(reclame)

10 mei 2012
HONEY BUN NEEMT AFSCHEID VAN LARRY DONN

Larry Donn is niet meer

Wijze woorden van Larry Donn: fifties artiesten zijn een exclusieve club, want er komen er geen bij en ze sterven onverbiddelijk uit. Het verscheiden van sommige pioniers van onze muziek raakt ons net dat ietsje meer, omdat we speciale herinneringen koesteren aan hun liedjes, omdat we ze live aan het werk zagen, of omdat we op een of andere manier een persoonlijke band hebben met de artiest of zijn muziek, die immers vaak veel kan betekenen zonder dat de artiest daar weet van heeft. Dat geldt voor ieder van ons individueel, en vaak voor velen tegelijk onder ons, en zo iemand is, of helaas was, Larry Donn, overleden op 1 mei. Donn scoorde nooit een hit maar kreeg jaren na datum toch de erkenning die hij verdiende omwille van dat ene nummer, Honey Bun uit 1959.

Larry Donn (links) met Carl Mann

De op 7 juni 1941 in Bono, Arkansas geboren Larry Donn Gillihan kwam uit een muzikale familie: één van zijn ooms speelde in de jaren ’40 nog bij Bob Wills & the Texas Playboys. In 1957 richt hij op zijn zestiende zijn eerste bandje op, een jaar later speelt hij een tijdje bas bij Bobby Brown & the Curios. Donn maakt demo opnames bij Sun Records, maar daar zal nooit iets van verschijnen, en het is wachten tot maart 1959 vooraleer zijn debuutsingle Honey Bun/ That's What I Call A Ball verschijnt op Vaden Records, een klein label uit Arkansas. In 1961 volgde een tweede single samen met Sonny Burgess, Girl Next Door, de enige release ooit op Ad-Bur Records, aan de naam te oordelen wellicht een one-shot van Sonny Burgess. In 1962 speelt Donn mee op de instrumentale single Surf Twist van The Cotillions op Alley Records, label waarop hij in 1963 onder eigen naam ook de single I’ll Never Forget You/ One Broken Heart uitbrengt. In de jaren ’60 werkt Donn als radio deejay en achter de schermen bij radio en TV, maar muziekbloed kruipt waar het niet gaan kan en begin jaren ’70 brengt hij enkele LP’s uit. Bij ons werd de naam Larry Donn bekend toen Cees Klop in 1980 de White Label LP Rock Rock-A-Billy uitbracht met naast Honey Bun en That’s What I Call A Ball voornamelijk onuitgebrachte opnames van Sonny Burgess en Larry Donn. Donn kwam optreden in Europa, ook in Nederland, zoals op 8 mei 1993 begeleid door The Playboys (GB) in de Ouwe Toren in Waalwijk, georganiseerd door Peter van den Hoven van Country & Rock Service. In het Britse rock ‘n’ roll maandblad Now Dig This kreeg ie zijn eigen vaste maandelijkse Rockabilly Days column waarin hij naar hartelust anekdotes en herinneringen aan en bemerkingen over de jaren ’50 mocht spuien, en in 1995 bracht Collector Records (NL) de Larry Donn compilatie-CD That’s What I Call A Ball uit, met vooral onuitgegeven en live opnames. Naar aanleiding van een optreden in Hemsby (GB) in mei 2000 dook hij de studio in met The Playboys om daar in een mum van tijd de nieuwe CD The New Recordings op te nemen, zo snel ingeblikt en uitgebracht dat ze zelfs geen tijd hadden om een titel te bedenken. In 2007 verscheen nog een andere nieuwe CD getiteld Burning. Donn’s recentste (live) opnames dateren van 2010 en zijn te zien op de DVD The Vaden Records 1950’s Rock ‘n’ Roll Reunion Show die Collector filmde op een reünie van Vaden Records artiesten.

CC Jerome, Jack Fire, John Palmer, Larry Donn, Pep Torres (foto: CC Jerome)

Wij waren net als iedereen gewoon fan van Larry Donn, en daarom sluiten we dit kleine eerbetoon graag af met een reactie van mensen die Donn op een persoonlijke manier hebben leren kennen. Peter van den Hoven die in 1992 nog bij Donn thuis in Arkansas op bezoek is geweest beschrijft hem als “een ontzettend aardige man, een en al rock ’n’ roll”, terwijl Jeroen van Gasteren alias CC Jerome die Donn een aantal keer begeleidde op gitaar hem “een super aardige kerel en een fantastische muzikant-frontman” noemt.
Volgens sommige bronnen overleed Donn aan lymfekanker. Hij was al een jaar ziek en werd recent gehospitaliseerd. Hij kreeg enkele hartstilstanden en werd telkens gereanimeerd met elektroshocks. Op 1 mei gaf zijn hart de strijd op. Wij leggen nog een keertje Honey Bun op.

Naar Boven

(reclame)

26 april 2012
AFSCHEID VAN PRESENTATOR DICK CLARK

Aan alles komt een eind: op 18 april overleed Dick Clark, Amerika’s oudste tiener, op 82-jarige leeftijd. Clark was géén zanger, maar als presentator van het popprogramma American Bandstand als geen ander het TV gezicht van de legitimering van de muzikale revolutie genaamd rock ‘n’ roll.

Dick Clark in 1958 (links) en in 1959: plaatjes!!!

De op 30 november 1929 geboren Richard Wagstaff Clark rolde al in 1945 de showbusiness in toen hij nog naar school ging en een baantje aannam in de postafdeling van een radiostation dat eigendom was van zijn oom en gerund werd door zijn vader. Binnen de kortste keren schopte hij het tot nieuwslezer, en tegelijkertijd haalde hij in 1951 vlotjes een zakendiploma aan de universiteit. Op de radio werd ie deejay, en in die pioniersjaren van de televisie nam ie vanaf 1952 ook regelmatig de presentatie over van een lokale TV-show genaamd Bob Horn’s Bandstand. Nadat Horn werd gearresteerd voor dronkenschap achter het stuur nam Clark de presentatie van de TV-show definitief over vanaf 1956. De show werd opgepikt door ABC, herdoopt tot American Bandstand, en maakte zijn landelijke debuut op 5 augustus 1957 met een interview met Elvis Presley. American Bandstand was eerst voornamelijk een hitparade waarin je tieners zag dansen op de hits van de dag, maar al snel mochten artiesten als Jerry Lee Lewis, Buddy Holly en Chuck Berry die hits ook zelf komen brengen, later gevolgd door artiesten als Chubby Checker, The Beach Boys en Jan & Dean. Dick Clark was als presentator een uitermate gebruiksvriendelijke, zeg maar gladde jongen, maar het was juist dat imago van ideale schoonzoon dat er voor zorgde dat ook de ouders van de tieners die naar American Bandstand keken de rock ‘n’ roll leerden aanvaarden. Terzelfdertijd was hij een héél klein beetje subversief: zijn show was een van de eerste TV-programma’s waarin zowel blanke als zwarte artiesten optraden én het blanke en zwarte publiek door elkaar zat in plaats van gescheiden. Zelfs het beruchte payola omkoopschandaal uit 1959 (een senaatscommissie onderzocht in welke mate disk jockeys smeergeld aanvaardden vanuit de muziekindustrie om bepaalde plaatjes te pluggen en zo tot hits te maken) deerde Clark niet, terwijl het voor iemand als Alan Freed juist het einde van zijn carrière inluidde: Clark deed zijn persoonlijke investeringen in platenlabels en muziekuitgeverijen van de hand en werd niet beschuldigd van enige illegale activiteit.

Clark in 1960 als leraar in de film Because They’re Young

In 1959 bereikte American Bandstand, dat tot 1963 elke weekdag op de buis kwam, 20 miljoen kijkers en begon Clark American Bandstand concerttournees te organiseren. Want Dick Clark was niet alleen de vlotste presentator van zijn generatie, hij had ook een goeie neus voor zaken, en achter de schermen bouwde hij een heus imperium uit. Op het hoogtepunt van de roem van American Bandstand presenteerde hij van 15 februari 1958 tot 10 september 1960 op zaterdagvond een tweede rock ’n’ roll programma op TV, de Dick Clark Show, ook bekend als de Dick Clark Saturday Night Beech-Nut Show, naar sponsor Beech-Nut kauwgum. American Bandstand beleef wekelijks lopen tot 1989, en Clark investeerde zijn geld in radiostations en de Hard Rock Café-achtige restaurantketen American Bandstand Diner, zette de Grammy-achtige American Music Awards op, en richtte zijn eigen bedrijf Dick Clark Productions op. In 2006 opende hij in Branson, Missouri het in oldie shows gespecialiseerde Dick Clark's American Bandstand Theater, en negen maand later startte hij in Pigeon Forge, Tennessee in de buurt van Dolly Parton’s Dollywood themapark het theaterrestaurant Dick Clark's American Bandstand Music Complex. Daarnaast acteerde hij in de film Because They’re Young (1960) en was hij producer van de TV films Elvis (1979) en Elvis And The Colonel: The Untold Story (1993), en vanaf 1972 startte hij op oudejaarsavond met het TV-programma Dick Clark's New Year's Rockin' Eve, waarbij vanop Times Square in New York live werd afgeteld naar de jaarwisseling. Dat programma bestaat nog steeds, en Dick Clark is het altijd blijven presenteren. Vanaf 14 februari 1982 presenteerde hij op de radio het vier uur durende oldiesprogramma Rock, Roll & Remember, getiteld naar zijn autobiografie uit 1976, dat liep tot 2004, maar nog steeds wordt heruitgezonden.
Dick Clark was dus rijk, maar één ding kan je niet kopen met geld, en dat is gezondheid. Clark leed aan diabetes en had in 2004 een beroerte die hem gedeeltelijk verlamde. Hij moest opnieuw leren lopen en praten, maar bleef trouw op post voor zijn New Year’s Rockin' Eve. Toch bleef ie altijd zijn eeuwig jeugdige imago behouden, en dat gecombineerd met zijn decennialange verschijnen op het kleine scherm maakte van hem een waar icoon van de populaire cultuur dat met liefde werd geparodieerd. Dick Clark was als zichzelf te zien in de TV-reeksen Batman (1966), Police Squad (1982, je ziet hem er in het geniep Secret Formula Youth Cream kopen), Friends (1994), The Fresh Prince Of Bel-Air (1994 en 1996) en The X-Files (1999), in de film Peggy Sue Got Married (1986) waarin Kathleen Turner in de tijd terugreist naar 1960 kijkt ze op TV naar American Bandstand, in de Simpsons aflevering Treehouse Of Horror X (1999) smelt Dick Clark en blijkt hij een robot te zijn, en in die andere tekenfilmserie, Futurama (1999), is Dick Clark’s hoofd nog steeds in leven in het jaar 3000. Minder fraai kwam hij over in de documentaire Bowling For Columbine (2002) waarin Michael Moore Clark overvalt in zijn typische guerilla stijl om hem te confronteren met de lage lonen die betaald worden in zijn restaurants. Clark weigert te antwoorden op Moore’s vraag, slaat de deur van zijn auto dicht en rijdt weg.

Links een recente foto van Dick Clark en alvast een uit het jaar 3000...

Het jaar 3000 heeft Dick Clark niet gehaald: hij overleed na een medische ingreep aan een hartaanval. President Obama zei in een reactie dat hij “iedereen even jong en levendig en optimistisch deed voelen als hij zelf was”.

Naar Boven

26 april 2012
IM MEMORIAM BERT WEEDON;
MR. GUITAR: DE MAN DIE DE WERELD GITAAR LEERDE SPELEN

De Engelse legendarische meestergitarist en componist Herbert Maurice Willliam ‘Bert’ Weedon os vrijdag 20 april jl. in Beaconsfield, Buckinghamshire, Engeland overleden. Bert Weedon werd geboren op 10 mei 1920 en heeft de zeer respectabele leeftijd 91 jaar bereikt. Weedon was al lang ziek. Hij was getrouwd met Maggie Weedon en had 2 zonen en 9 kleinkinderen.

Bert Weedon toen en recentelijker

Bert Weedon begon met klassieke gitaar spelen op 12-jarige leeftijd en besliste later om beroepsmuzikant te worden. Hij speelde in zijn eerste band in de jaren ‘30 (leidde groepen als Blue Cumberland Rhythm Boys en Bert Weedon and His Harlem Hotshots), voordat hij zijn eerste solo-optreden had in de East Ham Town Hall in 1939. Bert Weedon was de winnaar van de in Engeland zeer beroemde Caroll Lewis Talent Show in 1939. Na de oorlog speelde hij met toonaangevende big bands en musici als o.a. Django Reinhardt, Ted Heath en Mantovani. Hij was een klassiek opgeleide gitarist, gefocust op zowel ritme als melodie. Bert was vooral beïnvloed door de jazzgitaristen uit de jaren ’50, waaronder Les Paul. Bert wilde de gitaar als de grote ster van zijn muziek maken. Hij voegde zich bij de BBC Showband van Cyril Stapleton in de jaren ’50 en werd daar de vaste gitarist. In 1953 en 1954 maakte hij zijn eerste singles met Max Jaffa. In 1954 werd hij door de lezers van The New Music Express (NME) gekozen als nummer 1 gitarist. In 1956 bracht hij zijn eerste solo single Stranger Then Fiction/ China Boogie uit op Parlophone, Parlophone R 4113.
Al gauw werd hij zo’n gerenommeerde sessiemuzikant, dat hij gevraagd werd door Engelse topartiesten als Alma Cogan, Eddie Calvert en David Whitfield. Weedon is naast zijn instrumentale hits in de jaren ’60, vooral ook bekend geworden door zijn boek en gitaarhandboek (in de vorm van een soort cursus gitaarspelen) Play In A Day: Bert Weedon’s guitar Guide To Modern Guitar playing, uitgegeven door Chappell & Co Ltd in London, uit 1957. Diverse stijlen komen aan bod zoals skiffle, rock ‘n’ roll en jazz, maar ook de techniek van speciale effecten bij het versterken van de gitaar. Het boek werd door miljoenen gitaristen in spe gebruikt om te leren gitaarspelen. In 30 jaar tijd is het eerste boek Play In A Day meer dan twee miljoen keer verkocht. Onder andere, Brian May (Queen), Paul McCartney en Mark Knopfler (Direstraits) Hank B Marvin (The Shadows), George Harrison, John Lennon, Mike Olfield en Sting, noemden Bert Weedon als hun grootste invloed. Ze gaven aan hun techniek van gitaarspelen voor een groot deel te danken te hebben aan Bert Weedon en zworen dan ook bij het boek Play In A Day waarmee ze gitaar leerden spelen. Zijn naam zal altijd worden gekoppeld aan dat boek, want zonder de tips en de aanmoedigingen in het boek, zei Eric Claton had hij nooit doorgezet. Dat zegt heel veel over de immens grote invloed die Bert Weedon op de hedendaagse popgitaristen heeft gehad. Dat boek kreeg een vervolg met Play Every Day. Als gitarist werkte Weedon samen met Amerikaanse artiesten als Tony Bennett, Frank Sinatra, Nat King Cole en Judy Garland. Maar ook begeleidde hij Engelse sterren als Terry Dene, Billy Fury, Cliff Richard, Marty Wilde, Adam Faith en Tommy Steele op hun plaatopnamen. Ook was hij te horen op latere jaren vijftig opnamen van Russ Conway en Laurie London. Hij was een graag geziene gast bij al die Amerikaanse en Engelse artiesten en speelde op meer hits mee dan iedere andere bekende muzikant uit die tijd. Alhoewel hij klassiek opgeleid was in zijn gitaarspel en de nadruk legde op de controle over de toon/ melodie, ging hij met zijn tijd en de muzikale trends van die tijd mee. Al gauw kwam zijn grote succes met een aantal instrumentale hits in de jaren ’60. Hij scoorde voornamelijk grote hits in de jaren ’60 op het Top Rank label, met onder meer, Guitar Boogie Shuffle (1959), zijn bewerking van de 1948 opname van Arthur Smith’s Guitar Boogie Shuffle (wat een cover was van een Amerikaanse hit van The Virtues), waarmee hij de 10e plaats in de Engelse hitparade bereikte, Nashville Boogie (1959), waarmee hij de 29e plaats in de Engelse hitlijsten bereikte en Sorry Robby uit 1960, waarmee hij de 28e plaats wist te behalen.

Verder had hij in de periode 1959-1961 nog ongeveer 9 andere top 50 hits met onder meer, Big Beat Boogie (1960), Twelfth Street Rag (1960), Ginchy (1961), Mr Guitar (speciaal voor Bert Weedon geschreven door Hank B. Marvin en Bruche Welch van The Shadows in 1961) en Tokyo Melodie (HMV POP, 1964). Opvallend was ook de 1e hitversie met het nummer Apache uit 1960, net een paar maanden voordat The Shadows er een hit mee scoorden. Dit nummer stond op het album King Size Guitar op het Top Rank label en miste in de versie van Bert Weedon maar net de Engelse hitlijsten. Daarnaast was het andere bekende album uit de jaren ’60 Honky Tonk Guitar. Deze twee albums verschenen een paar jaar geleden op CD, Bert Weedon King Size Guitar & Honky Tonk Guitar (See For Miles Records, C5HCD 617, 1994). Dankzij deze hits had hij dus een zeer succesvolle solocarrière met nog één hoogtepunt: het feit dat hij in 1976 één van de eerste gitaristen was die met zijn album 22 Golden Guitar Greats op nummer 1 in de Engelse elpee Top 40 kwam. Deze zelfs op de TV aangeprezen verzamelelpee kwam in 1976 uit op het Warwick label (WW 5019). Voor dit album kreeg hij een gouden elpee, 40 jaar na zijn eerste optreden. Andere leuke LP’s zijn de dubbel-LP op Music For Pleasure (36 fantastische gitaarklassiekers) uit 1984, Rockin’ At the Roundhouse op Contour uit 1970 en de LP Bert Weedon Remembers Jim Reeves (Contour, 1973).

Naast een gerenommeerde gitarist was hij ook zeer actief in het liefdadigheidswerk, in het bijzonder voor kinderen en gehandicapten (o.a in de Grand Order Of Water Rats) en werd hij gekozen als King Rat in 1992. Bert Weedon is door de koningin Elizabeth in 2001 zelfs onderscheiden voor zijn bijdrage aan de muziek. Hij kreeg in 2001 de onderscheiding Order of the British Empire (OBE) in de Queen’s Birthday Honours List.
Bert Weedon, Mr Guitar is niet meer, maar gelukkig heeft hij de gitaristen onder ons gitaar leren spelen en daar is de popmuziek blij mee. Op die manier leeft de muzikale erfenis van Bert Weedon voort. Met dank aan Riny Bade (o.a. een aantal foto’s) en Bert Bossink voor verdere informatie (zie t.z.t. ook de NTR-pagina met een artikel van Bert over Bert Weedon).

Naar Boven

20 april 2012
AFSCHEID VAN HARRY KOSTER

Indo-rock legende Harry Koster op jonge leeftijd

Indo-rock legende Harry Koster is op 16 april jl. om 8 uur 's avonds overleden.
Koster werd op16 mei 1932, in Klatem, op Oost-Java, in Indonesië geboren. Hij kwam in 1953 naar Nederland en ging verder met het perfectioneren van zijn gitaarspel. Kort na het afzwaaien uit militaire dienst begon hij in 1959 met zijn band The Black Dynamites, waardoor hij vooral bekend is geworden. Harry Koster was een heel veelzijdig muzikant, want hij was zowel een zeer goede gitarist als een saxofonist. Hij was een bekende Indo-rock-gitarist (o.a. beïnvloed door gitaristen als Barney Kessel en Jim Rainey) en jazz-saxofonist (beïnvloed door saxofonisten als Earl Bostic, Stan Getz en King Curtis) - zoals in de band Harry Koster & Dream Team Selection -, maar verder ook docent, mystiek genezer en inspirator. Van de Indo-rock band The Black Dynamites (of Los Indonesios zoals ze in Spanje werden genoemd en waar ze heel populair waren en er een EP met dezelfde titel verscheen) verscheen er veel muziek op LP en CD. De muziek van the Black Dynamites werd uitgebracht op Redita Records, namelijk op de LP Ready To Rock (Redita 123/ 10 tracks) en de CD Rockin’ Ramona (Redita 123) en daarnaast ook op Rarity Records (1997, C 192533)) met gaaf werk als o.a. Brush Those Tears, Ready To Rock, I Want To Love You en het lekker swingende Terang Boelan met fantastisch gitaarwerk. Die CD’s bevatten 22 nagenoeg dezelfde nummers, op twee na, want op de Redita-CD staan nog twee songs, te weten het fantastische Violetta (bekend van The Rollers) met geweldig gitaarwerk en heel veel galm op de gitaar) en het up-tempo Suzy Twist. Die nummers ontbreken op de Rarity-CD. Mogelijk zijn die CD’s nog wel verkrijgbaar via Sam Sam Music of het internet.

