CHARLIE DISCOUNT/
KAREL KORTING
IN MEMORIAM

Met tegenzin schrijf ik deze laatste eer aan mijn goede vriend Charlie Discount, Karel Korting.
Wat een raar gevoel had ik toen ik in mijn eentje in mijn Toyota uit ’96 naar D-Day reed… Het jaar daarvoor was veel gezelliger toen ik samen met Karel in zijn Chevy uit ’57 naar D-Day reed… Maar laat ik mijn verhaal even beginnen ongeveer een maand voor D-Day.
Ik was op een zaterdag thuis aan het klussen toen Karel me opbelde. Enthousiast begroette ik hem als ouwe jongens en krentenbrood onder elkaar. Wat Karel mij vertelde, dat hij in het ziekenhuis lag, ontging mijn gewoon en ik wilde weer met hem af spreken om naar Phil Haley in de Caddy’s te gaan. Later drong tot mijn door dat Karel vertelde dat hij in het ziekenhuis lag. Ik vroeg nog, “Is er dan iets ergens of loop je weer aan te stellen…?” Nu… het antwoord was niet gering, het kwam er op neer dat Karel nog maar een paar maanden te leven had… Kankerzooi met uitzaaiingen, zo erg dat de dokters er niks meer aan wilden doen. Zo, dat was even slikken en nadat we de telefoon weer neer legden moest ik Frans van Dongen, onze oppersmurf van de Boppin’ Around en goede vriend van Karel even bellen. Deze was ook net op de hoogte en ook nog compleet ontdaan. Al gauw realiseerde ik me dat als Karel nog zo kort te leven had, dan moest hij het wel naar zijn zin hebben, dus ik verzon al plannen om hem uit het ziekenhuis te ontvoeren en zoveel mogelijk naar leuke feestjes te brengen. Nog niet wetend hoe erg zijn toestand op dat moment echt was. De volgende dag belde ik hem weer op om hem beter uit te horen zodat ik een verrassingsfeest voor hem kon regelen. Karel vertelde dat hij het ziekenhuis niet uit kon maar op de wachtlijst stond om naar een hospice te gaan. Dit is een soort ‘vakantiehuisje’ met verzorging, met veel meer vrijheid dan in het ziekenhuis. Ook vertelde hij dat hij onlangs nog zo genoten had van de CD-presentatie van de Cactus Cowboys. Daarmee kwam bij mij direct een idee op. Ik vroeg ook aan hem wie er allemaal van zijn toestand moest weten. En Karel gaf me een aantal namen op.
Hierna ben ik gaan bellen om een verrassingsfeest voor hem te regelen. De eerste die ik belde waren de Cactus Cowboys waar ik een zeer emotionele Eric aan de telefoon kreeg.
Ik ken Eric maar oppervlakkig en voorral van stoere bands als Badmobile en The Pinguïn en ik had zijn emotionele reactie niet verwacht. Maar ik was heel blij toen ik hem vroeg om op te treden met de Cactus Cowboys voor de zieke Karel dat hij en ook Richard, de andere helft van dit duo, geheel belangeloos meteen ja zeiden. Ook alle andere mensen die Karel opnoemde maakten een zeer goede indruk op mij. En iedereen wilde wel mee werken aan een afscheidsfeestje. Later op die avond ging ik met mijn gezin bij hem op visite. Karel maakte op mij een rustige indruk en was eigenlijk ouderwets gezellig. We maakten zelfs grapjes over zijn ziekte. Het fijne van Karel was dat hij zijn hele leven niemand tot last wilde zijn. Karel kon met iedereen overweg en was een zeer gemoedelijk persoon. Het weekend daarop zat Karel nog steeds in het ziekenhuis toen ik met mijn zus op bezoek kwam. Weer maakte Karel een goede indruk maar na een tijdje vroeg hij ons om te gaan omdat hij al erg moe was. Het was al laat en daar voor was ook Frantic Franky bij hem op visite geweest. Karel vertelde mij dat het bijna zeker was dat hij de volgende week naar die hospice mocht gaan waar hij echt naar uitkeek. Het was voor mij duidelijk: de eerstvolgende zaterdag moest het verrassingsfeest plaatsvinden. Ik had die week weer rond gebeld en gelukkig, bijna iedereen kon komen. Maar toen ik vrijdags Karel probeerde te bellen nam hij maar niet op… (Wat is er aan de hand, dacht ik. Zou hij al dood zijn en zou ik dus te laat zijn met mijn verrassingsfeestje…?) Met een rotgevoel belde ik naar het ziekenhuis. Ik kreeg een verpleegster aan de lijn die in eerste instantie niks wilde vertellen omdat ik geen familie was. Maar na wat aandringen kreeg ik de informatie los: Karel was maandag naar de hospice gegaan, maar aan het einde van die week was zijn toestand enorm achteruit gegaan. Hij had die vrijdag een bloedtransfusie aangevraagd om zodoende nog wat langer te mogen leven. Terwijl Karel een week hiervoor dacht dat hij nog een paar maanden had werd hem in deze week duidelijk dat hij blij moest wezen met elke dag die hij nog had.