Naar onze mening kun je Harry Koster in bijna dezelfde orde van grootheid zetten als Andy Tielman. Ook Harry Koster kan dus met recht ook een pionier van de Indo-rock worden genoemd. Hij was een topmuzikant en in meerdere opzichten een heel bijzondere man. Hij was namelijk ook op een heel andere manier te zien in de film Rockin’ Ramona, niet alleen als muzikant, maar ook met zijn krissen en als mystiek genezer. De film Rockin’ Ramona stamt uit 1991 en is de eerste lange documentaire, die op een conventionele maar nostalgische manier een terugblik biedt op de Indo-rock, voordat deze in Nederland serieus werd. Deze film - die later door Rarity Records in 2004 (Rarity DVD 1945) werd uitgebracht - is gebaseerd op het boek Rockin’ Ramona: een kleurrijke kijk op de bakermat van de Nederpop van Lutgard Mutsaers, wat ongeveer in november 1990 uitkwam en met natuurlijk ook een artikel over The Black Dynamites en het antwoord op de vraag wat The Black Dynamites in Duitsland zochten. (Rockin’ Ramona/ Lutgard Mutsaers, SDU Uitgeverij, ISBN 90-12-060-40-0).
Onze redacteur van weggeweest, Frank Nelissen, vertelt: “Ik heb Harry Koster in de jaren ‘90 een aantal keren live gezien en ook ontmoet. Ik vond Harry Koster een erg sympathieke, maar ook wel mysterieuze man. Als je hem ontmoette voelde je zijn energie en passie voor muziek en de andere dingen die hij deed. Harry Koster was altijd Ready To Rock! Harry terima kasih banyak, heel erg veel dank voor de hele mooie muziek die je ons als (Indo) rock ’n roll-fans met o.a. The Black Dynamites hebt geschonken en ik ben blij dat ik je een paar keer heb mogen ontmoeten. Rest in peace!”
Harry Koster overleed op 79 jarige leeftijd.

Vlnr. Harry Koster (Black Dynamites), Nico Fioole (Black Dynamites en Black Magic), Frank Nelissen en
Woody Brunnings (Crazy Rockers) op 10 november 1990 in het Nederlands Congres gebouw te Den Haag
(foto: Frank Nelissen, Boppin' Around/ Rebel Rock).

Naar Boven

20 april 2012
WIN KAARTEN VOOR JUST LIKE BUDDY HOLLY

The Wieners (foto: Hi Ho Silver)

Een bijzondere avond op zaterdag 2 juni a.s. in Veldhoven: Just Like Buddy Holly is een voorstelling die geheel in het teken staat van de muziek van Buddy Holly. Géén musical, géén nep-brillen, maar wel prachtige verhalen, geluids- en beeldfragmenten en vooral live-muziek door The Wieners & Guests met de grote hits en de rockabillynummers uit Buddy’s beginperiode én eindelijk zullen ook de georkestreerde nummers als True Love Ways in de 'originele' versie te horen zijn, met echte strijkers. Neerlands topvioliste Emmy Verhey, onlangs nog in de Oudejaarsshow van Youp van 't Hek, zal hierbij optreden, samen met musici van het Kempische Symfonie-orkest. Impresario en Buddy Holly-kenner Cor Sanne komt enkele nummers zingen en zal verhalen over zijn belevenissen als boekingsagent én huisvriend van The Crickets vertellen. De basis-bandopstelling is een uitgebreide versie van The Wieners, die als trio zelfs in De Wereld Draait Door te zien waren, met Jaap Wijn (zang/ gitaar), Rob Roemers (gitaar/ zang), Geurt Engelsman (contrabas/ zang) en Mark van de Laar (drums). Men kan de avond helemaal compleet maken met een Peggy Sue Dinner in het Theatercafé, voorafgaand aan de voorstelling.
Tickets (exclusief eten) kosten € 15,-- en zijn online hier verkrijgbaar. Meer info is te vinden op www.buddyholly.nl. De avond vindt plaats in Theater De Schalm, Meiveld 3 in Veldhoven en begint om 20:15 uur.
Organisator Hi Ho Silver stelt aan de snelste Boppin’ Around lezers twee kaarten ter beschikking: degene die als eerste naar jaapwijn@gmail.com mailt krijgt de twee vrijkaarten!

Naar Boven

20 april 2012
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Een nieuwe band aan het rock ‘n’ roll front: The Toothpicks. Het trio in de traditionele rockabillybezetting bestaat uit Arnoud van der Veen (zang en gitaar), Bopper Balten (zang en contrabas) en Jan van Leeuwen (drums). Arnoud kennen we van The Red Shots, Bopper van El Rio Trio en ooit van The Chessnuts en Jan kennen we van eh… zowat alle Nederlandse bands. Ze kennen volgens zichzelf twee inspiratiebronnen: Sun en Fun. Check www.hihosilver.nl/toothpicks *** Van geheel andere aard, doch eveneens 100% rock ‘n’ roll zijn The Juicers uit Nijmegen. Ze zijn, zoals ze zelf zeggen, “hard gevallen voor de oorspronkelijke zwarte Amerikaanse dansmuziek uit de jaren ‘40 en ‘50: swingende jump 'n jive met stampende contrabassen, kwetterende saxofoons en stuiterende gitaren die alle mensen van de stoel naar de dansvloer dwingt.” Zie www.thejuicers.nl *** Zin om je kroost ook in stijl te kleden? Trek ze dan Kool Kouture voor Kustom Kiddies aan. Rockabillykids® is een nieuw kledingmerk speciaal gemaakt voor onze jonge rockers! Facebookers kunnen op www.facebook.com/Rockabillykids kijken of surf anders naar www.rockabillykids.nl *** CC Jerome’s Jetsetters toeren komende zomer met de Australische rocker King Louis, oftewel The King Of The Rockin’ Blues door Europa *** Ignition stelt op zondag 29 april in Ons Café in Oss zijn tweede CD voor, Wild ’n Weird, met 18 Sun covers in een Ignition jasje. Zoals Ignition contrabassist en patriarch Gilbert Gielis pleegt te zeggen: dat wordt goed, mien jong *** Ragtime Wranglers contrabassist Huib Moor heeft op Rocking Shelby Records een 45 toeren vinyl-EP uitgebracht met zijn eigen Hillbilly Stringpickers getiteld Honky Tonkin’ Rhythms By The Hillbilly Stringpickers. Miss Mary Ann & the Ragtime Wranglers zijn ondertussen bezig met het bouwen van hun eigen opnamestudio.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 10 april ging bij Telenet de Amerikaanse politiereeks Memphis Beat in première, die zich afspeelt in Memphis. De locaties zijn dan ook vaak herkenbaar, terwijl de reeks ook referenties bevat naar het muzikale erfgoed van de stad en naar Elvis. Voor bijrolletjes werd soms beroep gedaan op voor ons niet onbekende namen zoals Memphis Mafia lid Red West. Memphis Beat, dat in Amerika werd stopgezet na twee seizoenen, maakt deel uit van het Telenet aanbod van de Amerikaanse HD-zender TNT, wordt uitgezonden zonder reclame onderbrekingen, en is de eerste maand gratis te bekijken. Daarna zal je er extra voor moeten betalen, of zoals het plebs wachten tot de reeks op DVD verschijnt *** Dat burlesque populair is wist u al, maar hoé populair (en intussen misschien ook al wel een klein beetje mainstream) blijkt uit het feit dat een nieuw merk vitaminewater dat zich om onduidelijke redenen profileert als “naughty” een wedstrijd organiseerde waarbij je een burlesque workshop van de Neo Retro School kon winnen.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Ray Neale onderaan op de foto bij Shotgun

Op 18 maart overleed Ray Neale, in 1978 samen met Wild Bob Burgos oprichter van de Britse band Shotgun. Neale had al enkele jaren problemen met zijn gezondheid, reden waarom hij als frontman van Shotgun werd vervangen door Noel Brown. Neale werd 62 jaar *** Shindig is een nieuwe Britse band opgericht door drummer Jeff Tuck en bassist Roger Cover. Na het uiteenvallen van The Flames besloten de drie resterende leden, aangevuld met een nieuwe sologitarist, een doorstart te maken onder de naam Shindig (naar een hit van The Shadows uit 1964). Jeff Tuck's Shindig speelt ook in de nieuwe ‘hit’ theatershow Bobby Socks & Blue Jeans met Kytsun Wolfe (Cliff Richard soundalike).

Jeff Tuck's Shindig

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Ray Campi werd op 20 april 78 jaar en vierde dat met een gratis concert op 21 april in de Viva Cantina club in Burbank, Los Angeles. Binnenkort bespreken we zijn allernieuwste CD! *** The Crickets gaven op 21 april forfait voor hun toetreding tot de Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame als begeleidingsband van Buddy Holly omdat de 71-jarige contrabassist Joe B. Mauldin binnenkort een niet nader gespecificeerde operatie dient te ondergaan. Zanger-gitarist Sonny Curtis (74) laat weten dat hij, Joe B. en drummer Jerry Allison (72) in plaats van naar Cleveland af te reizen gewoon bij Allison thuis naar de ceremonie gaan kijken op TV en daar een fles champagne zullen kraken die ze in 2008 van Paul McCartney kregen toen The Crickets werden opgenomen in de Musicians Hall Of Fame in Nashville *** De voormalige Beatle is eigenaar van Buddy Holly's publishing catalogus, dus die fles bubbels kon er waarschijnlijk wel af... *** Ook een vierde Cricket wordt in Cleveland in de bloemetjes gezet, gitarist Niki Sullivan (het àndere groepslid met een bril) die meeschreef aan een aantal Buddy Holly songs (met name Not Fade Away) en backing vocals zong op 27 Holly nummers, maar eind 1957 begin 1958 uit de groep stapte. Sullivan overleed in 2004 op 66-jarige leeftijd aan een hartaanval *** Minder relevant Buddy Holly nieuws: er komt een film adaptatie van Bradley Denton’s komische science fiction roman Buddy Holly Is Alive And Well On Ganymede uit 1991, over een nerd genaamd Oliver Vale wiens leven verandert nadat op alle TV kanalen ter wereld Buddy Holly verschijnt, die optreedt vanaf Ganymede, een maan van Jupiter. Holly weet te melden dat Vale de enige persoon ter wereld is die begrijpt waarom dit gebeurt, waarna Vale wordt achternagezeten door aliens. Wij kennen niemand van de crew en acteurs zijn nog niet bekendgemaakt (of gevonden), maar de slagzin “They called it the day the music died. They should have known better” is in elk geval goed gevonden.

Buddy Holly lééft!

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Op 4 april overleed bariton Jimmy Mullen van doo-wop groep The Four Epics, die in 1962 de single I'm On My Way/ When The Music Ends uitbrachten op het Heritage label. The Four Epics kwamen uit Philadelphia en zongen ook een hoop backing vocals en overdubs in voor Cameo-Parkway Records, en volgens The Four Epics zelf zijn ze zo te horen op platen van onder meer Chubby Checker, Freddy Cannon en The Dovells. Zelf brachten ze nog singles als Again en Dance Joanne uit, waarna de groep splitte en Mullen samen met mede-Four Epic Jack “Rocky” McKnight een nieuwe band oprichtte genaamd The Vespers, die één single uitbrachten op Swan Records, Mr Cupid/ Walk With My Angel *** Op 9 april overleed David Shriver, basgitarist van Eddie Cochran’s tourband The Hollywood Swingers, later herdoopt tot The Kelly Four. In 1959 brachten ze de prima instrumentale single Guybo uit (met Cochran op gitaar), een jaar later gevolgd door Annie Has A Party/ So Fine Be Mine. Bedoeling was dat The Kelly Four Cochran zouden begeleiden op zijn noodlottige Britse tour in 1960, maar omdat dat niet op tijd geregeld raakte werden het uiteindelijk Marty Wilde’s Wildcats. Na het overlijden van Eddie Cochran begeleidden The Kelly Four een andere nieuwe sensatie, Trini Lopez, en Shriver zou het volgende decennium voor Lopez bassen. Later speelde hij onder meer voor Frank Sinatra en Sammy Davis Jr. Darrel Higham toerde met Shriver en The Kelly Four in 1992. Shriver had hartproblemen en leed aan diabetes en was recent gehospitaliseerd na een hartaanval, gevolgd door een beroerte ***

David Shriver rechts op de foto bassend voor Eddie Cochran

Stop press: TV-presentator Dick Clark overleed gisteren, op 18 april, op 82-jarige leeftijd. Op de man die voor ons belangrijk was vanwege zijn American Bandstand, komen we zeer binnenkort nog op terug.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Kevin Smith van High Noon speelt momenteel contrabas voor Willie Nelson, na het overlijden van diens bassist Bee Spears in december jongstleden. Smith speelde eerder al voor Nelson met het Willie & the Wheel project en baste ook al voor countryster Dwight Yoakam. Daarnaast is hij als hij niet op tour is nog steeds elke zondag te zien in de Continental Club in Austin met Heybale, nog steeds met Earl Poole Ball (ex-Johnny Cash) op piano en Redd Volkaert (ex-Dale Watson) op gitaar. Heybale heeft trouwens een nieuwe zanger, Dallas Wayne, nadat Gary Claxton begin 2011 overleed *** We kunnen u de Continental Club trouwens niet genoeg aanraden als u op vakantie toevallig in Austin passeert: er treden nog steeds dagelijks vier tot zes bands op, en een blik op hun programmatie leert ons dat daar deze week Hot Club Of Cowtown, Junior Brown en cajun band The Lost Bayou Ramblers bij zijn *** En eind april stonden Sean Mecher & Kevin Smith op het podium van het tiende Good Rockin’ Tonight weekend in Attignat (F) voor een set die door de organisatie omschreven werd als zijnde in “High Noon spirit”. Daarnaast stonden ze er ook in voor de begeleiding van Wayne Hancock, Chris Casello en Lucky Tubb.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Bernard Lansky met Elvis

Nu reeds te koop: Elvis kalenders voor 2013 *** Je kan er immers niet vroeg genoeg bij zijn, wat merkwaardigerwijs evenzeer geldt voor de volgende twee items *** Gediagnoseerd met Alzheimer: de 85-jarige Bernard Lansky, de eigenaar van kledingzaak Lansky Brothers te Memphis en letterlijk de kleermaker van de koning. Lansky opende in 1949 een army surplus stock maar schakelde al spoedig over op flashy kleding en mocht binnen de kortste keren niet alleen Duke Ellington, Lionel Hampton en Count Basie maar dus ook de de jonge Elvis tot zijn klanten rekenen. De winkel, intussen verhuisd van de oorspronkelijke locatie in Beale Street 126 naar het Peabody Hotel, is nog steeds een vaste stop voor Elvisfans op bezoek in Memphis en wordt tegenwoordig gerund door Bernard’s zoon Al *** Op 12 april geveld door Alzheimer: de 70-jarige Andrew Love, de tenorsaxofonist van The Memphis Horns, in de jaren ’60 zowat de vaste blazerssectie van soullabel Stax en ook aanwezig bij Elvis’ American Studio sessies uit 1969 die nummers als Suspicious Minds, In The Ghetto en Kentucky Rain opleverden. Daarnaast bliezen The Memphis Horns partijen in voor ondermeer Booker T & the MGs, Johnny Rivers, Hank Williams Jr., Hank Cochran en Rufus Thomas, maar hun muzikale erfgoed gaat verder terug in de tijd: Andrew Love en Memphis Horns trompettist Wayne Jackson speelden voor het eerst samen in 1961 op Last Night van The Mar-Keys. Love werd in 2002 gediagnoseerd met Alzheimer en was niet aanwezig toen hij en Wayne Jackson in februari van dit jaar een Lifetime Achievement Grammy kregen: zijn vrouw accepteerde de award in zijn naam.

Naar Boven

5 april 2012
IN MEMORIAM JOOP MOEN

Op zondag 1 april jl. bereikte ons het intens droevige bericht dat de dag ervoor, tijdens zijn 52e Cliff Richard & The Shadows fanmeeting, organisator Joop Moen plotseling was overleden. Joop, nog volop genietend van het leven, is slechts 60 jaar geworden. Zo kort na het overlijden van Jolanda - slechts 41-jaar oud-, ongeveer anderhalf jaar geleden, op 19 oktober 2010, moest de familie Moen wederom noodgedwongen afscheid nemen van hun geliefde. Deze keer hun geliefde zoon, vader en opa Joop.

Joop en Jolanda Moen

Joop en Jolanda Moen van Movi Music namen in 2000 de Cliff Richard & Shadows meeting over van Ton Verhagen, die van ongeveer 1977 tot 1999 de Cliff meetings had georganiseerd. Toen Joop en Jolanda de meetings hadden overgenomen en kozen voor De Druivetros in Berkel-Eschot als locatie werden deze meetings een groot succes. Er hebben in de jaren een groot aantal uitstekende binnen – en buitenlandse rock ’n roll bands op het podium gestaan, waaronder The Explosion Rockets, The New Jumpin’Jewels, Willy & His Giants en The Shakin’ Arrows etc. uit Nederland, diverse fantastische Finse gitaarbands als The Regents en The Mustangs, te midden van Engelse grootheden als Jet Harris en The Rapiers. Elke keer slaagde de organisatie er weer om een zeer gevarieerd programma neer te zetten met niet alleen maar muziek van Cliff Richard & The Shadows, maar ook steeds meer van bands als the Spotnicks, The Ventures en andere jaren ’60 groepen. De bezoekers, die in grote getale telkens de meeting bezochten, konden zich altijd naast met de livemuziek ook uitstekend vermaken, omdat er altijd diverse stands te vinden waren met o.a. DVD’s, CD’s, boeken en zelfs elpees. Twee keer per jaar werd er een meeting georganiseerd, de internationale meeting in april en de nationale meeting in oktober. De meeting april was altijd een internationaal muziekspektakel met 2 dagen non stop muziek en m.i. uniek in zijn soort. De meeting in oktober was kleiner van opzet, 1 dag met bands uit Nederland en België.
Onze expert in zake, Frank Nelissen, schrijft: “Ik heb Joop en Jolanda leren kennen in april 2001, toen ik mijn eerste recensie schreef van de 40e Cliff Richard & The Shadows fanmeeting in De Duivetros in Berkel-Enschot. Deze recensie werd in het Boppin’Around magazine, nr. 39 van juni 2001 gepubliceerd en waarin bands als The Rapiers, Indra & Park Avenue, The Reflections uit Noorwegen en The Vickings uit België werden besproken. Dit bezoek aan de 40e meeting was het begin van een vriendschap van een dikke 10 jaar. Ik probeerde elk jaar weer allebei de meetings te bezoeken en heb er de afgelopen jaren er maar een paar gemist. Ik heb Joop en Jolanda dan ook goed gekend en ben ze heel erg dankbaar voor hun zeer grote gastvrijheid en medewerking, in welke vorm dan ook, tijdens de meeting. Een leuke anekdote is dat Joop altijd wilde weten of de recensent van Boppin’ Around tevreden was. Joop vroeg dan ook elke keer wat ik van het programma vond en ik gaf hem heel vaak een groot compliment voor zijn uitstekende programma. Ik heb Joop en Jolanda leren kennen als twee heel erg aardige en vriendelijke mensen, harde werkers met het hart op de juiste plaats en een enorme passie voor de rock ’n roll muziek in het algemeen en Cliff Richard & The Shadows in het bijzonder. Een passie die zij met heel veel fans deelden. Ik zal Joop en Jolanda Moen nooit vergeten en ik wil ze postuum bedanken voor de geweldige samenwerking in de afgelopen 10 jaar en voor alles wat ze voor mij gedaan hebben. Het hart van de Cliff Richard and The Shadows meeting is niet meer en dat is een heel groot verlies, in diverse opzichten. Joop, rest in peace!” (Met dank aan Riny Bade en Peter van den Hoven voor het melden van het overlijden van Joop en Bert Bossink (www.bertbossink.nl) voor het mogen gebruiken van zijn magazine: The Fabulous sounds of The Sixties, nr. 94 aug. 2007).
De afscheidsplechtigheid, voorafgaand aan de crematie, wordt gehouden op vrijdag 6 april om 12.00 in Crematorium Amersfoort, Dodeweg 31 te Leusden. Joop wilde graag een onverpakte roos ten afscheid.

Joop (rechts) met Bruce Welch

Naar Boven

5 april 2012
AFSCHEID VAN EARL SCRUGGS EN JERRY McCAIN

Eén dag, twee pioniers dood: op woensdag 28 maart overleden zowel bluegrass banjolegende Earl Scruggs als bluesbopper Jerry McCain. Misschien niet de bekendste namen, maar absoluut zeker twee interessante artiesten.
Earl Scruggs werd bekend als banjospeler als hij eind 1945 lid wordt van Bill Monroe’s Blue Grass Boys. In 1948 gaat hij solo en vormt hij samen met Bill Monroe gitarist Lester Flatt The Foggy Mountain Boys. Hun Foggy Mountain Breakdown uit 1948 haalde twintig jaar later in 1968 de poplijsten (en in 1969 een Grammy Award) nadat het was gebruikt in de film Bonnie & Clyde, maar hun bekendste opname is wellicht het thema van de TV-reeks The Beverly Hillbillies uit 1962 met Jerry Scoggins op zang. Flatt & Scruggs waren trouwens regelmatig te gast in de serie. Flatt & Scruggs gingen uit elkaar in 1969 waarna Scruggs zijn eigen Earl Scruggs Revue opstartte waarin verschillende zonen van hem speelden. In 1975 werd over hem de documentaire Banjoman gedraaid waarin beelden van een tribute concert uit januari 1973 met ondermeer Joan Baez, The Byrds, The Nitty Gritty Dirt Band, Ramblin’ Jack Elliott en Doc & Merle Watson. In 1989 kreeg Scruggs de National Heritage Fellowship, in 1992 de National Medal Of Arts. In 2002 won hij zijn tweede Grammy voor de heropname uit 2001 van Foggy Mountain Breakdown met filmkomiek Steve Martin op tweede banjo, Vince Gill en Albert Lee op gitaar, Paul Shaffer op piano, Leon Russell op orgel en Marty Stuart op mandoline. Die Foggy Mountain Breakdown kwam van het album Earl Scruggs And Friends waarop Scruggs omringd werd door artiesten als Johnny Cash, John Fogerty van CCR, Travis Tritt, Don Henley, Billy Bob Thornton, Elton John en Sting. In 2003 kreeg hij een ster op de Hollywood Walk Of Fame, in 2008 een Grammy Lifetime Achievement Award. Earl Scruggs overleed in een hospitaal in Nashville op 88-jarige leeftijd.

Earl Scruggs, een leven lang met een banjo in zijn handen

Helemaal aan de andere kant van het muzikale spectrum maar wellicht nog veel meer rock ‘n’ roll dan Earl Scruggs en bovendien dus op dezelfde dag overleden: blues harmonicaspeler Jerry McCain, niet voor niets bijgenaamd "Boogie McCain", de naam waaronder in 1953 zijn debuutsingle East Of The Sun/ Wine-O-Wine verscheen op Trumpet Records. Een tweede Trumpet single Stay Out Of Automobiles/ Love To Make Up verscheen een jaar later. Van 1955 tot 1957 nam hij zes singles op voor Excello waaronder The Jig's Up, My Next Door Neighbor, Courtin' In A Cadillac en Run Uncle John Run. In 1956 en 1957 nam hij zelf 11 songs op die onuitgebracht bleven tot hij de tape in 1979 (naar eigen zeggen voor 350 dollar) verkocht aan het Nederlandse platenlabel White Label die ze prompt uitbracht op LP onder de titel Choo Choo Rock (LP 9966). Later nam McCain op voor Rex (She’s Tough uit 1960, in 1980 gecoverd door de The Fabulous Thunderbirds), Columbia sublabel Okeh (Twist ‘62 uit 1962, Turn The Lights On Popeye, het Fannie Mae-achtige Hop Stroll), Rik, Continental, Esco Productions en Jewel (1965-1968). Terzelfdertijd werkte hij van eind jaren ’50 tot eind jaren ’60 als premiejager: hij spoorde mensen op die na het betalen van een borgsom het hazenpad kozen. De jaren ’70 zijn muzikaal gezien magere jaren voor McCain, maar daarna brengt hij regelmatig nieuw materiaal uit en worden zijn oude opnames op diverse albums heruitgebracht. In 1996 schreef componist Julius Williams een Concerto For Blues Harmonica And Orchestra dat McCain enkele keren uitvoerde met het Etowah Youth Symphony Orchestra. Zijn laatste CD is bij ons weten Boogie Is My Name uit 2003. In 2001 bracht Norton Records vijf re-issue singles uit van McCain, wiens nummers werden gecoverd door onder meer Eddy Clearwater & los Straitjackets (Ding Dong Daddy), Johnny & The Roccos (Cutie Named Judie, Geronimo’s Rock, My Next Door Neighbor), Barrence Whitfield & the Savages (Geronimo’s Rock) Webb Wilder (Stay Out Of Automobiles) en Cub Koda (Courtin’ In A Cadillac). Jerry McCain werd 82 jaar.

Jerry McCain toen en recent

Naar Boven

5 april 2012
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Electric Johnny & the Skyrockets

Indo-rocker Cor Schouten is onlangs overleden, zo laat Harry Spies ons weten. Cor was één van de vier broers van de legendarische Rotterdamse Indo-rockformatie Electric Johnny & his Skyrockets. De band trad al sinds 1955 met Hawaiianse muziek, maar met de komst van de rock 'n' roll veranderden ze in 1958 hun naam in The Skyrockets. Als Electric Johnny & the Skyrockets traden ze van 1960 tot 1968 op en in die periode ruilde Cor de drums in voor de slaggitaar. Bekende songs uit die periode zijn Johnny On His Strings, Isle Of Capri en Black Eyes Rock. Cor Schouten overleed na een lang ziekbed en werd 77 jaar *** Op 24 maart presenteerden The Bad Back Bones hun debuut-CD 6 Feet Down in het Muziekcafé in Helmond. Review: binnenkort op deze website! *** Miss Mary Ann is op drie nummers te gast op de nieuwe Rhythm Bomb CD van The Surfin' Gorillas (GB), Surfing Hootenanny.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Little Kim & the Alley Apple 3 hebben twee weken door Texas gereisd met singer-songwriter Wendy Colonna (www.wendycolonna.com) uit Austin en haar vervolgens begeleid tijdens haar concertdata in België. In september verschijnt de tweede Little Kim CD (werktitel: She'll Keep The Devil Dancing On Your Heart) waarvan de basistracks al zijn ingeblikt en opgevuld gaan worden met gastmuzikanten allerhande.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Wee Willie Harris toen en recenter

Op 13 mei gaat in Londen een documentaire in première over de Britse rock ‘n’ roll piano pionier Wee Willie Harris getiteld Wee Willie Harris Is Still Rocking, een titel die klopt als een vader zijn kinderen, want Harris mag dan inmiddels al wel 79 jaar zijn, hij treedt nog steeds op *** Ray Collins’ Hot Club (D) heeft de afgelopen tijd zowat gekampeerd in de studio, met als resultaat een album samen met saxlegende Big Jay McNeely en genoeg materiaal voor zowel een nieuw Hot Club album als een Ray Collins solo album *** Nieuwe Britse CD's: Dawning van The Roomates (hun elfde) en Desayuno Completo Ingles van The Twangmasters (amper vier maanden na hun debuut) *** Coming soon in onze CD-reviews: Pete & the Starphonics (Crazy Times Records), Don’t Mess With The Grizzly van The Grizzly Family (Crazy Times Records), The New Breed van The Cremators (Heptown Records) en de compilatie Live & Jive Legends Volume 2 (Heptown Records) *** Alsook uw CD, als u tenminste de moeite doet er eentje op te sturen...

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Een oude vos verliest zijn streken niet: volgens de Amerikaanse roddelkrant National Enquirer gaat de 76-jarige Jerry Lee Lewis opnieuw in het huwelijksbootje stappen… voor de zevende keer! En de Killer kennende houdt ie het binnen de familie: nummer zeven wordt Judith Brown, de ex-vrouw van zijn neef Rusty Brown, ooit nog drummer voor Jerry Lee. Nog ingewikkelder: Lewis was eerder gehuwd met de oudere zus van Rusty, namelijk Myra Gale Brown, het beruchte 13-jarige kindvrouwtje dat in 1957 het einde van Lewis’ carrière betekende. Volgens Rusty was ie 24 jaar gehuwd met Judith, tot Lewis zich ermee moeide, al heeft de liefde er volgens hem niet veel mee te maken: “Jerry Lee wil alleen maar iemand die voor hem zorgt”, aldus Rusty in de National Enquirer, “die ei met hot saus sandwiches voor hem maakt en ervoor zorgt dat hij zijn herhalingen van Gunsmoke niet mist. En Judith is alleen maar uit op zijn centen. Het gekke is dat Jerry haar zelfs nooit mocht en dat zij pleegde te zeggen dart hij smerig was en stonk. Pas toen ze zijn geld rook veranderde alles” *** Op 16 maart werd In Worcester (GB) het proces tegen de inmiddels ook al 73-jarige PJ Proby (Go Girl Go onder het pseudoniem Jett Powers, 1958) na negen dagen stopgezet: de openbare aanklager liet de zaak liet vallen nadat nieuw bewijs was boven water gekomen. Proby werd beschuldigd van fraude: hij zou tussen 2002 en 2008 onterecht 47.000 £ opgestreken hebben aan werkloosheidssteun, pensioengeld, belastingverlaging en premies voor een sociale woning terwijl hij valse verklaringen gaf aan de overheid en zijn inkomsten uit optredens, royalties, investeringen en zijn spaarboekje niet aangaf. Proby was nog niet aan zijn verdediging toegekomen maar pleitte onschuldig. In een reactie verklaarde hij dat hij de steun nodig had om te overleven omdat hij naar eigen zeggen “slechts 5 £” op zijn bankrekening heeft staan. “Ik treed op om genot te verschaffen, niet om geld te verdienen”, zo voegde hij er nog aan toe. Proby werd geboren in Houston maar woont al geruime tijd in Engeland waar hij door de jaren heen meer succes had als in de States ***

PJ Proby destijds en onlangs bij het verlaten van de rechtbank

Stan Perkins verkoopt twee gitaren van zijn vader: een elektrische Gibson Country Gentleman uit 1995 in “blue suede blauw” waarvan slechts één exemplaar werd gemaakt, en een akoestische D35 Martin uit 1970 die oorspronkelijk van Johnny Cash was. Cash gaf ze in 1986 cadeau aan Carl Perkins tijdens de opnames van de Class Of 55 LP en Perkins heeft ze tot zijn dood heeft gebruikt *** Goeie ouwe slechte André Williams heeft nog maar eens een nieuw album uit, opgenomen met de Canadese band The Sadies met wie hij in 1999 al het country album Red Dirt uitbracht. De Black Godfather kennende zal dat weer allesbehalve golden oldie klinken, want de opnames begonnen in 2008 in de analoge Key Club Studio in Detroit toen de toen 70-jarige André niet alleen nog gebruikte (tegenwoordig schijnt ie clean te zijn) maar bovendien net door zijn manager op borgtocht uit de cel was gehaald voor een niet nader gespecificeerd zaakje (hij werd uiteindelijk vrijgesproken) én zijn onderste tanden thuis was vergeten. De productie was in handen van Jon Spencer van de groep Heavy Trash (de andere helft van Heavy Trash, Matt Verta-Ray, speelt ook mee) en dat Williams nog niks van zijn furie heeft verloren moge blijken uit dit tekstfragment uit het nummer America (You Say A Change Is Gonna Come): “Living in America ain't no fun, better have some money or you'll be on the run, and it's a goddamn shame, without cash you're trash, the men are dogs, the women are hogs, but that ain't a bad thing... it's better than living in Africa." Ook uit op vinyl *** Tot 31 december 2013 loopt in de Country Music Hall Of Fame & Museum in Nashville de tentoonstelling The Bakersfield Sound: Buck Owens, Merle Haggard And California Country, over de roots, hoogtijdagen en impact van die rockende countrystijl van midden jaren ’60. Tussen de meer dan 100 te bewonderen artefacten zijn podiumkostuums van The Maddox Brothers & Rose, Wynn Stewart, Buck Owens en Bobby Adamson van The Farmer Boys, Telecasters van Buck Owens en Don Rich; Speedy West's Bigsby steel gitaar uit 1948, Ralph Mooney's Fender dubbelnek pedal steel gitaar, Merle Travis's elektrische gitaar (een van de eerste solid body elektrische gitaren, ontworpen door Travis en gebouwd door Paul Bigsby), de huwelijksakte van Buck en Bonnie Owens, en de op 1 maart 1972 door (de toenmalige gouverneur van California) Ronald Reagan ondertekende amnestie van Merle Haggard. Op 24 maart vond onder de titel Under Your Spell Again: The Sounds Of Bakersfield een openingsconcert plaats met de nu 72-jarige Dallas Frazier, Red Simpson (78), Jean Shepard (78), Rose Lee Maphis (90, echtgenote van Joe Maphis) en Don Maddox (90, de laatste overlevende van The Maddox Brothers & Rose), allemaal onder deskundige leiding en begeleiding van Deke Dickerson *** Volume IV in de Johnny Cash Bootleg dubbel-CD-reeks wordt The Soul Of Truth, focussend op Cash’s gospelmateriaal van de Columbia jaren, met uiteraard veel onuitgegeven spul *** Het huis in Lubbock waar Crickets drummer Jerry Allison als tiener woonde, waar The Crickets repeteerden en waar Buddy Holly en Jerry Allison That’ll Be The Day schreven, wordt van Sixth Street 2215 verhuisd naar de terreinen van het Buddy Holly Center aan Crickets Avenue 1801, waar het gerestaureerd zal worden en daarna opengesteld voor het publiek. Het huis waar Buddy Holly als tiener woonde bestaat daarentegen niet meer: het werd later als varkensboerderij gebruikt en is ondertussen tot de grond afgebrand *** Op 31 maart en 1 april vond er bij in Julien's Auctions in Hollywood opnieuw een gigantische veiling van filmmemorabilia plaats, met als hoofdvogel meer dan 100 onuitgegeven foto’s van Marilyn Monroe (en het copyright erop) genomen door Allan "Whitey" Snyder, 15 jaar lang Marilyn’s persoonlijke schminker. Andere Marilyn items die onder de hamer gingen waren een broek die ze droeg in River Of No Return (geschat tussen de 20.000 en de 30.000 dollar), originele posters van Some Like It Hot (2000 tot 3000 dollar) en Bus Stop (600 tot 800 dollar), haar junior highschool diploma (3000 tot 5000 dollar), voor de fetisjisten onder ons een zwarte visnet jarretellenhouder (800 tot 1200 dollar), een exemplaar van de befaamde kalender uit 1954 met Marilyn’s naaktfoto uit 1949 (400 tot 600 dollar), en een door Hugh Hefner gesigneerde eerste uitgave van Playboy uit december 1953 met Marilyn op de cover (1000 tot 1500 dollar). In de omvangrijke catalogus ontdekten wij ook een broek die James Dean droeg in East Of Eden (2000 tot 4000 dollar), en – jeugdsentiment! – een originele Sons Of The Desert fez uit de gelijknamige Laurel & Hardy film uit 1933 (500 tot 1000 dollar).

1960: Allan Snynder doet de make up voor Marilyn in Let’s Make Love

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Op 18 maart overleed de 72-jarige tenor Leon Daniels, leadzanger van de in 1955 opgerichte El Venos, die slechts twee singles uitbrachten, beide op sublabels van RCA, Geraldine/ Now We're Together op Groove Records (1956) en My Heart Beats Faster/ You Must Be True op Vic Records (1957). Midden 1958 verliep hun RCA contract en namen ze twee tracks op voor platenbaas Bill Lasley, Pretty Knees en het door zangeres Anna Keith gezongen (I Am Just A) Lonely Girl. Na de opnames ging Keith evenwel solo en nam ze voor Lasley een ander nummer op getiteld Lover's Prayer, waarop ze werd begeleid door Georgie Benson & the Altairs. De twee tracks verschenen in juli 1959 op Memo Records, een label van Bill Lasley, onder de naam Anne Keith. Moest op uw exemplaar ook de namen van The El Venos en The Altairs staan, dan weet u dat het om een latere bootleg gaat. In 1960 namen The El Venos op voor Calico Records, maar die opnames werden niet uitgebracht. In januari 1964 bracht RCA My Heart Beats Faster en You Won't Be True (de correcte titel van You Must Be True ) opnieuw uit op single op hoofdlabel RCA zelf, maar toen bestond de groep al niet meer. Leon Daniels schopte het tot manager van de slagerij van een supermarkt keten en zou 35 jaar niet meer zingen. In 1998 richte Daniels een nieuwe El Venos groep op, die voor zover wij weten twee CD’s uitbrachten, Vintage Veno (op Cestra Productions) en Vintage Collection (op Bonedog) *** Op 20 maart overleed tenor Wayne Parham, sinds 2002 bij The Fiestas, wier debuutsingle So Fine/ Last Night verscheen in 1958. The Fiestas zijn door de jaren heen altijd blijven bestaan, of in elk geval toch tot 1978 toen hun laatste single Thanks for The Sweet Memories/ One More Chance uitkwam. Dat ze daarbij het hele scala aan zwarte muziekstijlen van doo-wop over soul tot disco besloegen mag geen verwondering wekken. The Fiestas kwamen in 1996 opnieuw bij elkaar en bestaan voor zover wij weten nog steeds, al zijn alle originele groepleden reeds overleden. Het “oudste” bandlid is Bobby Moore die in 1960 bij de groep kwam.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Op 20 maart overleed John E. Jones, vanaf begin jaren ’80 actief in diverse neo acapella en gospelgroepen als Neighbors Complaint, The Omega 5 Maestros, A Moment’s Pleasure, The Norristones, The Copians en het Mount Zion Men’s Choir.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Elvis in de Seattle monorail die er anno 1962 heus wel futuristisch uitzag

Op 24 maart werd in Seattle de 50ste verjaardag gevierd van de opening van de Seattle Center Monorail, gebouwd voor de wereldtentoonstelling van Seattle in 1962 en de allereerste full scale commerciële monorail in Amerika, tot op de dag van vandaag om de 10 minuten een klokvaste verbinding tussen downtown Seattle en het stadscentrum. Je ziet Elvis de monorail gebruiken in de in 1962 op de expo in Seattle gedraaide film It Happened At The World’s Fair *** Het Amerikaanse veilinghuis The Rare Collections biedt een lot acetaatplaten van Elvis van de films Love Me Tender (1956), Flaming Star (1960), Follow That Dream (1962) en Kid Galahad (1962) aan die werden ontdekt in een privé collectie, en doet daarbij uitschemeren dat het wel eens om afwijkende versies zou kunnen gaan. Wij durven dat betwijfelen, gezien het grote aantal alternatief filmmateriaal dat er al beschikbaar is van Elvis. Maar hebbedingetjes zijn het in elk geval, zeker wanneer het gaat om werktitels als The Reno Brothers (de film zou uiteindelijk Love Me Tender heten) en There’s A Leak In This Old Building (het nummer We’re Gonna Move uit die film) *** Pop art, letterlijk dan: op 9 mei veilt Sotheby's in New York een zeefdruk van Andy Warhol’s 'Double Elvis (Ferus Type)', waarop Elvis dubbel staat afgebeeld (de tweede keer in schaduw) als cowboy met een getrokken pistool, gebaseerd op een promofoto voor de film Flaming Star (1960). De foto werd 22 keer afgedrukt in zwarte sprayverf op zilverkleurig canvas in verschillende combinaties: enkel, dubbel, driedubbel en in paren. Het werk werd voor het eerst tentoongesteld in 1963, negen exemplaren zitten in museumcollecties, onder meer in het Museum Of Modern Art in Manhattan. Volgens Sotheby's is het geleden van 1995 dat er nog een exemplaar van "Double Elvis" op de markt kwam, dat toen door Christie’s in New York werd verkocht voor 497.500 dollar. Een jaar eerder haalde een Single Elvis (Ferus Type) 3,4 miljoen dollar. Sotheby’s verwacht nu een opbrengst van 30 tot 50 miljoen dollar. Ter vergelijking: 50 miljoen dollar was in 2011 de totale jaaromzet van Elvis Presley Enterprises *** Nog meer veilingnieuws: tot eind maart kon je bij Gotta Have Rock ‘n’ Roll in New York bieden op Elvis’ gevangenisplunje uit de film Jailhouse Rock (vraagprijs: 20.000 dollar) en een paar door Elvis gedragen en gehandtekende Blue Suede Shoes (2000 dollar) *** In de Elvis wereld is alles belangrijk: in de nacht van 19 op 20 maart overleed Martha Gallub, echtgenote van Joe Esposito, lid van de Memphis Mafia van 1959 tot 1977 en Elvis’ getuige op diens huwelijk. Martha streed al enkele jaren tegen kanker *** De stroom Elvis boeken is niet te stuiten en de recentste in de stilaan een complete bibliotheek vullende rij is In The Shadow Of Kings: From The King Of Rock To The King Of Kings, de autobiografie van Donnie Sumner, acht jaar lang lid van het JD Sumner & the Stamps Quartet (hij is een neef van JD Sumner) en zes jaar lang samen met Elvis op het podium en in de studio *** Na de Elvis cruises kan je vanaf heden ook op Elvis bedevaart, niet naar Graceland, maar letterlijk, naar het Heilige Land: van 12 tot 21 mei 2013 organiseert Israel Theme Tours de Elvis Presley Holy Land Tour die zal focussen op Elvis’ gospelzijde. U treedt in de voetsporen van Jezus, steekt de zee van Galilea over, kunt pootjebaden in de Dode zee, bezoekt Jerusalem, kan klagen aan de de klaagmuur, een kamelenritje maken op de Olijfberg, de vallei van Armageddon bezoeken, een kijkje nemen in Nazareth, zonnebaden aan het strand van Tel Aviv, gedoopt worden in het de River Of Jordan (benieuwd of ze daar ook zingen van Bij Ons In De Jordaan!) en eten in de Elvis Inn Restaurant diner in Abu Ghosh, en dat alles in het gezegende gezelschap van Joe Moscheo en Terry Blackwood van The Imperials en Bill Baize van JD Sumner & The Stamps. Laat de Geest over u nederdalen op www.israelthemetours.com/elvis *** Ook spiritueel is ongetwijfeld het nieuwe boek Conversations With The King : Journals Of A Young Apprentice door David Stanley, vanaf 1960 Elvis’ stiefbroer als vader Vernon Presley hertrouwt met David’s moeder Dee Stanley *** Luchtiger: de Special 35th Anniversary Commemorative Edition van Elvis Presley’s Graceland Official Guidebook, de officiële toeristengids van Elvis’ woning in Memphis met 110 pagina's foto's. Het speciale aan deze speciale uitgave lijkt ons op het eerste zicht dat er een nieuwe kaft en achterflap rond zit en 12 paginas Elvis weetjes zijn toegevoegd.