De bloedtransfusie had goed gedaan want Karel knapte weer een beetje op maar wat hem nog beter deed was toen we met zijn allen om 18:00 uur zaterdag avond op visite kwamen. Met zo’n 20 personen uit de rock ‘n’ roll scene en wat aanhang plus nog wat oud collega’s kwamen op de zeer getekende Karel afgelopen. Hier kwam één van mijn mooiste herinneringen van Karel. Namelijk, Karel lag op een bed waar hij niet meer van afkwam. Zijn ogen waren gesloten en het leek alsof hij de avond de voor flink was doorgezakt. Maar toen hij ons hoorde aankomen gingen zijn ogen open en toen hij besefte dat we hem met zo velen tegelijkertijd kwamen verrassen, kwam een grote glimlach op zijn gezicht. Wat was dat mooi! Dat zal ik de rest van mijn leven niet vergeten. Terwijl de grootste vreugde van Karel nog moest komen, want achteraan liepen The Cactus Cowboys compleet met instrumenten en hun extreme uitfits. Na even aftellen trapten ze meteen af met de rock ‘n’ roll klassieker “Zweebetje” (eigenlijk het lijflied van Karel) Maar ook Badje 4 Met Een Lekker Kratje Bier (ook zo toepasselijk voor Karel), Hou Je Echt Nog Van Mijn Rock-a-Billy (dat Ria Valk toendertijd persoonlijk voor Karel had gezongen…) en ook de grote Meneer Cactusshow en Folsom Prison Blues stonden op het repertoire van The Cowboys. Intussen hadden de andere genodigden allemaal wat lekkers mee genomen zodat er volop bier, limonade, chips, en koekies aanwezig waren. Ikzelf had een pak mergpijpjes mee genomen… Ook werden er meteen slingers en ballonen opgehangen omdat we maar meteen Karel’s vijftigste verjaardag vierden… Wat was het leuk om te zien dat Karel ook een flesje bier in zijn hand vast hield, ook al was hij niet meer in staat om zelf te drinken. Na het optreden van The Cowboys verzorgde DJ At Koning voor de muziek. Wel jammer dat At de stekker van het voedingsapparaat van Karel eruit moest trekken om zodoende de stekker van de CD speler er in te kunnen stoppen. Maar goed, dit moest nu eenmaal gebeuren want ten slot van rekening moet je prioriteiten stellen in het leven en een feestje zonder muziek is geen feest! Op verzoek van Karel demonstreerde Richard en Yvonne nog hun Lindy Hop kunsten om er nogmaals lekker er op los te dansen. Ook hiervan genoot Karel want door die gooi- en smijtpraktijken van Richard kon Karel wat beter uitzicht krijgen op de decolleté van Yvonne. Er werd nog volop gepraat en zelfs nog gelachen, ook Karels familie die de hele dag al aanwezig was genoot van alle aandacht die Karel kreeg. Na bijna twee uur was het welletjes. Met zijn laatste krachten bedankte Karel nog iedereen en daarna namen we omstebeurt afscheid van hem. Wetende dat dit de laatste keer was dat we hem nog in leven zouden zien… Toen we naar huis reden was ik opgelucht: het verrassingsfeestje was geslaagd en Karel had nog net genoeg kracht om er van te kunnen genieten. Nu wist hij dat zijn vrienden hem niet waren vergeten of hem in de steek lieten. De volgende dag wilde ik hem nog persoonlijk bedanken voor zijn vriendschap en ben ik met mijn gezin nogmaals bij hem langs geweest. Hij was erg moe en viel steeds in slaap. Hierdoor kreeg ik de gelegenheid