Naar Boven

(reclame)

15 maart 2012
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

In de uitzending van 7 maart jl. was er in De Wereld Draait Door aandacht voor ‘ouwe rockers’. Te gast was onder meer Mac Taple in de persoon van zanger Jan van Riet. Bekijk het fragment hier. Dat wil zeggen: voor zover ze niet naar de eeuwige jachtvelden zijn verbannen… *** Over de landelijke TV gesproken: als je dit bijtijds leest kun je wellicht nog kijken naar Listen To Me op vrijdag 16 maart om 17:30 uur op Nederland 2 bij Omroep Max. Het is een concertregistratie ter ere van het feit dat Buddy Holly dit jaar 75 jaar zou zijn geworden *** En nu we toch bezig zijn: onze redacteur Henri werd onlangs geïnterviewd over zijn nieuwe boek Van Koempelrock Tot Klompenrock op TV Limburg. Je kunt het hier terugzien *** DJ At’s Crazy Record Hop heeft zijn vierde CD uit op El Toro in zijn Foot Tappin’ And Dance At The Screamin’ Festival reeks. Review: zodra we uitgedanst zijn! *** Collector Records blijft onvindbaar en zelfs onuitgegeven spul heruitbrengen op repro vinyl single en heeft opnieuw een stapeltje releases op stapel staan. Als u graag Carl Briggs, Winnie Star, Terry Daly en Lilian Minor op de jukebox wil, check www.collectorrecords.nl.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Even rust voor The Seatsniffers

The Seatsniffers gaan voor onbepaalde tijd stoppen met optreden en speelden hun voorlopig laatste concert op 30 maart. Een reden voor de sabbatical heeft hun management ons niet gegeven, maar we kunnen ons voorstellen dat ze er na 15 jaar even genoeg van hebben. Merkwaardig genoeg komt er nog wel een nieuwe CD-single uit *** Gèèn Boppin' Gliesers (F) op Rockin’ Around Turnhout: de band heeft afgezegd om privéredenen en wordt vervangen door een andere groep uit Parijs, het King Bakers Combo *** Nieuwe groepen, laat ze maar komen, zelfs als ze jaren ’40 brengen: The Jacquelines is een nieuw project rond ex-Daddy’s Darlings zangeres Iris Berardocco. Ook met The Jacquelines brengt Berardocco hulde aan de driestemmige swing van de Andrews Sisters maar het grote verschil is dat ze nu enkel eigen composities in deze stijl vertolken. Naast Berardocco bestaan The Jacquelines uit de zangeressen Eva Buchmann en Sara Raes, ondersteund door een jazzcombo met piano, contrabas, drums, sax en trompet *** “Arbeider komt om het leven bij ongeval”, je ziet het af en toe in de krant staan, maar als je er een naam en een gezicht op kan kleven wordt het plots gruwelijke realiteit: op 27 februari stierf Sven Verheyen uit Turnhout toen tijdens het onderhoud van een heftruck een onderdeel loskwam, waardoor de tanden plots naar beneden kwamen en Sven geplet raakte. Hij werd naar een ziekenhuis gebracht waar hij enkele uren later overleed. Verheyen was lid van Vulcan Belgium (een club van rijders van Vulcan motoren) en een bekend gezicht bij optredens in en om Turnhout. Hij was slechts 35 jaar. We bieden onze deelneming aan aan zijn familie en vrienden.

In memoriam Sven Verheyen

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Voor wie met de nacht of helemaal niet werkt: van 26 tot 30 maart loopt op BBC One televisie om 9:15 uur in de ochtend een documentaire serie over het dagelijkse leven in 1952, het jaar waarin Queen Elisabeth de troon besteeg. Met name Chris “Fender” Black van de groep Black Cat zou in de reeks voorkomen.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Jerry Lee Lewis werd in Ferriday enkele dagen opgenomen in een ziekenhuis met een longontsteking *** Bobby Rydell heeft een Australische tour van 15 tot 31 maart volledig afgelast, luidens de promotor omdat "Rydell’s gezondheid erg achteruit is gegaan en hij dringend geopereerd dient te worden”, wat op 7 maart werd bevestigd op Rydell’s facebook. Op 25 februari heeft ie nog opgetreden in Jacksonville, Florida, maar volgens mensen die hem daar zagen was het overduidelijk dat ie “pijn had” *** Van het ene tieneridool naar het andere: Freddy Cannon heeft zijn autobiografie gepubliceerd onder de titel Where The Action Is, met een voorwoord van Dick Clark. Alles goed met Freddy trouwens: hij heeft pas een nieuw nummer uit getiteld Covered By The Rolling Stones, opgenomen met de band van zijn twee zonen. Aanleiding is het feit dat er op de vorig jaar verschenen speciale editie van het Rolling Stones album Some Girls uit 1978 een cover stond van Cannon’s Tallahassee Lassie. Covered By The Rolling Stones is momenteel enkel te koop via iTunes *** Bear Family (D) doet weer een aanslag op ons spaarvarken met een aantal releases bestemd voor de hardnekkige verzamelaar, te beginnen met een 5CD-minibox van Carl Perkins getiteld The Sun Era Outtakes, goed voor 152 versies van in totaal 45 songs, samen 6 uur vintage Perkins van zijn allereerste hillbilly opnames over studio chatter, valse starts en home recordings tot zijn opnames voor de rock ‘n’ roll film Jamboree uit 1957. In het doosje steekt ook een boekje van 132 pagina’s met nooit eerder gepubliceerde foto’s en onuitgegeven interviews met drummer WS Holland en Carl's zoon Stan Perkins *** Unseen Cash is een vreemde titel voor een CD omdat je eerder “unheard Cash” zou verwachten, maar in dit geval slaat het op een Bear Family digipack met twee zeldzame live-optredens van de Man In Het Zwart. Het eerste werd vermoedelijk eind 1957 opgenomen voor de TV-show Country Style USA, duurt 13 minuten (inbegrepen Carolee Cooper, de dochter van Wilma Lee & Stoney Cooper, die White Silver Sands mag zingen) en verscheen eerder in 2007 op de Bear Family DVD Country Style USA Season 2. Ook het tweede optreden is slechts zo’n 10 minuten (inclusief Johnny Western die Ten Years zingt), komt van Country Music Time van waarschijnlijk eind 1959, en was net als de eerste show bestemd voor de Amerikaanse strijdkrachten. De “unseen” in de titel slaat op de foto’s uit het bijhorende booklet, genomen in Memphis in de fotostudio van William Speer van 1955 tot 1958: een aantal van de foto’s zijn onuitgegeven en in kleur. Deze digipack verschijnt ook als LP *** Ook onuitgegeven is Ronnie Dawson: The Carnegie Hall Tour, 19 live én studio tracks van de Blonde Bomber begeleid door High Noon met Lisa Pankratz op drums ingeblikt in de Lasso Productions Studio in Columbus, Ohio op 5 mei 1994 en op de James Dean Rockabilly Weekender in Marion, Indiana op 25 juni 1994 tijdens de tour die op 29 april van dat jaar van start ging in Carnegie Hall in New York *** Na Blowing The Fuse en Country & Western Hit Parade: Dim Lights Thick Smoke And Hillbilly Music begint Bear Family tenslotte aan een nieuwe historische reeks jaaroverzichten getiteld Street Corner Symphonies: The Complete Story Of Doo Wop die de hele geschiedenis van de zwarte vocal harmony in kaart zal brengen van 1939 tot 1963. Volume 1 behandelt de prehistorie van 1939 tot 1949, vanaf volume twee is het één CD per jaar te beginnen in 1950 *** Ook Norton (USA) heeft weer een stapel releases op, euh, stapel, te weten een onuitgegeven opnamesessie uit 1966 van Esquerita onder de titel Sinner Man: The Lost Session, tien tracks met de man die nog geflipter was dan Little Richard afwisselend op piano en orgel enkel begeleid door een drummer. Norton belooft ook de allereerste verzamelaar van Harold Shultters alias Don Ellis (bekendst van respectievelijk Rock ‘n’ Roll Mister Moon uit 1956 en Blue Fire uit 1960), een compilatie van het Wolf-Tex label (bekendst van How Much Do You Miss Me van Harold Montgomery), en volume 4 tot 9 van de El Paso Rock reeks. De eerste drie El Paso Rocks waren volledig gewijd aan Bobby Fuller, of dat met deze nieuwe rits ook het geval is is ons niet duidelijk. Kicks Books tenslotte brengt de bundel sleazy JD kortverhalen Sex Gang van Paul Merchant uit 1959 (herdrukt in 1973) opnieuw uit in een tweedelige uitgebreide versie onder de titels Pulling A Train en Getting In The Wind. Merchant was een pseudoniem van de later science fiction schrijver Harlan Ellison. Zoals alle Kicks boeken gaan ook deze twee boeken vergezeld van een parfum, in dit geval toepasselijk Sex Gang gedoopt *** Op 5 maart is Studio 56, gelegen op de hoek van North Orange Drive 1041 en Santa Monica Boulevard 7000 in Hollywood, voor 85 % verwoest door een brand. Onder meer Elvis Presley, Sam Cooke (You Send Me, 1957), Pat Boone (Love Letters In The Sand, 1957) en The Beach Boys (Help Me Rhonda, 1965) namen op in het gebouw dat vroeger de naam Radio Recorders droeg. De studio werd gebouwd in 1929 door de Victor Talking Machine Co en in juli 1930 nam country pionier Jimmie Rodgers er nog op met Louis Armstrong op trompet. In de loop der jaren bouwden zowat alle grote platenlabels hun eigen studio’s en werd Radio Recorders naarmate de jaren ’60 vorderden steeds meer gebruikt door kleinere onafhankelijke labels, maar Elvis was er vaste klant: hij nam er van 1 september 1956 tot 28 juni 1966 songs op als Paralyzed, Long Tall Sally, When My Blue Moon Turns To Gold Again, Too Much, Ready Teddy, Rip It Up, All Shook Up, Got A Lot O’ Livin’ To Do, Mean Woman Blues, One Night en Treat Me Nice, alsmede de sessies voor films als Jailhouse Rock, King Creole, Flaming Star, Gi Blues, Blue Hawaii, Girls Girls Girls, Fun In Acapulco en Viva Las Vegas. De oorzaak van de brand is nog niet bekend, maar in de gebouwen waren nog steeds zes opnamestudio’s in gebruik, sinds 1986 onder de naam Studio 56. Niemand raakte gewond *** Moesten wij toch maar eens geld hebben, we zouden nogal eens oldtimers kopen, zie. Om u maar te zeggen: op een veiling in Amerika haalde een Mercedes 300 SL Gullwing uit 1955, zo’n model waarvan de portieren als vleugels naar boven openklappen, de recordprijs van 4,62 miljoen dollar. Het betrof een speciale uitvoering waarvan er maar 29 van gebouwd werden, waarvan het koetswerk bedekt is met een laagje aluminium en met kortere veren waardoor de auto verlaagd is. Bij de lancering in 1955 kostte de auto 11.000 dollar, omgerekend naar vandaag 89.320 dollar. Een rendabele investering... *** Moesten wij maar eens gepensioneerd en Amerikaans en rijk zijn, we zouden nogal eens op cruise gaan, zie: van 27 oktober tot 3 november kan je van Fort Lauderdale, Florida over Puerto Rico naar de Bahamas varen op de Malt Shop Memories Cruise in het gezelschap van Dion, Frankie Avalon, Bobby Rydell, Carl Gardner’s Coasters, de Drifters versie die de officiële goedkeuring van Bill Pinkney op zak heeft, Ronnie Spector, Darlene Love, The Chiffons, The Marvelettes, The Duprees, Sonny Turner (verving in 1959 leadzanger Tony Williams bij The Platters), en een heleboel tribute artists *** Zowat de langst actieve zwarte vocal harmony groep moet het in 1934 opgerichte Golden Gate Quartet zijn, en zij stellen als nieuwste groepslid gospelzanger Timothy Riley voor die de in december 2011 op pensioen gegane 83-jarige tenor Clyde Wright vervangt, die sinds 1954 deel uitmaakte van de groep. Dat er ondertussen geen enkel origineel groepslid meer van de partij is mag niet verbazen: de laatste originele Golden Gater uit 1934, Orlandus Wilson, overleed in 1998. Anno 2012 bestaat de groep die sinds 1959 vanuit Parijs opereert (Elvis bezocht hen nog in het Lido tijdens zijn legerdienst in Duitsland) uit leider Paul Brembly (een achterneef van Orlandus Wilson) die al 40 jaar bij de band zit, ex-Soul Stirrer Frank Davis (sinds 1995), Thierry François (sinds 1998) en dus nu Timothy Riley.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

De Triple Action kast van Steve Kordek uit 1948

Jeugdsentiment deel 1: op 19 februari overleed Steve Kordek, de man die beschouwd wordt als de vader van de flipperkast zoals we die vandaag kennen – en daarmee ook de man wiens schuld het is dat wij in onze tienerjaren meer tijd spendeerden in de kroeg dan goed voor ons was. De op 26 december 1911 geboren Kordek was vanaf 1938 tot 2003 betrokken bij de ontwikkeling van meer dan 100 flipperkasten voor Williams, Bally en Genco. Hij rolde per toeval het vak in als hij in 1937 de lobby van Genco binnenstormde om te schuilen voor de regen en prompt een baantje als lasser kreeg aangeboden. Eerst werkte hij aan walkie-talkies voor het leger, daarna werd ie getransfereerd naar de afdeling games, waar hij de testers hielp met het oplossen van problemen en zijn talent als designer ontdekte. Tot dan toe waren de “pinball machines” eigenlijk “pin machines”, een soort sjoelbak waarbij balletjes doorheen een veld met spijkerpinnetjes rolden. Kordek bedacht niet alleen de flippers waarmee je de bal in het spel kon houden (geïntroduceerd in kasten als de Triple Action uit 1948), maar ook de drop targets waarbij het doel in het speelveld zakt als je het weggeschoten hebt (de Vagabond uit 1962) en de multibal (Beat The Clock uit 1963). Kordek werd 100 jaar *** Op 20 februari overleed de 93-jarige Bertha Amburgey, de laatste van de drie zusjes Amburgey, met hun bezetting van akoestische gitaar, banjo en fiddle een all female stringband wier carrière begon in de jaren ’30 onder namen als The Sunshine Sisters en The Hoot Owl Holler Girls. Als Mattie, Martha & Minnie brachten ze rond 1952 op King Records de 78 toeren schijf You Can’t Live With’ Em (And You Can’t Live Without ‘Em)/ Tennessee Memories uit, voor Capitol namen ze in 1952-1953 twaalf kantjes op als The Amber Sisters. Hillbilly van den ouden stempel dus, die evenwel interessanter wordt in het licht van wat de twee andere zusjes later deden: Opal Jean Amburgey (“Mattie”) bracht in 1956 als Jean Chapel de single Welcome To The Club/ I Won’t Be Rockin Tonight uit op Sun Records (check ook haar Oo-Ba La Bay uit 1957 en Don’t Let Go uit 1963), terwijl Irene Amburgey als Martha Carson furore maakte in de gospelcountry maar met Now Stop in 1957 ook een uitstapje richting rock ‘n’ roll deed. Bertha oftewel “Minnie” stopte daarentegen met de muziek om zich aan haar gezin te wijden en ging voor de belastingdienst werken. Jean Chapel overleed in 1995, Martha Carson in 2004 ***

Robert Ayres in 2011 met zijn Bonanza kaart

Jeugdsentiment deel 2: op 25 februari overleed de 98-jarige Robert Temple Ayres, de man die in 1959 de landkaart van Nevada met de Ponderosa erop schilderde die de volgende 13 jaar op de tonen van het Bonanza thema wekelijks opbrandde in het intro van de gelijknamige TV-reeks. De op 28 juli 1913 geboren Ayres studeerde schilderkunst aan de kunstacademie van Chicago alvorens aan de slag te gaan als illustrator van religieuze boeken, wat hem introduceerde in de filmwereld waar hij in 1959 de openingssequenties van het historische epos Ben Hur mocht maken. De volgende 25 jaar zou hij werken als illustrator voor MGM, Paramount, Warner Bros, Universal en Disney. Op een mooie dag kreeg ie van Paramount de opdracht de kaart voor de generiek van Bonanza te schilderen, die vervolgens jarenlang thuis bij Bonanza bedenker en producer David Dortort aan de muur hing. Dortort overleed in 2010 en zijn familie doneerde het schilderij in juni 2011 aan het Autry National Center Of The American West, dat van Dortort bij leven al zijn complete Bonanza archief van scripts, foto’s, awards en administratie had gekregen. De krant LA Times contacteerde Ayres voor een reactie, die bestond uit een nuchter “kijk, ik vroeg me al af waar die was gebleven”. Ayres was teleurgesteld dat hij niet uitgenodigd was voor de festiviteiten naar aanleiding van 50 jaar Bonanza in 2009, en was niet eens op de hoogte van die vieringen: nà de feiten las zijn schoonzoon erover in een tijdschrift toen hij in een supermarkt stond aan te schuiven aan de kassa. Ayres bezocht het museum drie keer, de laatste keer drie dagen voor zijn dood. Bij zijn eerste bezoek merkte hij trouwens op dat hij dacht dat het niet zijn originele kaart was, omdat ze zo groot was. Wellicht had ie gelijk, want ondertussen zijn detailverschillen opgemerkt met de kaart die opbrandt in de Bonanza generiek. Vermoedelijk werd Ayres’ kaart een aantal keer gekopieerd en in brand gestoken tot ze het juiste vlammeneffect op de beeldband hadden staan. Bij zijn laatste bezoek had Ayres trouwens meer interesse in de tijdelijke expositie van western art dan in zijn eigen kaart. For the record: de laatste overlevende van de Bonanza cast, acteur Pernell Roberts alias zoon Adam Cartwright, overleed in 2010 *** Op 5 maart overleed in Londen de 86-jarige songsmid Robert Bernard Sherman, samen met zijn broer Richard Morton Sherman verantwoordelijk voor liedjes als Tall Paul (Judy Harriet op Surf Records in 1958, gecoverd door Annette Funicello), You're Sixteen (Johnny Burnette, 1960) en Pineapple Princess (Annette Funicello, 1960). Componeren zat hen letterlijk in het boed: hun vader was Tin Pan Alley songschrijver Al Sherman. Judy Harriet en Annette Funicello waren allebei Mousketeers van de Mickey Mouse Club op TV, en het succes van Tall Paul trok de aandacht van Walt Disney die hen prompt inhuurde als vaste Disney componisten. Uiteindelijk zouden ze de liedjes schrijven voor zowat alle Disney films vanaf de Annette Funicello TV film The Horsemasters (1961) tot The Many Adventures Of Winnie The Pooh (1977), dus ook van Jungle Book uit 1967, en dan vermelden wij graag het geweldig swingende I Wanna Be Like You (The Monkey Song) van oerang oetang koning King Louie, ingezongen door de al even swingende Louis Prima. De muziek werd ingespeeld door Prima’s band Sam Butera & the Witnesses, met Prima zelf op trompet, maar Disney verving die basistracks door een nieuwe score van de filmcomponist. I Wanna Be Like You werd gecoverd door Los Lobos, Big Bad Voodoo Daddy en The Turnpike Cruisers (GB). Dat andere leuke liedje uit Jungle Book, Bare Necessities van Baloe De Beer (gezongen door Phil Harris), is overigens niet van de Sherman broers, maar van een andere Disney componist, Terry Gilkyson, die eerder al een aantal nummers voor Jungle Book had geschreven, waarvan enkel Bare Necesssities werd weerhouden. De Shermans wonnen twee Oscars en twee Grammy Awards, en kregen in 1976 een ster op Hollywood Boulevard 6918, recht over Grauman’s Chinese Theater. In 2008 kregen ze in het Witte Huis uit handen van president Bush de National Medal Of Arts, de allerhoogste onderscheiding voor Amerikaanse kunstenaars. Richard Sherman leeft nog *** Op 6 maart overleed de 97-jarige Big Walter "The Thunderbird" Price, bluesartiest die bleef optreden tot ie een stuk in de 90 was. Walter Travis Price werd geboren op 2 augustus 1914 en zijn jaren ’40 piano boogie woogie vloeide moeiteloos over in vroege rock ‘n’ roll. Zijn eerste drie singles verschenen in 1955 op het TNT label uit San Antone onder de naam Big Walter & the Thunderbirds. In Houston bracht ie in 1956 en 1957 vijf singles uit op Don Robey's Peacock label, waaronder het Flip Flop And Fly-achtige Pack Fair And Square (opgenomen met enkele muzikanten uit de band van Little Richard, waaronder Grady Gaines op sax) en Shirley Jean (in 1960 gecoverd door Rockin’ Dave Allen & the Thunderbirds op Jin). In 1958 en 1960 verschenen op Goldband Records de singles San Antonio en Oh Ramona. Tot 1967 bracht hij nog singles uit op Myrl, Global, Tear Drop en Jet Stream. Hij had ook een platenwinkel, speelde in stripclubs, werkte als DJ op de radio, had zijn eigen muziekuitgeverij Dinosaur, en akteerde zelfs in enkele films. In 2003 verscheen op het Official label de split CD Rockin’ With The Blues met oud spul van Big Walter Price en GL Crockett (de man van Look Out Maebel), een jaar later bracht het Sons Of Sunshine label vier verzamel-CD’s van hem uit getiteld Tell Me, Pain In My Heart, Six Weeks Of Misery en Cool Breeze. Zijn laatste opnames verschenen in 2006 op de compilatie CD Texas Southside Kings. Individuele songs van hem staan op verzamelreeksen als Stompin’, Rock ‘n’ Roll The Untold Story, Foot Tappin’ And Dance At The Screamin’ Festival en Blowing The Fuse. Price verbleef in een rusthuis, en de laatste keer dat ie in het publiek zong was bij ons weten gezeten in een rolstoel op een feest ter ere van zijn 95ste verjaardag ***

Terry Teene destijds en Teene in 2009 voor de locale kerkgemeenschap

Op 9 maart overleed de 70-jarige Terry Teene (echte naam: Terence Blaine Knutson) die in 1960 op Warwick Records zijn debuutsingle Just Wait ‘Til I Get You Alone/ Orchids Mean Goodbye uitbracht, opgenomen in Clovis, New Mexico begeleid door The Fireballs in een productie van Norman Petty. Volgens zijn Rockabilly Hall Of Fame pagina heeft de in 1942 geboren Teene sindsdien meer dan 300 songs opgenomen waarvan er zo’n 25 op plaat werden uitgebracht. Daarnaast zou hij meegewerkt hebben aan nog eens 75 platen onder een zeventigtal pseudoniemen! Of dat correct is weten we niet: wij kennen van hem slechts een handjevol opnames waarvan de bekendste Curse Of The Hearse uit 1960 is, terug te vinden op de Big Itch Volume 3 LP en de Only In America CD, wat al genoeg zegt over de muzikale kwaliteiten van het nummer. Later zou hij Curse Of The Hearse nog eens uitgebracht hebben in een garagerock versie onder de titel The Hearse. Ook Pussy Galore is een garagerock single van hem. Teene werkte ook als clown, en ook hier had ie een aantal uitermate vage claims to fame: hij beweerde samen met George Voorhees de bedenker te zijn geweest van Ronald McDonald, wat door hamburgerketen McDonalds uiteraard in alle talen werd doodgezwegen en ontkend. Teene werd op 7 maart zwaargewond toen hij in zijn woonplaats Tyler, Texas met zijn fiets vanuit een zijstraat de hoofdbaan opreed en werd gegrepen door een truck. Volgens de politie had Teene geen voorrang verleend. Twee dagen later is de ziekenhuisapparatuur stilgelegd *** Op 8 maart overleed op 74-jarige leeftijd Jimmy Ellis, leadzanger van jaren ’70 discogroep The Trammps die in 1976 een hit scoorden met Disco Inferno. Veel van die discogroepen hadden evenwel roots in de doo-wop, en met The Trammps was dat niet anders: Ellis maakte zijn platendebuut in 1962 met The Cordells op de single The Beat Of My Heart op het letterlijk nogal goedkoop klinkende Bargain label. The Cordells werden The Whirlwinds die The Beat Of My Heart heropnamen op Philips als Heartbeat, The Whirlwinds werden in 1964 The Exceptions die debuteerden met Down By The Ocean op PRO (landelijk overgenomen door Cameo) en eind jaren ’60 enkele soulsingles uitbrachten als Danny Boy en de northern soul favoriet Baby You Know I Need You. En die Exceptions tenslotte smelten in 1972 dan weer samen met de in 1964 opgerichte Volcanos tot The Trammps. Zonder dank, zo staat u weer helemaal bij! Jimmy Ellis leed aan Alzheimer *** Op 10 maart overleed tenor Chester Brown, leadzanger van de in 1953 opgerichte doo-wop groep The Counts die in januari 1954 hun debuutsingle Darling Dear/ I Need You Always uitbrachten op Dot Records. Darling Dear haalde gelijk de zesde plaats in de rhythm ‘n’ blues charts en werd dan ook gevolgd door nog zeven andere singles op Dot. Helaas zaten daar geen hits meer tussen en in 1956 werd hun Dot contract dan ook niet vernieuwd. The Counts hebben nooit geen platen meer opgenomen maar zijn wel altijd blijven bestaan, bovendien steeds in de originele bezetting. De laatste keer dat wij hoorden dat ze optraden moet ergens begin jaren 2000 op een oldiesfestival zijn geweest.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Als je dan toch rookt...

Nieuw bij Zippo: twee verschillende Bernie Dexter aanstekers *** Goed nieuws voor de verzamelaars van rock ‘n’ roll bladen: alle 44 uitgaves van het Amerikaanse fanzine Original Cool, verschenen tussen 1993 en 2001, zijn opnieuw te koop via website www.originalcool.net. Original Cool behandelde alle vormen van vintage en neo-rockabilly, swing, en rock ‘n’ roll en bevatte zowel interviews met pioniers als Billy Lee Riley, Ronnie Dawson, Charlie Feathers, Dale Hawkins, Barbara Pittman en Bill Monroe als stukken over hedendaagse acts als Brian Setzer, Boz Boorer, Johnny Legend, Deke Dickerson, Kim Lenz en Mack Stevens. Het fanzine werd uitgegeven door Susan VanHecke, auteur van de boeken Race With The Devil: Gene Vincent's Life In The Fast Lane (2000) en Three Steps To Heaven: The Eddie Cochran Story (2003, samen met Eddie’s neef Bobby Cochran), en Ken Burke, die ook het boek Country Music Changed My Life: Tales Of Tough Times And Triumph From Country's Legends (2004) schreef. Ze stopten er mee toen VanHecke zich ging focussen op boeken voor kinderen en tieners, zoals Raggin' Jazzin' Rockin': A History Of American Musical Instrument Makers (2011).

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

De kroon van Elvis...

Eind februari verkocht door veilinghuis Omega Auctions uit Stockport, Manchester (GB): de kroon van koning Elvis! Letterlijk dan, want het ging om een afgietsel van het gebit van Elvis met daarin een porseleinen kroon gemaakt voor het gebit van Elvis door Henry J. Weiss, tot 1971 Elvis’ tandarts. Elvis droeg een kroon op een van zijn tanden, maar beschadigde die soms als hij met zijn microfoon tegen zijn tanden sloeg, en daarom maakte Weiss een voorraadje reservekronen. Of Elvis de kroon die nu verkocht werd ook ooit heeft gedragen is onbekend, maar een tandarts uit Canada had er in elk geval bijna 10.000 dollar voor over om het afgietsel in zijn kabinet tentoon te stellen. De tandarts is ook de trotse eigenaar van haarlokken van Marilyn Monroe en een tand van John Lennon *** Norbert Putnam, vanaf 1970 studiobassist op 122 Elvis nummers, is zijn autobiografie aan het schrijven. Putnam was lid van de Muscle Shoals ritmesectie en werkte ook voor Roy Orbison, Tommy Roe, Tony Joe White (Polk Salad Annie), Loretta Lynn, Chet Atkins, Arthur Alexander (You Better Move On) en Bobby Goldsboro (Honey). Later was hij voornamelijk actief als producer, recent was hij in Nederland en België te zien als bassist bij wat aangekondigd werd als de allerlaatste Elvis live video shows *** Mogelijk worden die video shows met groot orkest en originele bandleden in de toekomst vervangen door videoshows met een kleinere band die ook kleinere zalen zal aandoen, da’s althans één van de denkpistes van Elvis Presley Enterprises *** De Viva Elvis show in Las Vegas stopt er mee: de laatste voorstelling is gepland voor 18 augustus *** Letterlijk iedereen én hun zwager doen tegenwoordig Elvis: Merrill Osmond, in de jaren ’70 leadzanger van popgroep The Osmonds, brengt onder het motto Remembering Elvis een CD met 13 Elvis covers uit.

Naar Boven

1 maart 2012
IN MEMORIAM BILLY STRANGE EN JOE MORETTI:
TWEE GROTE NAMEN ACHTER DE SCHERMEN

Deze maand overleden twee muzikanten die hun sporen vooral in de studio verdienden en wier naam dan ook niet echt bekend is bij het grote publiek. Toch zijn ze allebei belangrijk genoeg om even bij stil te staan, want rock ‘n’ roll werd evenzeer, zoniet méér gemaakt door de onbekende namen àchter de schermen als door de namen in de spots.

Joe Moretti

Op 9 februari overleed de 73-jarige studiomuzikant Joe Moretti, die de gitaar inspeelde op Brand New Cadillac (Vince Taylor & his Playboys) en Shakin’ All Over (Johnny Kidd & the Pirates). De op 10 mei 1938 in Schotland geboren Moretti verhuisde in 1958 van Glasgow naar London waar hij deel uitmaakte van de rock ‘n’ roll scene rond de 2I’s koffiebar in Soho en speelde met The Cabin Boys (de groep van Colin Hicks, de jongere broer van Tommy Steele) en Vince Eager. Na een ontmoeting met Brian Locking en Brian Bennett in de 2I’s kreeg hij van hen het aanbod Tony Sheridan te vervangen bij Vince Taylor's Playboys, en zo speelde hij de gitaar op Brand New Cadillac, in april 1959 de B-kant van Taylor’s tweede single Pledging My Love. Kort daarop stapte hij uit The Playboys om Denny Wright te vervangen bij Johnny Duncan’s Bluegrass Boys. In 1960 nodigt Pirates gitarist Alan Caddy hem uit een handje toe steken bij een opnamesessie van Johnny Kidd in de Abbey Road studio’s, en zo speelde hij de rifs op Shakin’ All Over en opvolger Restless. Daarnaast speelde hij met Big Jim Sullivan, bij Nero & the Gladiators (In The Hall Of The Mountain King, 1961) waar hij oprichter Colin Green verving, en bij Jet Harris & Tony Meehan. Moretti beweerde trouwens dat hij en niet Harris de leadgitaar speelde op de instrumentale hits Scarlett O'Hara en Applejack. Nadat Harris zwaargewond werd bij een auto ongeval maakte Moretti deel uit van Meehan’s solo band The Tony Meehan Combo. Hij bleef actief als studiogitarist, met name op It’s Not Unusual van Tom Jones uit 1965. Later verhuisde hij naar Johannesburg in Zuid Afrika, waar hij overleed aan longkanker.

Billy Strange, op de rechterfoto met Elvis

En veel meer kunnen we over Joe Moretti helaas niet vermelden. Over de op 22 februari overleden zanger, gitarist, componist en arrangeur William Everett Strange daarentegen, beter bekend als Billy Strange, componist van de Limbo Rock (Chubby Checker) én A Little Less Conversation (Elvis), weten we gewoonweg niet waar te beginnen. Bij het allerprilste begin dan maar: Strange werd op 29 september 1930 geboren in de showbusiness als zoon van een vader en moeder die optraden als cowboyact. Amper vijf jaar oud won hij al een jodelwedstrijd, en zijn eerste instrument, de trompet, moest hij opgeven toen bleek dat hij aan astma leed. Op zijn veertiende kreeg ie een oude Gibson L-7, en de gitaar zou hem nooit meer loslaten. Hij toerde met zijn vader en speelde met zowat alle lokale country, pop, big band en jazz acts. Vanaf 1949 was ie al op TV te zien in Cliffie Stone’s Hometown Jamboree, en in de jaren ’50 bracht hij onder eigen naam een aantal singles uit waarvan de rockendste I Gotta Be Gittin’ Home (1954) en Let Me In There Baby (1955) waren. Hij rolde vanzelf de studios binnen en de lijst van platen waarop hij meespeelde is onoverzichtelijk, laat staan compleet. Om er een paar namen uit te pikken: Gene O’Quinn (Texas Boogie, 1951), Moon Mullican (Jambalaya, Pipeliner Blues, Ooglie Ooglie Ooglie, allemaal uit 1952), Rose Maddox, Tennessee Ernie Ford (Hambone, Blackberry Boogie, Shotgun Boogie), Sheb Wooley, Skeets McDonald, Speedy West, Sam Cooke, Ricky Nelson, Trini Lopez, Pat Boone (de LP Boss Beat uit 1964), The Beach Boys (op Surfin’ USA, Do You Wanna Dance, Sloop John B en de Pet Sounds LP), Jan & Dean (Popsicle, de LP Surf City And Other Swinging Cities uit 1963), The Everly Brothers (de LP Sing Great Country Hits uit 1963), Bob Wills en Wanda Jackson. Ja, soms wilden wij dat we Billy Strange waren… Surfgitaartje nodig begin jaren ’60? Effe Billy Strange bellen, dachten The Avalanches (Ski Surfin’, 1963), The Rip Chords (Hey Little Cobra, 1961) en Hal Blaine (de LP Deuces T’s Roadsters And Drums uit 1963). Strange speelde zelfs voor The Ventures, jawel, The Ventures, want die hadden het zo druk met optreden dat ze het opnemen zelf regelmatig overlieten aan anderen. De leadgitaar op 2000 Pound Bee uit 1962 bijvoorbeeld is Billy Strange, een typevoorbeeld van fuzz, waarvan Strange een van de pioniers was: fuzz is een vervormd feedbackgeluid dat midden jaren ’60 erg populair werd. Ook Elvis kruiste regelmatig het pad van Billy Strange: Strange speelde gitaar op de soundtracks van Viva Las Vegas, Fun In Acapulco, It Happened At The World’s Fair en Roustabout, pende A Little Less Conversation, Memories, Clean Up Your Own Backyard en het thema van de film Charro, en componeerde de soundtracks voor Live A Little Love A Little en The Trouble With Girls. Maar de artiest met wie Billy Strange het nauwst betrokken was is Nancy Sinatra: Strange arrangeerde al haar Reprise LP’s en de Nancy Sinatra & Lee Hazlewood LPs Nancy & Lee Again (1972) en Nancy & Lee 3 (2003), en verzorgde de arrangementen voor These Boots Are Made For Walking, Something Stupid, Bang Bang, How Does That Grab You Darling en de niet-filmversie van You Only Live Twice. Andere klanten voor wie hij bij opnames de orkesten leidde waren Duane Eddy (de LP The Roaring Twangies uit 1967), Jerry Lee Lewis (de LPs Killer Country en When Two Worlds Collide uit 1980), Frank Sinatra, Dean Martin en Sammy Davis Jr. Ook in Hollywood konden ze Strange’s talenten smaken: hij zong de vocalen in voor Steve McQueen in de film Baby The Rain Must Fall (1965), en in de Loretta Lynn biopic Coal Miner’s Daughter (1980) vertolkte hij de rol van Speedy West. En het houdt niet op: wie speelde in 1964 de leadgitaar op het televisiethema van The Munsters? Billy Strange natuurlijk... Tussen de bedrijven door bracht hij onder eigen naam stapels instrumentale cover LP’s uit genre Great Western Themes en Billy Strange Plays Roger Miller, naast themaplaten met bijvoorbeeld alleen maar James Bond thema’s, een bijbaantje waar hij zich vanaf de jaren ’70 minder en minder mee bezighield nadat hij een publishing firma opende voor Frank en Nancy Sinatra. Strange was gehuwd met countryzangeres Jeanne Black die in 1960 een hit scoorde met He'll Have To Stay, haar antwoord op Jim Reeves’ He’ll Have To Go. He’ll Have To Stay haalde nummer 4 in de Billboard Hot 100, nummer 6 in de country charts, en zelfs nummer 11 in de rhythm ‘n’ blues lijsten. In Engeland haalde He’ll Have To Stay de 41 ste plaats in de hitparade. Billy Strange overleed op zijn 81ste na een kort ziekbed.

Naar Boven

1 maart 2012
THE SILVERETTES: DE NIEUWE R&R STERREN

Een nieuw commerciëel succes voor de rock 'n' roll met The Silverettes?

Nieuwe fonkelende sterren aan het rock ‘n’ roll-firmament, verenigd in de groep The Silverettes: Sassy, Jules en Ira. In 2005 nog achtergrondzangeressen bij een rockabillyband, startten ze in 2010 hun eigen solocarrière. Adriano Batolba en Pomez di Lorenzo waren degenen die een fijn neusje hadden voor dit talent uit het Duitse Ruhrgebiet. Zelf zien de girls de ontdekking als een bevestiging van hun kunnen en de mogelijkheid om als zangeressen naar een hoger niveau te stappen. Bij een glaasje bier in de kroeg hebben ze hun naam verzonnen, deze drie meiden uit de Ruhrpott, die overigens geen zusjes zijn. Hun inspiratie halen de chicks van Andrew Sisters tot Imelda May. Alle drie kunnen ze de leadzang voor hun rekening nemen, zo getalenteerd zijn ze! Emancipatie in optima forma. Daarnaast spelen ze allen ook nog piano en gitaar. Niettemin op de bühne is het vooral een kwestie van zang en een goed figuur (letterlijk en figuurlijk) slaan. Voor ons lijkt het alsof het trio een toevalsproduct is, dat in het kielzog van het succes van The Baseballs ook een graantje probeert mee te pikken, maar dat zou pure geschiedvervalsing zijn, want de meiden zongen al in deze formatie toen The Baseballs nog niet geboren waren. Ook muziekmatig is het vrouwelijke drietal niet bepaald de evenknie van het mannelijke trio. Ze rocken meer dan de vetkuiven uit Berlijn! En, nog een verschil: ze zingen niet alleen, ze schrijven ook hun eigen songs. Wellicht worden we daar binnen niet al te lange tijd getuige van, want hun eerste album is in de loop van dit jaar te verwachten. Daar waar de Puppini Sisters nog lieflijk ogen, zijn deze drie hier echte rockabilly en rock ‘n’ roll chicks. Niet alleen voor de mannen een vinger aflikkende verschijning, dit trio, maar ook voor vrouwen een toonbeeld en voorbeeld van drie zelfverzekerde vrouwen die muzikaal hun mannetje staan. Voor de ogen die nu al reikhalzend (zeker niet kokhalzend) uitkijken naar al het moois, geniet in volle teugen van muziek en beeld www.thesilverettes.com en Facebook.

Naar Boven

1 maart 2012
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Het alweer achtste Old-Style Weekend te Foxwolde-Roden (met pré-1962 auto’s en motoren racen op een officiële 600 meter sintelbaan!) gaat plaats vinden van vrijdag 29 juni tot zondag 1 juli, dus voor het eerst over drie in plaats van twee dagen. Aangezien dit natuurlijk het een en ander kost (én er extra rockabillybands bij komen!) maar ze geen entree vragen en de prijzen van de hapjes en drankjes laag willen houden, zijn de American Sunday Cruisers en de Throttleheads CC Dokkum nog op zoek naar extra sponsors. Alle info op www.sunday-cruisers.nl *** Muziekhistoricus Bert Bossink van Sound Of The Sixties werkt aan een opvolger van zijn boek Het Liverpool Van Nederland, dat een overzicht belooft van de muziek uit Den Haag van 1912 (!) tot 1972, met uiteraard heel veel accent op de jaren ’50 en ’60. Naast rock ‘n’ roll zal er ook aandacht gaan naar de Nederlandse tienersterren uit de nederpop periode en gewoon gezellige sixties teenagermuziek. Ongetwijfeld een aanrader voor iedereen die wil weten welke Elvis covers Don Mercedes opnam vòòr zijn hit Rocky uit 1976!