om zijn familie beter te leren kennen. Ik had het te doen met zijn moeder die zes jaar eerder ook haar man had verloren en binnenkort dus haar eigen zoon kon begraven. Zijn familie kwam bij mijn ook heel kalm over en het waren echte lieve mensen. Toen ik Karel nog sprak vroeg ik naar zijn ex-vrouw Jolanda. Karel vertelde dat ze ook nog langs was geweest en dat alles was uitgepraat. Dit deed mij goed. Ik vertelde Karel ook dat als hij dood was dat ik nog een stukje over hem zou schrijven en vroeg hem wat hij zou willen vermelden. Hij vertelde mij dat ik alle bands waar hij zoveel van genoten had moest bedanken. Dit waren exact zijn woorden: “bedankt alle bands, Mischief!, Reno Brothers en de hele ratteplan want zonder de bands zou er geen rock ‘n’ roll meer zijn. Ik wist dat Karel bijna geen krachten meer had anders zou hij ook bands als Stacy Cats, Ray Collins Hot Club, Fabulous Frankies, Seatsniffers, Blue Moon Special, Phil Haley, Deke Dickerson en nog veel meer opnoemen. Wel behield Karel nog zijn humor tot het laatst toe, want toen ik vroeg of hij nog last had van zijn bovenburen vertelde hij dat hij even met een bezemsteel tegen het plafond had geklopt om te klagen. Het was triest maar ik moest wel om lachen omdat we allebei wisten dat Karel nog geen kracht had om een luciferhoutje vast te houden, laat staan een bezemsteel. Voor de laatste keer nam ik afscheid van hem en vroeg of hij al kaartjes wilde bestellen voor een concert van Gene Vincent waar we dan samen naar toe zouden gaan als het ook mijn beurt was. Ik liet hem achter bij zijn familie en Frantic Franky die later was gekomen. Karel vroeg aan me om niet meer langs te komen omdat elke keer afscheid nemen te zwaar was. Het was wel duidelijk dat hij voelde dat het niet lang meer zou duren.
De woensdag daarop om 7 uur in de ochtend is Karel in het bijzijn van zijn familie overleden. Het verassingsfeest was dus precies op tijd gekomen. Die vrijdag stond zijn overlijden op de Boppin’ Around site met ook de vermelding dat hij ‘s maandags in Breda begraven zou worden. Op zijn begrafenis waren heel veel mensen aanwezig. De meeste waren familie en collega’s maar er waren ook wat mensen uit de rock ‘n’ roll scene. Wat ik heel bijzonder vond was dat er zelfs wat mensen uit de scene gekomen waren die pas van Karels toestand wisten nadat ze het op de Boppin’ Around site hadden gelezen. Zij wisten het pas nadat Karel al was overleden maar kwamen toch op zijn begrafenis. Deze mensen zijn hun gewicht in goud waard en staan eigenlijk totaal in contrast met de vele mensen die ik op D-Day over Karel heb gesproken. Deze reageerden allemaal geschrokken en beloofden mij allemaal om een stukje te schrijven op de condoleance site die ook via de Boppin’ Around site te vinden is. Op Daze van Mischief! na hebben al deze mensen deze kleine moeite, maar belangrijke belofte het laten afweten. En in hun allen ben ik best teleurgesteld! Ik weet zeker dat als Karel in een dergelijke situatie stond, wel deze kleine moeite had genomen.
Karel was een heel aardige vent met een flink portie humor en een ongekende liefde voor de rock ‘n’ roll.

Jantje Blue-cap