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Sjock zoekt jong designtalent om een nieuw Sjock T-shirt te ontwerpen. Rijk zal je’r niet van worden, maar een gratis weekendje Sjock zit uiteraard in de deal. Info: www.sjock.com.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Imelda May

Imelda May en echtgenoot Darrel Higham laten trots weten in blijde verwachting te zijn van hun eerste baby. De geboorte is voorzien voor augustus, dus het optreden van May in Turnhout op zaterdag 12 mei komt niet in het gedrang. De stilte vòòr de geboorte zal May gebruiken voor het schrijven van nieuw materiaal *** De inmiddels ook al 71-jarige Tom Jones (een muziekgenre op zich) is bezig met de opnames van een TV-film getiteld King Of The Teds, waarin hij een ouder wordende teddy boy speelt. De film zou volgend jaar uitgezonden worden op de Britse televisiezender Sky Arts *** Op 28 februari overleed Eddie Cochran specialist Bill Beard, uitgever van The Eddie Cochran Connection, een Brits fanzine waarvan 24 nummers verschenen tussen oktober 1998 en maart 2010. Beard was genezen verklaard van prostaatkanker, maar de kanker was recent uitgezaaid naar zijn lymfeklieren.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Rechtvaardigheid geschiedde: de Rock 'n' Roll Hall Of Fame gaat op 14 april eindelijk de begeleidingsband van een aantal eerder opgenomen artiesten officieel bijzetten in de galerij der onsterfelijken. Destijds stonden de regels dat niet toe, wat leidde tot ontevredenheid bij zowel fans als artiesten zelf, maar dat euvel is nu goedgemaakt voor Bill Haley’s Comets, Buddy Holly’s Crickets, Gene Vincent's Blue Caps en Hank Ballard's Midnighters. Simpatico is ook dat ze in deze niet té strikt blijken, want tot The Crickets worden zowel Jerry Allison, Joe B. Mauldin, Niki Sullivan, Tommy Allsup, Carl Bunch als Sonny Curtis gerekend, en tot The Comets Johnny Grande, Billy Williamson, Rudy Pompilli, Al Rex, Franny Beacher, Danny Cedrone, Ralph Jones, Nick Nastos, John Lane alsmede vele anderen. Voor The Blue Caps betreft het de Be Bop A Lula bezetting bestaande uit Willie Williams, Jack Neal, Dickie Harrell en Cliff Gallup plus de latere gitarist Johnny Meeks *** Oldies artiesten die op zondag 12 februari een Grammy award in ontvangst mochten nemen: Booker T. Jones voor Best Pop Instrumental Album en Levon Helm voor Best Americana Album. Brian Setzer en de Elvis 5CD-box Young Man With The Big Beat vielen naast de prijzen. Studioblazerssectie The Memphis Horns (oorspronkelijk een sextet, later afgeslankt tot Wayne Jackson op trompet en Andrew Love op sax) mochten een Lifetime Achievement Award in ontvangst mogen nemen voor hun hele carrière. The Memphis Horns bliezen ten dienste van zowat alle grote namen uit de muziekgeschiedenis, onder meer op Elvis’ Suspicious Minds sessies uit januari 1969. De nu 70-jarige Jackson is nog steeds beschikbaar als studiomuzikant, de eveneens 70-jarige Love lijdt aan Alzheimer *** Speciale gasten op de Grammy ceremonie waren The Beach Boys die Good Vibrations brachten om de festiviteiten naar aanleiding van hun 50ste verjaardag officieel op gang te trappen. Het was de eerste keer in meer dan 20 jaar dat de drie overlevende oprichters van de groep Brian Wilson (69 jaar), Al Jardine (69) en Mike Love (70) samen op een podium stonden. De twee andere originele groepsleden Dennis en Carl Wilson overleden in 1983 en 1998 *** Over Booker T. gesproken: hij trad op 21 februari samen met onder meer BB King en Mick Jagger op in het Witte Huis naar aanleiding van een eerbetoon aan de blues ter gelegenheid van Black History Month. Booker T. was er bandleider en dirigent. Het concert was te volgen via live stream en werd daarna ook op TV uitgezonden. President Obama zelf zong een coupletje van de bluesklassieker Sweet Home Chicago mee, wat zelfs het internationale nieuws haalde *** Grote opener van het internationale nieuws op 12 februari: het overlijden van popzangeres Whitney Houston. De link met rock ‘n’ roll? Whitney was de dochter van zangeres Cissy Houston die in 1963 met Doris Troy The Sweet Inspirations oprichtte, die in de jaren ’60 onder meer The Drifters begeleidden en in juli en augustus 1969 in Las Vegas de backing vocals verzorgden tijdens Elvis’ triomfantelijke terugkeer naar de live podia. In 1969 stapte Cissy uit The Sweet Inspirations. Daarnaast was Whitney het petekind van Darlene Love, de zangeres op Phil Spector singles als He’s A Rebel en He’s Sure The Boy I Love uit 1962 van The Crystals *** En laten we vooral ook niet vergeten dat Whitney’s wereldhit I Will Always Love You uit 1992 origineel in 1973 werd opgenomen door Dolly Parton, die het schreef voor Porter Wagoner *** Dit jaar geen Ponderosa Stomp in New Orleans, een van de grootste oldiesfestivals in Amerika inzake soul, blues, rockabilly en swamp pop: na 10 edities slaan ze een jaartje over. In 2012 gaan ze focussen op “educatieve en bewaringsprogrammas en activiteiten” en het uitbouwen van een online archive van video- en audio opnames. De volgende Stomp staat gepland voor de herfst van 2013 *** De op 14 augustus 1954 geboren Ellas McDaniel Jr., de zoon van Bo Diddley, plant een biografie en een documentaire over zijn beroemde vader. Helaas ontbreekt het hem aan fondsen (Bo’s centen zitten vast in een rechtszaak) en daarom zoekt ie nu 85.000 $ aan sponsoring: 40.000 $ voor promotie en het uitgeven en het drukken, de overige 45.000 $ voor de tijd die hij erin gaat steken en zijn onkosten *** Wel al uit is daarentegen The Last Sultan: The Life And Times Of Ahmet Ertegun geschreven door Robert Greenfield, 354 pagina’s over de mede-oprichter van Atlantic Records, het label dat ons The Clovers, The Drifters, The Chords, The Coasters, Ray Charles, Ruth Brown, Lavern Baker, Chuck Willis en Ivory Joe Hunter schonk *** Alan Clark, de rockabillymuzikant die al eerder scrapbooks samenstelde over Buddy Holly en Eddie Cochran, heeft een nieuw boek in elkaar geknutseld getiteld The Life And Times Of The Big Bopper: The JP Richardson Story, goed voor 180 pagina’s oude foto’s, krantenknipsels en advertenties *** In Mississippi heeft de senaat een wetsvoorstel goedgekeurd om een stuk van de I-55 autostrade in Copiah County om te dopen in de Robert L. Johnson Memorial Highway, als eerbetoon aan de legendarische bluespionier die in Copiah County, Hazlehurst werd geboren in 1911. Of er op die autostrade ook een crossroads is is ons onbekend: de legende wil dat Johnson op de crossroads zijn ziel verkocht aan de duivel, volgens sommige onderzoekers op de kruising van highways 49 en 61 in de Mississippi delta, zo’n 200 mijl ten noorden van Copiah County *** Nieuw op Jasmine (GB) is de dubbel-CD Sittin’ In The Balcony: The Songs Of John D. Loudermilk, met op CD 1 Loudermilk’s eigen opnames van 1957 tot 1961 onder eigen naam en onder de pseudoniemen Johnny Dee en Ebe Sneezer, en op CD 2 de songs die Loudermilk schreef voor artiesten als Eddie Cochran (Sittin’ In The Balcony), The Everly Brothers (Ebony Eyes), Johnny Cash, The Chordettes, Brenda Lee, Chet Atkins, Marvin Rainwater, Ricky Nelson, Bob Luman, Bobby Vee, Mark Dinning en Connie Francis ***

Marilyn Monroe op de affiche van Cannes met links de originele foto

Mooi toch: op de affiche van het 65ste filmfestival van Cannes (16 tot 27 mei) prijkt een schitterende foto van Marilyn Monroe die een kaarsje uitblaast. Twee verjaardagen in één klap: niet alleen viert Cannes zijn 65ste verjaardag, op 5 augustus zal het ook exact 50 jaar geleden zijn dat Marilyn overleed. De affiche werd gemaakt door het Parijse agentschap Bronx op basis van een foto van Otto L. Bettmann *** Het slechte nieuws is dat de gespecialiseerde doo-wop platenzaak Ronnie I’s Clifton Music op Main Avenue 1135 in Clifton, New Jersey na 40 jaar de deuren sluit. Het goeie nieuws is dat de grafsteen van Frankie Lymon die er jaren in de etalage stond een nieuwe bestemming heeft gekregen. Clifton Music werd in 1972 geopend door de in 2008 overleden Ronnie Italiano, die in 1976 de United In Group Harmony Association UGHA doo-wop fanclub oprichtte. Toen Italiano ontdekte dat Frankie Lymon op het Saint Raymond’s kerkhof in de Bronx begraven lag in een naamloos graf, besloot ie geld in te zamelen om een fatsoenlijke grafsteen op zijn graf te plaatsen. De UGHA bracht de nodige fondsen bij elkaar met benefietconcerten en de grafsteen werd gemaakt, maar de UGHA kreeg uiteindelijk nooit toestemming om de steen op Lymon’s graf te plaatsen. Lymon bleek op het moment van zijn dood in 1968 immers gehuwd met drie verschillende vrouwen, omdat hij nooit de moeite had gedaan van zijn echtgenotes uit de echt te scheiden, en die drie vrouwen lagen in ruzie nadat Diana Ross in 1981 een wereldhit scoorde met haar cover van Why Do Fools Fall In Love en er plots veel geld gemoeid was met de nalatenschap van Frankie Lymon. Een van die drie vrouwen was trouwens Zola Taylor, van 1954 tot 1962 zangeres bij The Platters, die verklaarde dat ze in 1965 in Mexico was gehuwd met Lymon maar die bewering nooit kon staven met officiële documenten. De ene rechtszaak volgde de andere tot in 1990 Emira Eagle, die in 1967 met Lymon trouwde, door de rechtbank werd uitgeroepen tot zijn enige echte wettelijke echtgenote. Uiteindelijk plaatste Eagle zelf een zerk op Lymon’s graf, en de zerk van de UGHA bleef dan maar in de etalage van Clifton Music staan. Nu Ronnie Italiano’s weduwe Sandra de winkel definitief opdoekt was er onzekerheid over de bestemming van die grafsteen, tot een ander lid van de UGHA er zich over ontfermde: de steen staat nu in de tuin bij fan Pam Nardella.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Op 27 januari overleed in Visalia, Californië de 69-jarige Roger Stafford, geboren op 6 januari 1943 in Sheffield (GB) maar eind 1949 met zijn ouders overgekomen naar Amerika. Stafford was leadzanger en ritmegitarist van surfgroep The Royale Monarchs, die het vak leerden als backup band voor toerende artiesten als Chuck Berry, Jan & Dean, The Hondells, Jackie DeShannon, The Ronettes, The Coasters en The Rivingtons, en zelf de singles Whole Lotta Shakin’ Going On/ Sombrero Stomp (1962), My Babe/ (Hey) Surf’s Up en Great Balls Of Fire/ Teen Scene (1964) uitbrachten uit op (hun eigen?) Dell en Dell Star label. Geen flauw idee wat ie later uitspookte, maar hij overleed na een leverfalen. Royale Monarchs leadgitarist Dan Anthony wist in een reactie te melden dat The Royale Monarchs aan een reünie aan het werken waren *** Op 5 februari overleed de 82-jarige arrangeur/ producer Al DeLory, co-auteur van de nummer één novelty hit Please Mr Custer van Larry Verne uit 1960. In Engeland haalde Please Mr Custer in 1962 de 12de plaats in een cover van Charlie Drake. In 1959-1960 bracht DeLory vier singles en een LP uit als lid van The Balladeers, een Kingston Trio-achtig, euh, trio dat enkel bestond als studiogroep en nooit live optrad. Als studiomuzikant speelde hij piano en orgel voor surfgroep The Rip Chords, producer Phil Spector (onder meer op He’s A Rebel van The Crystals uit 1962, DeLory speelt de pianoriedel aan het begin) en voor The Beach Boys (onder meer op de LP Pet Sounds, 1966). Daarnaast componeerde hij de spionagemuziek voor de beach film Out Of Sight (1966, met surfgroep The Astronauts). Zelf bracht ie instrumentale platen uit als bandleader, en in 1970 scoorde hij nog een hitje met zijn jazzpiano cover van Song From MASH (Suicide Is Painless). Sinds de jaren ’90 leidde hij mambo en salsa bands *** Op 6 februari overleed de 82-jarige acteur Peter Breck, in 1960 een van de nozems in de film The Beatniks. Een andere leuke vroege film van Breck is Thunder Road van Robert Mitchum uit 1958, waarin hij een van de chauffeurs speelt *** Op 25 februari vertrokken richting blueshemel: de 79-jarige Louisiana Red (echte naam: Iverson Minter), op 23 maart 1932 in Alabama geboren als zoon van een moeder die kort na de geboorte stierf aan een longontsteking en een vader die vijf jaar later gelynchd werd door de Ku Klux Klan. Red maakte zijn opnamedebuut in 1949 op Chess, nam in 1952 onder het pseudoniem Rocky Fuller op voor Checker, en speelde eind jaren ’50 twee jaar bij John Lee Hooker. In 1963 verschenen zijn eerste twee LP’s Lowdown Back Porch Blues en Seventh Son. Er zouden nog meer dan 50 albums volgen, onder meer Back To The Black Bayou, in 2008 opgenomen met Little Victor, want Red was nog steeds actief, ook al woonde hij sinds 1981 in Hannover (D), waar hij ook stierf na een beroerte.

Louisiana Red: de LP The Lowdown Back Porch Blues uit 1963 en in 2010 samen met Bob Corritore en Little Victor

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Dolores Hart In 1957 in de film Loving You

Op 26 februari naast de Oscar voor Best Documentary Short Subject gegrepen: God Is The Bigger Elvis, een korte docu over actrice Dolores Hart, Elvis’ tegenspeelster in Loving You (1957) en King Creole (1958), die in 1963 op 24-jarige leeftijd non werd en Hollywood inruilde voor het klooster. Tegenwoordig dient u haar aan te spreken als Reverend Prioress Mother Dolores Hart OSB oftewel Moeder Overste, want OSB staat voor de Rooms-katholieke Order Of Saint Benedictine. De makers interviewden Hart in het klooster in Connecticut waar ze woont en spraken ook met Don Robinson, in 1963 Hart's verloofde. Naar verluidt is Robertson er nooit overheen geraakt en bezoekt hij haar nog regelmatig. Geinig: Hart is nog steeds lid van (alsmede de enige non die lid is van) de Academy Of Motion Picture Arts And Sciences en kon dus op zichzelf stemmen voor de Oscar *** We schreven al eerder dat het fenomeen van de scheepscruises begint over te waaien naar hier, en zo kan je van 23 tot 30 september meevaren met de derde TCB Cruise die vertrekt vanuit Barcelona en de havens van Napels, Rome, Livorno, Nice en Marseille aandoet in het gezelschap van TCB Band leden James Burton, Glen D. Hardin en Norbert Putnam, de Oostenrijkse Elvis soundalike Dennis Jale, en Elvis intimi als DJ Fontana, Joe Esposito, Jerry Schilling, en Sam en Linda Thompson. Ahoi scheepsmaatje op www.tcb-cruise.com *** Na een lang ziekbed op 15 februari overleden in een verzorgingstehuis in Tupelo: de 77-jarige Mary Magdalene Morgan, niet zoals links en rechts gemeld het allereerste vriendinnetje van Elvis (dat was ene Elois Bedford), wel zijn tweede kinderliefde. De op 19 april 1934 in Lee County geboren Morgan groeide op in East Tupelo en ging naar dezelfde school als Elvis en naar hetzelfde kleine Assembly Of God kerkje waar Elvis religieuze liederen als Amazing Grace en The Old Rugged Cross zong, begeleid door Magdalene op piano. In de kerk speelden ze ook samen in toneelstukjes, Elvis als een van de drie koningen, “Maggie” als engel, of Elvis als Jozef en zij als Maria. Ze leerden elkaar kennen rond 1945 toen ze een jaar of 10 waren, en ze waren beste vriendjes tot Elvis met zijn ouders in eind 1948 naar Memphis verhuisde. In die drie jaar kreeg ze naar eigen zeggen exact drie zedige zoentjes van Elvis, en dat zou van haar het eerste meisje maken dat Elvis kuste. In de bossen achter het huisje waar Elvis woonde kerfde hij met een mes een hart in een boom en zette er hun initialen en “love forever” bij. Na de verhuis naar Memphis zag ze hem nog één keer terug, toen hij nog eens op bezoek kwam in Tupelo. In 1992 werd een huwelijksacte van Elvis en Magdalene ontdekt, gedateerd 11 september 1948. Onderzoek van het document, compleet onbekend voor Magdalene, leverde op dat Magdalene’s naam fout gespeld was en dat haar handtekening in tegenstelling tot die van Elvis niet echt was. Wellicht heeft Elvis hun beider namen ingevuld teneinde voor zichzelf hun liefde te bezegelen. In de DVD docu Elvis: Return To Tupelo (2008) werd Magdalene geïnterviewd.

Magdalene Morgan met een jonge Elvis

Naar Boven

9 februari 2012
CATRHYTHM BOEKT SUCCES IN ROEMENIE

Het Nederlands-Roemeense Catrhythm!

Wellicht gaat er bij het horen van de naam Catrhythm een belletje bij je rinkelen. Deze Nederlandse rockabillyband ontstond onder andere uit Mad Fred & the Maniacs en Junior Marvel’s Catrhythm. Eric Hofman maakte deel uit van Catrhythm, verhuisde in 2009 echter naar Roemenië en laat nu van zich horen, opnieuw met zijn band Catrhythm dat de eerste rockabillyband ooit in Roemenië blijkt te zijn. En daar houdt het verhaal niet op, want landelijke successen aldaar volgden al snel.
Na 20 jaar in de Nederlandse rockabillyscene te hebben gespeeld kreeg Eric een uitdagende baan aangeboden in Roemenië en samen met zijn vrouw Ana Maria verkaste hij naar het voormalige oostblok. Toen zijn muzikale genen weer begonnen te kriebelen vatte hij het idee op om een rockabillyband te beginnen. Ana Maria, die ervaring in het jazzcircuit had opgedaan, was de logische leadzangeres en bassist werd Holy ‘Holandus’, naar bleek een bekende Roemeense bassist met Nederlandse grootouders. Via Holy kwamen ze bij de drummer Saci uit, eveneens een grootheid in Roemenië die je qua status kunt vergelijken met iemand als Cesar Zuiderwijk. Ondanks de rijke muzikale bagage was de rockabilly compleet nieuw voor de Roemeense muzikanten. Na een demo, die ze voor hun eerste optreden opnamen, kwamen ze in contact met een enthousiaste studio-eigenaar die een optreden in een ochtendshow op de nationale TV wist te regelen (nog voor hun eerste echte optreden een feit was!). Twee weken later stonden ze al prime time in het TV-muziekprogramma Acadeaua waar ze een vol uur in de spotlights stonden. De ‘onbekende’ muziek trok blijkbaar meteen de aandacht en momenteel lijkt de rockabilly en fifties lifestyle in Roemenië hip te zijn aan het worden, al moeten er nog rockabillybands volgen. Eric is er van overtuigd dat dat gaat komen. Komend voorjaar gaat Catrhythm een echte videoclip opnemen en een aantal TV-optredens liggen in het verschiet. Nieuwsgierig? Check Catrhythm op Facebook of luister de muziek op hun YouTube kanaal.

Naar Boven

2 februari 2012
HURRICANE ROLLER BIG JEFF OVERLEDEN

Big Jeff & the Hurricane Rollers in de jaren '70

Frank Nelissen meldt ons het trieste bericht dat op 10 januari zanger en muzikant Jef van den Akker uit Rosmalen, bekend van de in de jaren ’70 en ’80 erg populaire band Big Jeff & the Hurricane Rollers, plotseling is overleden. Jef is slechts 66 jaar oud geworden.
Van den Akker begon zijn muzikale avonturen als roadie van de in 1962 in Den Bosch opgerichte Hurricane Rollers en promoveerde vòòr die band in 1965 ophield te bestaan van roadie tot drummer. Bekendste naam in die Hurricane Rollers is gitarist Bart Strik, eind jaren ’70 terug te vinden in Savage Kalman & the Explosion Rockets. Maar voor het zover is richt Strik in 1975 The Hurricane Rollers opnieuw op met van den Akker eerst als drummer/ zanger, daarna als volwaardig frontman enkel op zang. Na het vertrek van Bart Strik in 1977 wordt de groepsnaam Big Jeff & the Hurricane Rollers. Voor het Crossroad label nemen ze twee singles op, telkens met een instrumental gekoppeld aan een vokaal nummer: Hurricane Rock (i)/ The Record Hop (Crossroad 261.203, 1976) en BJ Rock (i)/ It's So Fine (Crossroad 277.203, 1977). Een LP getiteld Triple Mind (Crossroad CR 28140) verscheen in 1984. Daarnaast speelde Big Jeff in 1981 als gastmuzikant sax op de tweede elpee van Billy Wiggle & the Wigglers, Rock-A-Billy In Execution.
Frank Nelissen, die onder meer aanwezig was op de LP presentatie van Triple Mind in 1984, heeft nog heel wat mooie herinneringen aan de mens en muzikant/ zanger Big Jeff, door zijn optredens met The Hurricane Rollers in Den Bosch en vroeger in het Autotron (nog in Drunen, met het onvergetelijke One Night, waarbij hij ooit op het podium, buiten, op het terrein rond het Autotron liggend op zijn rug van het podium/ een trapje af rolde, maar daarna met zijn hand op zijn pijnlijke rug gewoon verder zong), zijn aanwezigheid in Happy Days Clubhouse in Rosmalen, zijn humor en ook zijn gastoptreden op Nelissen’s 30ste verjaardag in Happy Days Clubhouse in 1990 waar hij een paar nummers zong met The Shakin’ Silhouets als backing band. Om Frank te citeren: “onvergetelijke avonden en dito herinneringen aan alweer een markante persoonlijkheid en zanger die veel te jong is overleden”.
Big Jeff is op 16 januari gecremeerd. Er heeft niets in de krant gestaan. Frank Nelissen heeft dat bij deze goedgemaakt.

Links: Big Jeff in de jaren '70 met Bart Strik op gitaar. Rechts: Big Jeff in februari 1984 tijdens
de 1e meeting van de Jukebox Fanaat in de loods van Frits en Ernst Aalders in Rosmalen.
(foto's met dank aan Mary Aalders)

Naar Boven

26 januari 2012
BLUE MOON ROCKERS STOPPEN ER MEE

Jammer voor hun fanclub: de Brabantse band The Blue Moon Rockers speelt vrijdag 27 januari zijn laatste optreden. Volgens oprichter en leadzanger Loed Verhagen is het na zeventien jaar mooi genoeg geweest: “Ik speelde zelf al langer met het idee om te stoppen, omdat ik merkte dat de motivatie minder werd en de schwung er wat uit was. Tot aan het overlijden van gitarist Ben van Helvoirt in 2009 hebben we in een vaste formatie gespeeld. Het was een hecht huwelijk, waarbij Ben de olie was die de machine liet lopen. Op en achter het podium was hij de leider van de band. We wisten op voorhand dat hij als persoon niet te vervangen was. Sindsdien hebben we met twee andere gitaristen gewerkt, maar het werd nooit meer helemaal zoals vroeger. Nu is het juiste moment om uit elkaar te gaan, omdat we nog altijd succesvol zijn en het nog goed met elkaar kunnen vinden.” Daarmee komt een einde aan een tijdperk, want de halfweg de jaren ’90 opgerichte band was net begonnen aan een tweede jeugd, zo leek het. Na het overlijden van Ben van Helvoirt waren de groepsleden een poosje zoekende, maar halverwege 2011 hadden ze de opgaande lijn weer te pakken. Ben’s zoon Jeffrey trad toe tot de band en nam zijn vaders mintgroene Ibanez gitaar, een van de kenmerken van de groep, ter hand. De fans waren enthousiast, maar de twijfel broeide voort bij Loed Verhagen. Het verse bloed waarmee de groep was geïnjecteerd bleek uiteindelijk niet genoeg soelaas te bieden. Loed stelde de groep eind vorig jaar op de hoogte van zijn wens om te stoppen met The Blue Moon Rockers. Zonder hun boegbeeld, stem en spreekbuis zagen de overige groepsleden de toekomst van de band somber in, dus besloten ze gezamenlijk het bijltje erbij neer te gooien. Meerdere bandleden zijn al bezig met nieuwe projecten, het afscheidsconcert vindt plaats in café zaal 't Tunneke in Heesch, entrée gratis.

Naar Boven

26 januari 2012
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Dat kunnen er niet veel zeggen: Miss Mary Ann & the Ragtime Wranglers spelen op 25 februari 2012 in Zwitserland hun 300ste internationale concert! *** De nieuwe CD van The Phantom Four wordt gelijk een dubbel-CD. Presentatie: zaterdag 25 februari in de Melkweg in Amsterdam *** Nog meer kersverse surf: The Bunny Bonanzas stellen op zaterdag 4 februari hun nieuwe 10 inch voor in de Willemeen in Arnhem.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Onze felicitaties aan Els Oostvogels van The Buckshots en Arthur De Winter van The Baboons, medio januari respectievelijk mama en papa geworden van een gezamenlijk dochtertje *** Benieuwd of ze het nu Buckboon dan wel Babshot gedoopt hebben...

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Altijd al gitaarles willen krijgen van Randy Rich maar u hebt de pech dat u niet in de buurt van Hannover maar in Verwegistan woont? Nu kan het dankzij de wondere wereld der techniek: alles wat je nodig hebt is een computer, een webcam, een Skype account en 10 euro per half uur. Alle info op www.randyrich.de *** Robin en Colette Weathersbee van Maddy’s Jiving School (GB) stoppen ermee: in februari start na 21 jaar hun allerlaatste danscursus. Sinds januari 1991 hebben ze meer dan 30.000 mensen leren jiven! Ze willen zich in de toekomst meer toeleggen op danslessen in scholen, bedrijfstraining en het zelf organiseren van evenementen, wat goed nieuws is, want Robin en Colette zijn mede-organisatoren van de Rhythm Riot en tot 2007 hielden ze ook de Jiving Jamboree. En voor iedereen die al jaren hoopt op nog eens een Jiving Jamboree: op zaterdag 19 mei houden ze in de Hammersmith Town Hall in Londen een Jiving Jamboree reünie. De line up is nog niet bekendgemaakt.

Robin en Colette

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Nu reeds uitgelekt als Hemsby headliner in oktober: Al Ferrier *** 78 jaar maar actiever dan ooit: Ray Campi, in januari op de Rockers Reunion in Londen en in mei aanstaande op de Americana (GB). Tussendoor blijft hij in sneltreinvaart CD’s opnemen en uitbrengen op zijn eigen Real Music label, en zijn laatste Ramblin' Ray's Favorite King Country Stars CD bevat 24 covers van King artiesten als Grandpa Jones, The Delmore Brothers, Cowboy Copas, Moon Mullican en Ramblin’ Tommy Scott. Darnaast heeft Campi pas nog noot-voor-noot remakes van de twee songs van zijn D single Ballad Of Donna And Peggy Sue/ The Man I Met (Tribute To The Big Bopper) uit 1959 ingeblikt “in stereo, met betere microfoons en een hogere high fidelity dan de originele opnames” *** Fender heeft een Buddy Holly Tribute Stratocaster op de markt gebracht die een exacte kopie is van Holly’s Fender Stratocaster uit 1955. De rock ‘n’ roll pionier bezat in zijn hele carrière één Gibson Les Paul en maximum vijf Stratocasters, toen het nieuwste van het nieuwste op het gebied van elektrische gitaren. Deze Tribute is Holly’s eerste Strat, in de herfst van 1957 gestolen tijdens Alan Freed’s Biggest Show Of Stars tour en sindsdien nooit meer boven water gekomen. Er worden er slechts 50 gebouwd en het prijskaartje van 11.000 dollar is dan ook navenant duur. Ter info: Holly kocht zijn Strat in 1955 nieuw voor 600 dollar, die hij diende te lenen van zijn broer Larry.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIP's)

Op 15 december overleed de 70-jarige Carl Mottola, drummer voor onder andere Bobby Rydell, Neil Sedaka en James Darren. Mottola was ook studiodrummer voor Cameo-Parkway Records *** Op 24 december overleed de 92-jarige Jody Rainwater, van 1949 tot 1952 contrabassist van The Foggy Mountain Boys, de in 1948 opgerichte bluegrass groep van Lester Flatt & Earl Scruggs. De in 1950 als zoon van een fiddler in Richmond, Virginia geboren Rainwater (echte naam: Charles Edward Johnson) begon zijn carrière in de jaren ’30 en was bij Flatt & Scruggs ook verantwoordelijk voor de boekingen én voor de komische intermezzi, destijds vaste prik voor de contrabassist. Het harde werk (zeven dagen op zeven tot 18 uur per dag) eiste zijn tol en toen de dokter hem in 1952 vertelde dat ie op de rand van een zenuwinzinking stond diende Rainwater op 7 juni zijn ontslag in, waarna hij koos voor de iets relaxtere baan als radio deejay, waar hij plaatjes bleef draaien tot hij in 1984 op pensioen ging. Tussen de bedrijven door trad hij nog steeds op *** Op 24 december overleed de 87-jarige Evelyn Stevens, op 5 maart 1924 geboren als Margaret Evelyn McKinney. Stevens begon op 12-jarige leeftijd te zingen met haar 14-jarige zus Dean als The McKinney Sisters, eerst bij The Sons Of The Pioneers, later bij Eddy Arnold. Vanaf 1946 toeren ze met western swing band Bob Wills and His Texas Playboys, met wie ze optraden voor de radio, figureerden in de film Frontier Frolic (1946), en opnames maakten voor MGM, Columbia en Tiffany Transcriptions. Dean zou trouwen met Bob Wills’ mandolinespeler Billie “Tiny” Moore, terwijl Stevens Bob Wills’ jongere broer Billy Jack Wills (die zijn eigen western swing bande leidde) aan de haak sloeg. Toen was het mooie liedje uit: gehuwde dames mochten niet in de band! Stevens en Billy Jack Wills zouden na 20 jaar scheiden, waarna ze zich vooral bezighield met kunstschilderen, liefdadigheid en zingen in het kerkkoor. The McKinney Sisters namen nog wel twee gospelplaten op en bleven samen zingen tot Dean overleed in 2009. Stevens leed aan kanker ***

Op 24 december velde kanker de 90-jarige pianist Wilbert Al “Stomp” Russell van het Al Russell Trio en het Do Ray Me Trio, voorlopers van en van grote invloed op de zwarte vocal harmony groepen. Russell begon zijn carrière begin jaren ’40 met zijn eigen Al Russell Trio, dat hun debuut maakte in juni 1945 met It’s So/ Solid Mr Kelly With The Jelly, de eerste van meer dan 20 platen die ze van 1945 tot 1947 uitbrachten op Coast, Excelsior, 20th Century, Sapphire, Queen, Apollo, De Luxe en King. Enkele opvallende titels daartussen: de Slim Gaillard cover Cement Mixer (1946), Dig Mister K Kay Kay (1946) over de Ku Klux Klan, World War 2 Blues (1946), Studebaker (1947) en Nobody Loves A Fat Man (1947). Nadat contrabassist William Joseph in 1947 vervangen wordt door Joe Davis veranderen ze hun naam in het Do Ray Me Trio, dat tot 1959 bijna 30 platen uitbrengt op Commodore, Drexel, Ivory, Columbia, Okeh, Rainbow, Brunswick, Coral, Carlton, (Stereo)Craft en hun eigen Reet, Variety en Keyboard labels. Enkele voorbeelden zijn Wrapped Up In A Dream (1949) dat gecoverd zal worden door onder meer The 5 Keys en The Clovers, Rumba Blues (1950) en Saturday Nite Fish Fry (1959). Daarnaast schreef Russell het nummer ABC Boogie, waarvan de originele versie in 1949 wordt opgenomen door zangeres Mary Dell, begeleid door het Do Ray Me Trio. Bill Haley coverde het als B-kantje van Shake Rattle And Roll, wellicht omdat het Do Ray Me Trio opnam voor Decca sublabel Commodore onder leiding van Artists & Repertoire man Milt Gabler, die ook een belangrijke rol speelt in de carrière van Bill Haley. De laatste Do Ray Me Trio LP, The Exciting Do Ray Me Trio, verschijnt in 1966, maar de groep blijft bestaan tot drummer Buddy Hawkins in 1978 overlijdt. Al Russell zelf bleef tot zijn 88ste piano spelen in een restaurant en stopte daar pas mee toen het restaurant in 2009 de deuren sloot ***

The Al Russell Trio met Russell aan de piano

Op 26 december overleed zangeres Betty McQuade, bekendst van haar Wanda Jackson cover Tongue Tied, de B-kant van haar debuutsingle Midnight Bus uit 1961, waarvan A-kant Midnight Bus dan weer een cover was van de B-kant van John D. Loudermilk’s hit Tobacco Road (1960). McQuade werd geboren op 26 augustus 1941 in Schotland maar groeide op in Australië waar ze een populaire rock ‘n’ roll zangeres werd. De opvolgers van Midnight Bus deden het een pak minder goed en haar laatste single verscheen in 1967. McQuade was nog steeds actief in het rock ‘n’ roll revival circuit en overleed aan een slepende ziekte *** Op 4 januari overleed de 69-jarige tenor Dennis Diamond, van 1960 tot 1965 lid van de blanke doo-wop groep The Bon-Aires en te horen op hun drie Rust singles Blue Beat/ Driving Along (1962), Bye Bye/ My Love My Love (1963) en The Shrine Of St Cecilia/ Jeannie Baby (1964). Groepsleden George Lavatelli en Mike Paladino hielden The Bon-Aires tot 1979 in stand en midden jaren ’70 brachten ze nog een handvol singles uit. Diamond haalde later een Masters Degree in sociaal werk en werd daarnaast wetenschapper gespecialiseerd in de studie van algen *** Op 10 januari overleed de 79-jarige Texas swing pianist Ray Darvin “Curly” Hollingsworth die zijn carrière begon in de jaren ’50. In 1955 werkte hij voor Tommy Allsup, daarna stapte hj over naar Red Foley’s Ozark Jubilee. Vanaf de jaren ’60 toerde hij met artiesten als Bob Wills, Leon Rausch, Tommy Duncan, Johnny Gimble en later The Texas Playboys II, met wie hij onder meer optrad tijdens de inauguratie van president George W. Bush in het Wite Huis. Daarnaast werkte Hollingsworth meer dan 30 jaar bij een bouwbedrijf *** Op 12 januari overleed de 78-jarige Charlie Collins, gitarist van Roy Acuff’s Smoky Mountain Boys van 1966 tot Acuff’s dood in 1992. Daarna vormde Collins op de Grand Ole Opry een duo met gitarist Bashful Brother Oswald (de enige Smoky Mountain Boy die bij de groep bleef van 1939 tot 1992), na Oswald’s overlijden in 2002 bleef Collins gewoon bij de Opry spelen als gitarist van de Grand Ole Opry Square Dance Band. Hij trad er elke zaterdag op tot en met 7 januari 2012, en de dag daarna kreeg ie een beroerte *** Op 13 januari overleed de 93-jarige percussionist Phil Kraus, een naam die vooral bij de liefhebbers van space age pop een, euh, belletje zal doen rinkelen. Kraus was een drukbezet studiomuzikant, en zo was ie op 19 juni 1958 in de Pythian Temple Studio in New York samen met David "Panama" Francis drummer op de twee uur durende Buddy Holly sessie waar Early In The Morning en Now We're One werden opgenomen. Daarnaast speelde Kraus guiro op de intro Ben E. King’s Stand By Me (1961, tijdens de G-E mineur-C-D-G akkoordenintro op bas hoor je een schrapend geluid op elke beat, samen met een triangel. Dat schurend geluid is de guiro, een cylinder waarover wordt gestreken, vaak gebruikt in Latijnsamerikaanse muziek) en marimba, nog een Latijns-Amerikaans percussie instrument, op Spanish Harlem (1960) van diezelfde Ben E. King. Ook op On Broadway van The Drifters (1963) speelde Kraus percussie. En op 19 mei 1962 speelde hij in het orkest in Madison Square Garden toen Marilyn Monroe Happy Birthday zong voor president John F. Kennedy! Hij is ook te horen in de films Midnight Cowboy, Carrie en The Godfather *** Op 15 januari overleed de 89-jarige Cois "Pee Wee" Elmo Moultrie die in 1938 door Hank Williams werd uitgenodigd bij hem accordeon te komen spelen. Moultrie is te horen op de allereerste Hank Williams opnames, daterend van ergens eind jaren ’30, dus toen Hank pakweg een jaar of 15 was. Het gaat meer bepaald om twee songs, het door Moultrie gezongen Fan It met Hank op akoestische gitaar, en het door Hank gezongen Alexander’s Ragtime Band met Moultrie op accordeon. De twee nummers werden destijds blijkbaar opgenomen door iemand in het publiek en Moultrie (die eind jaren ’30 zelfs nog nooit een bandopnemer had gezién) zou ze voor het eerst horen toen ze in 2011 verschenen op de Time/Life 3CD-set The Legend Begins. Moultrie stapte uit The Drifting Cowboys in 1940 en zou kiezen voor een carrière bij de luchtmacht. In recentere tijden was hij eregast op Hank Williams festivals en speelde hij met een andere voormalige Drifting Cowboy, Clint Holmes, in een band genaamd Hank’s Drifters. Ook bracht hij een cassette uit waarop ie vertelt over zijn dagen bij Hank Williams getiteld My Time With Hank Williams Sr.

Al Urban

*** Rockabillies zijn als oorlogsveteranen: ze sterven onverbiddelijk uit. Op 18 januari overleed de op 1 maart 1935 geboren Sarg recording artist Al Urban, die u geacht wordt te kennen voor zijn Looking For Money, in 1956 populair genoeg om Urban een plaatsje te reserveren op de Louisiana Hayride. Urban bracht minstens drie singles uit op Sarg en nam later ook op voor Kash, Tennessee en zijn eigen Fang label alvorens zijn kans te wagen als songschrijver voor anderen. Dat bracht uiteindelijk, euh, geld in het laatje toen countryzanger Charley Pride in 1971 verschillende Al Urban songs waaronder de hit I’m Beginning To Believe My Own Lies opnam op zijn LP Charley Pride Sings Heart Songs die een Grammy Award in de wacht sleepte. Occasioneel trad Al Urban nog op op rockabilly festivals en in 2009 verscheen de nieuwe country CD I Just Dropped In To Say Goodbye *** Ook ergens in januari overleden: Jake Evans Jr., sinds de jaren ’80 zowat de vaste bandleider voor Chubby Checker, The Dovells en Dee Dee Sharpe.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

We zagen Dale Watson al wel eens opduiken in films, nu gaat ie voor het eerst ook theater doen: van 27 februari tot 13 mei speelt ie in het Alliance Theatre in Atlanta een klein rolletje als de “zydeco cowboy” in een stuk van John Mellencamp getiteld The Ghost Brothers Of Darkland County. Daarnaast zal hij minstens één keer de hoofdrol voor zijn rekening mogen nemen *** Zal ie toch eerst wat aan zijn mompelende dictie moeten werken, dunkt ons... *** En moest het u interesseren: Watson verkoopt ook zijn Eagle tourbus uit 1975, volledig ingericht in western stijl. De eerste die met 55.000 $ bij Watson aan de deur staat mag er mee wegrijden.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Dit jaar zal het exact 35 jaar geleden zijn dat Elvis overleed (het officiële logo maakt er “ELVIS PR35LEY” van), en da’s uiteraard de gelegenheid voor Sony/ BMG om de Elvis catalogus nog maar eens te herverpakken. Nu al uit is Elvis Country in de 'Sony Legacy' reeks die de LP’s Elvis Country (ondertitel I'm 10.000 Years Old) en Love Letters From Elvis bundelt en aanvult met bonustracks van dezelfde opnamesessies uit 1970 tot 29 songs, en in februari verschijnt een budget 4CD-box met de ‘68 Comeback Special. De tracklisting is nog niet bekend, maar wij veronderstellen dat hier de complete shows zullen opstaan zoals ze verschenen op de 3DVD-box, hopelijk inclusief It Hurts Me, dat ene nummer dat ze daar toen zijn vergeten op te zetten... *** Die verjaardag is ook de haute couture niet ontgaan: Benetton, H & M en Dolce & Gabbana gaan dit jaar een Elvis kledinglijn op de markt brengen *** Nog een verjaardag: de op 8 januari 1962 opgerichte officiële Nederlandse fanclub It's Elvis Time bestaat dit jaar 50 jaar en zit intussen aan nummer 268 van hun gelijknamige magazine *** Interessant voor wie op 6 en 7 maart in Antwerpen en Rotterdam naar de Elvis In Concert video shows met de TCB Band gaat kijken (ondersteund door een reclame campagne op televisie!): Norbert Putnam (studiobassist op 122 Elvis songs) vervangt Nathan East, op zich al de vervanger van Jerry Scheff. Volgens de geruchten zou dit trouwens de laatste In Concert videotour met originele Elvis muzikanten worden *** Het Britse label Memphis Recording Service dat steevast semi-legale maar erg mooi uitgevoerde uitgaves op de markt brengt kondigt voor maart de release aan van Such A Night In Pearl Harbour, het complete concert (15 songs) dat Elvis op 25 maart 1961 gaf in de Bloch Arena in Pearl Harbor, Hawaii, zijn eerste live show sinds zijn legerdienst. MRS belooft “superieure geluidskwaliteit”, als bonus de radio uitzending van een half uur met Elvis songs die het concert een week vooraf ging ter promotie, en een hardcoverboek van 100 pagina’s over het optreden. Het concert verscheen voor het eerst in de jaren ’70 op bootleg-LP.

Naar Boven

23 januari 2012
JOHNNY OTIS OVERLEDEN

We hadden al enkele jaren niets meer van de man gehoord, en dus kwam het bericht onverwacht, ook al was ie al 90 jaar: op 17 januari overleed rock ‘n’ roll pionier Johnny Otis. De term pionier wordt in onze muziek te pas en te onpas gebruikt, maar geldt zeker voor op Otis die niet alleen zanger en drummer (en vibrafonist) was, maar ook bandleider, talentscout, disc jockey, componist, arrangeur, producer en impressario. Al die aktiviteiten samen maakten van hem in de jaren ’50 een van de peetvaders van de rhythm ‘n’ blues, en dat terwijl Otis... blank was!
Die interesse voor de zwarte muziek moeten we wellicht zoeken in Otis’ eigen afkomst: de op 28 december 1921 in Vallejo ten noordoosten van San Francisco als John Veliotes geboren Otis was zelf de zoon van Griekse immigranten, en hij groeide op in een buurt waar de zwarten in de meerderheid waren. Zijn jongere broer, Nicholas A. Veliotes, zou in de jaren ’70 en ’80 trouwens Amerikaans ambassadeur in Jordanië en Egypte worden. Het compleet tegengestelde van Johnny Otis’ leven in de muziek, maar wel allebei getuigend van een interesse in andere culturen. Otis leerde drummen op school en begon zijn carrière in 1939 als drummer bij Count Otis Matthew's West Oakland House Rockers. In 1945 start hij zijn eigen big band waarin Wynonie Harris en Charles Brown zullen figureren, en datzelfde jaar scoort hij zijn eerste hit met Harlem Nocturne. In 1948 opent hij de Barrelhouse, de eerste nightclub in Los Angeles die exclusief rhythm ‘n’ blues programmeert. Een andere ontdekking van Johnny Otis is saxofonist Big Jay McNeely, te horen op het nummer Barrelhouse Stomp. Vanaf 1949 neemt hij op voor Savoy Records, in 1950 heeft ie 10 liedjes in de Top 10 van Billboard’s Best Selling Retail Rhythm & Blues Records en trekt ie de baan op met zijn California Rhythm ‘n’ Blues Caravan, met als sterren ondermeer Little Esther Phillips (die als 13-jarige een talentenjacht won in de Barrelhouse) en The Robins. De rock ‘n’ roll sluipt in zijn muziek als hij besluit zijn big band af te bouwen: “I found that when I was playing big band, now and then we'd play a boogie or blues and that's when the people really came to life. When I had to trim my band down, I kept two saxophones, trumpet, trombone. I added a blues guitar, a boogie woogie piano player and a drummer cracking that afterbeat. That's what the people liked." Begin jaren ’50 werkt hij als scout voor King Records en ontdekt hij Jackie Wilson, Little Willie John en Hank Ballard, die allemaal zullen aantreden in de Caravan. Tegelijkertijd wordt hij deejay op de radio (hij zal het bijna een halve eeuw volhouden), wat dan weer leidt tot zijn eigen wekelijkse Johnny Otis Show op televisie, acht jaar lang te zien in en om Los Angeles.

Niet bepaald een rockabilly trio maar wel degelijk prima rock ‘n’ roll:
de voltallige Johnny Otis Show!

In 1953 is Johnny Otis producer van en drummer op de originele Hound Dog van Big Mama Thornton. Zijn naam stond er toen trouwens ook bij als componist, maar toen Elvis het nummer coverde bleek Otis’ naam plots niet meer tussen de haakjes te staan. Hits waar zijn naam wél aan is verbonden zijn Roll With Me Henry (in 1955 de eerste grote hit van Etta James), Ma (He’s Making Eyes At Me, een duet met Marie Adams, nummer twee in Engeland in 1957) en Willie And The Hand Jive (in 1958 zijn enige pophit). Een nummer dat steevast met Johnny Otis geassociëerd wordt is Casting My Spell, maar de versie van de Johnny Otis Show uit 1959 blijkt twee jaar ouder dan het origineel van The Johnson Brothers. Dat Otis bij een aantal van die songs vrijelijk leentjebuur speelde bij de jungle ritmes van Bo Diddley is in het geheel der dingen uiteraard slechts een detail. Daarnaast was Otis producer van alle hits van Johnny Ace en vroege opnames van Little Richard op Peacock/ Duke, en was hij de componist van Every Beat Of My Heart van The Royals uit 1952, in 1961 een hit voor Gladys Knight & the Pips.
In 1951 stapt Otis over naar Mercury Records, in 1955 start hij zijn eigen Dig label, in 1957 tekent hij bij Capitol, in 1960 richt hij Eldo op, in 1961 neemt hij op voor King Records, ondermeer met Johnny “Guitar” Watson. In 1974 start hij het Blues Spectrum label op, dat platen uitbrengt van artiesten als Big Joe Turner, Amos Milburn, Richard Berry, Joe Liggins, Roy Milton en Louis Jordan. Zelf nam Otis in de loop der jaren op en /of speelde hij met jazzgroten als The Ink Spots, Illinois Jacquet, Lester Young, en het orkest van Count Basie.

Otis en Don & Dewey in 1957

Vanaf de jaren ’60 zal Otis zich meer en meer toeleggen op niet-muzikale bezigheden. Hij gaat in de politiek (zelf haalt ie nooit de senaat, mogelijks omdat hij in de politiek zijn echte naam bezigt, maar hij werkt wel 10 jaar voor de democraat Mervyn M. Dymally, de eerste zwarte senator in het westen en latere luitenant-gouverneur van Californië), wordt schilder (net als zijn moeder), beeldhouwer en houtbewerker, en schrijft verschillende boeken, zoals Listen To The Lambs (1968, politieke bespiegelingen over de rassenrellen van 1965), zijn autobiografie Upside Your Head: Rhythm ‘n’ Blues On Central Avenue (1993), het kunstboek Colors And Chords: The Art Of Johnny Otis (1995), en zelfs een kookboek, Red Beans & Rice And Other Rock 'n' Roll Recipes (1997). Toch bleef hij zich occassioneel met muziek bezighouden: eind jaren ’60 begin jaren ’70 was er een korte comeback met zijn zoon Shuggie Otis op gitaar met ondermeer de sexueel expliciete LP onder de naam Snatch & the Poontangs, in 1982 was er de LP The New Johnny Otis Show. Tot de jaren ‘2000 trad Otis nog af en toe op, al had ie minstens, evenveel zoniet meer nevenaktiviteiten, zoals predikant van zijn eigen in 1978 opgerichte Landmark Community Church die midden jaren ’90 de kerkdeuren sloot. In de jaren ’90 runde hij zijn eigen boerderij annex kruidenierszaak annex bluesclub en bracht hij zijn eigen organisch appelsap aan de man. Kortom: Johnny Otis was veel méér dan een rock ‘n’ roll entrepreneur. Ace Records (GB) heeft een aantal prima Johnny Otis CD's in de catalogus. Leesvoer is Midnight At The Barrelhouse: The Johnny Otis Story van George Lipsitz uit 2010.

Johnny Otis in recentere tijden als kok

Naar Boven

23 januari 2012
ETTA JAMES OVERLEDEN

Etta James en Johnny Otis

En amper één dag nadat het overlijden van Johnny Otis werd wereldkundig gemaakt, raakte bekend dat op 20 januari Etta James stierf, die haar carrière begon onder leiding van diezelfde Otis. In tegenstelling tot Johnny Otis was het nieuws van haar verscheiden niet onverwacht: James kampte al enkele jaren met gezondheidsproblemen en werd in december 2011 nog aan life support gelegd. Ze begon haar carrière in de jaren ’50 als rock ‘n’ roll zangeres en slaagde erin tot haar dood succesvol te blijven als blues-, soul- en gospelzangeres, getuige haar ster op Hollywood Boulevard, haar 28 hits en zes Grammy Awards, en dat niettegenstaande heel wat privé problemen.
Die problemen begonnen al toen ze nog een kind was: als Etta James (echte naam: Jamesetta Hawkins) op 25 januari 1938 wordt geboren is haar moeder slechts veertien jaar jong, en haar vader is zelfs nooit geïdentificeerd. Naar ze zelf vermoedde was dat een biljartspeler. James groeide op in pleeggezinnen, waar het misbruik zelden veraf was. Ze leerde als kind zingen in het kerkkoor, maar of dat haar gelukkiger maakte valt te betwijfelen: haar pleegvaders waren er als de kippen bij om centen te eisen van het kerkkoor, als ze al niet uit bed gestampt werd om te zingen voor haar dronken pleegvader en zijn kameraden. Als prille tiener zingt ze in een doo-wop meisjesgroepje, op haar veertiende wordt ze ontdekt door Johnny Otis die hen tekent bij Modern Records, omdoopt tot The Peaches, haar de artiestennaam Etta James geeft, en hen in 1954 zijn Roll With Me Henry laat opnemen, Otis’ antwoord op Work With Me Annie van Hank Ballard. Onder de minder “vulgaire” titel Dance With Me Henry zal het in 1955 de top van de rhythm ‘n’ blues hitparade halen, maar Georgia Gibbs’ blanke cover onder de nòg onschuldiger titel The Wallflower wordt nummer één in de Billboard Hot 100 poplijsten. Ze toert als voorprogramma van Little Richard en neemt nog een aantal uitstekende platen op, zoals Good Rockin’ Daddy (1955) en Tough Lover (1956). Eind jaren ’50 stapt ze over naar Chess Records waar ze backings zingt op Back In The USA van Chuck Berry (1959) en een relatie begint met Harvey Fuqua van doo-wop groep The Moonglows. Haar eerste singles op Chess sublabel Argo (later Cadet) zoals I Hope You’re Satisfied (1959), If I Can't Have You (1960) en Spoonful (1960) zijn dan ook duetten met Fuqua.
Haar derde LP, At Last, verscheen in 1960 en bevatte hits als At Last (nummer twee R ‘n’ B en nummer 47 pop) en I Just Wanna Make Love To You. Ze bleef succesvol, en eind jaren ’60 was er opnieuw een hit die een van haar klassiekers zou worden, I’d Rather Go Blind. Eind jaren ‘70 gaat ze weg bij Chess, is het grote succes voorbij en breekt een zwarte periode aan: Etta James zal 10 jaar lang niets meer opnemen en kampt met een verslaving aan alcohol en drugs. Ze bezoekt een aantal rehabilitatiecentra, en als ze wordt gearresteerd voor het bezit van heroine draait haar echtgenoot 10 jaar de cel in, terwijl zij ervanaf komt met 17 maanden verplichte opname in een drugskliniek. Daarnaast wordt ze ook beschuldigd van het vervalsen van cheques. Later zou ze vervallen in haar verslaving, en in 1988 zoekt ze hulp in het bekende Betty Ford Center. In 2010 zal ze behandeld worden voor een verslaving aan pijnstillers.

Etta, Chuck Berry, Julian Lennon en Ingrid Berry in Hail Hail Rock ‘n’ Roll

Maar terug naar de muziek, en meer bepaald naar haar comeback! In 1987 vertolkt ze het nummer Rock ‘n’ Roll Music in duet met Chuck Berry in de concertfilm Hail Hail Rock’n’ Roll, vanaf de jaren ’90 mixen rappers haar vocalen met hip hop. In 1995 verschijnt haar autobiografie A Rage To Survive, in 1996 wordt haar I Just Wanna Make Love To You uit 1960 ook bij ons in Nederland een hit nadat het liedje gebruikt wordt in een commercial voor Coca Cola. In 2008 speelt popzangeres Beyoncé de rol van Etta James in de film Cadillac Records, gebaseerd op de geschiedens van het Chess label. In die film zien we dat Etta James constant op zoek is naar de erkenning en liefde van een blanke biljarter waarvan ze veronderstelt dat hij haar vader is, maar wat niét klopt is dat James en de 21 jaar oudere Leonard Chess een relatie hadden. Ook wordt het nummer At Last als een grotere pophit voorgesteld dan het eigenlijk was, nog onafgezien van het feit dat ze grotere hits dan At Last had. In april 2009 was de toen 71-jarige James voor de laatste keer op TV te zien als ze At Last zingt op Dancing With The Stars. Vanaf 2010 begint ze concerten te annuleren om gezondheidsredenen, nadat bekend raakte dat ze leed aan dementie en Alzheimer, en later aan terminale leukemie. In november van vorig jaar verscheen haar laatste album The Dreamer. Tussen de bedrijven door haalde Etta James ook nog het nieuws omdat haar echtgenoot en twee zoons Donto en Sametto (die sinds 2003 bij haar drumden en basten) kibbelden over wie enerzijds haar medische kosten diende te betalen en anderzijds haar zakelijke belangen zou verdedigen, waarbij wij ons niet kunnen ontdoen van de indruk dat er vooral strijd werd geleverd over wie haar lucratieve nalatenschap zal beheren.
Op 20 januari overleed Etta James in een ziekenhuis in Los Angeles met haar echtgenoot en haar twee zonen aan haar zijde.

Etta James toen en recenter

Naar Boven

19 januari 2012
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Hou je ogen open voor deze gitaar!

Op tweede kerstdag werd uit de auto van Rolf Hartogs van Mellow Jo & the Hi-Tones de elektrische gitaar gestolen waarmee hij nog bij The Lost Boys speelde. Het betreft een houtkleurige ’52 reissue Fender Telecaster met een B-Bender geïnstalleerd door "Steelbender Innovations" (je ziet het aan de sticker die d’erop kleeft), een drop-D tuner en een paar splinters van de lak kapotgespeeld. De gitaar is hem erg dierbaar, dus moest je een gelijkaardige gitaar onder ogen krijgen, gelijk naar de politie stappen, smeekt Rolf *** 44 Shakedown is Crackshot in onze Top 10, dus binnenkort kun je onze bespreking van hun debuut-CD Atomic Jump hier lezen. De CD wordt voorgesteld op zaterdag 11 februari in De Unie te Rotterdam. Er komen ‘50s deejays en als support act hebben ze The Ragtime Wranglers kunnen strikken, en Miss Mary Ann is dan ook in de buurt, dussss... De toegang is geheel gratis en Atomic Jump zal er voor slechts 10 euro aan de man gebracht worden *** Nog meer verse CD’s: Ignition stelt op zondag 29 april in Ons Café in Oss hun tweede CD Wild ‘n Weird voor. Entrée gratis, allen daarheen! *** De nieuwe rockabilly band Wild Stallion is op zoek naar een nieuwe zanger/ slaggitarist. Wild Stallion bestaat uit gitarist Michael Warlich (Channel Red/ Two Lane Blacktop), contrabassist Dickie Gold (Dice Rebels) en drummer Aeilko van der Wagen (Reno Brothers/ Vibro Kings), allen afkomstig uit Eindhoven en Winterswijk, en repeteren iedere donderdagavond net buiten Nijmegen. Jij wil proeven van alle rock ‘n’ roll excessen? Check www.wildstallion.nl en ze nodigen je graag uit voor een proefrepetitie *** CC Jerome's Jetsetters zijn tijdens het komende Screamin' Festival in Spanje (4-10 juni 2012) voor de tweede keer van de partij. In tegenstelling tot hun eerste optreden op dit festival in 2009, zal de band nu worden versterkt met drie saxofonisten en hun eigen pianist en optreden onder de naam CC Jerome's Jetset Rhythm & Blues Revue. De band heeft ter gelegenheid hiervan een nummer van hun nog uit te komen tweede CD speciaal geschreven voor dit festival, een nummer met de toepasselijke titel Screamin Party. De saxofonisten, die op dit nummer meespelen, zijn niemand minder dan Mikkel, bekend van de Amsterdam Beatclub en Bertus Borgers, de saxofonist van Herman Brood and his Wild Romance. Ondanks dat pianist Dick Elsendoorn zeker niet elk optreden meespeelt, zal hij wegens een operatie aan een lekkende hartklep, begin februari 2012, enige tijd zijn uitgeschakeld *** Net als vorig jaar is Phil Friendly (USA), als hij door de Benelux toert, op de Nederlandse radio te horen, om wat preciezer te zijn op 17 maart bij de Tros op Radio 1. Dit overigens naast opwachtingen bij de regionale radio op 1 maart bij Omroep Brabant en op 9 maart bij Omroep Limburg *** In de laatst verschenen Jubop vinden we eerbetonen aan Andy Tielman als ook Johnny Cash en Jerry Leiber, we lezen stukjes over Rock Around The Jukebox, R&R Street Akersloot, de Rockabilly Roundup, Rockabilly Day, Party Petticoat Oss, Sweetlake 2011, Rockabilly Revival Den Haag en we zien het artikel over de verkenning van de Route 66 vervolgd. Sterk punt van het blad is, zoals ons telkens weer opvalt, de fotografie. Wellicht sta je er zelf ook ergens op! Info: www.jubop.nl.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

The Be-Bop’s vieren hun dertigste verjaardag met een nagelnieuw album, Simply’ Amazin’, dat op 28 januari boven de doopvont wordt gehouden in La Posterie in het Waalse Courcelles (B) *** William Souffreau van Blinkit zaliger heeft een nieuwe band op poten gezet, The Rockabilly Rhythm Revue, met Eric Le Clerc (Casablanca Carambol Company/ Smooth & the Bully Boys) op staande bas en Chris Van Der Cammen (Smooth & the Bully Boys) op drums.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Speciale gast op Doo Wop Volume 2, de nieuwe CD van The Firebirds (GB): Den Hegarty, de knettergekke krullebol van Darts en later The Metrotones. Op Volume 1 van 5 jaar geleden stond al een cover van het Darts nummer Bells In My Heart van de hand van Hegarty, nu nodigden ze de bariton zelf uit om een stukje mee te zingen *** Nog meer doo-wop met de Londense Roomates die hun negende album voorstellen, 16 Reasons And More, opnieuw met een zangeres, maar wel met een nieuwe zangeres: Jeena Rancken is vervangen door Susanna Pinchin *** Boekentip voor de Henri Smeetsen unter uns die Deutsch sprechen und houden van schlagerzangers met links naar rock ‘n’ roll: Ich Esse Gar Kein Sauerkraut, de autobiografie van Gus Backus van The Del-Viking die na zijn legerdienst als GI in Duitsland bleef hangen en daar succesvol schlagerzanger werd met onder meer vertalingen van Engelstalige hits als A Fool Such As I (Ab Und Zu), Running Bear (Brauner Bär Und Weisse Taube) en Lucky Lips (Rote Lippen Soll Man Küssen). Tussen 1959 en 1966 speelde hij bovendien mee in zo’n 25 Duitse films. Op zijn 75ste treedt ie nog steeds op in Duitsland als oldies artiest.

Gus Backus in 1964 in de film Die Lustigen Weiber Von Tirol

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Eind november 2011 op het 9de All Star Doo Wop Weekend in Long Island, New York voor het eerst opnieuw op de planken sinds ze er negen jaar eerder mee kapten: The Mello-Kings onder leiding van Jerry Scholl, het enige originele groepslid. Helaas zongen ze sechts één enkel nummer, hun hit Tonite Tonite uit 1957. Voor de volledigheid ook even vermelden dat Eddie Robbins, die in 1966 bij de groep kwam, het trademark op de naam bezit en zijn eigen Mello-Kings heeft. Hoogtepunt van het weekend was evenwel Bobby Lewis, 86 jaar en blind, die nog steeds een prima showtje weet te geven op zijn Tossin’ And Turnin' uit 1961. Haal ‘em naar de Rhythm Riot! *** Daarentegen afwezig in Hemsby (GB) in oktober wegens darmkanker: Jack Earls *** 72 inmiddels maar nog lang niet met pensioen: na twee spaak gelopen filmprojecten werkt Dion nu samen met regisseur en toneelschrijver Charles Messina aan een musical getiteld The Wanderer: The Life And Music Of Dion, gebaseerd op Dion’s leven en liedjes van 1957 tot eind jaren ’60. Stof genoeg, aldus Dion, die zijn levensverhaal zelf omschrijft als een rock ‘n’ roll loutering, oftewel een jongere versie van de Sopranos met een Rocky Graziano in de film Somebody Up There Likes Me einde. Messina schreef eerder Off Broadway stukken over Freddie Mercury van Queen en operazanger Mario Lanza en verzamelt momenteel de nodige fondsen om het idee van de grond te krijgen. Er zouden meer dan 20 songs in voorkomen, waaronder hits van Dion, andere nummers uit die jaren, en nieuw materiaal gepend door Dion zelf, die ook een gloednieuwe CD op stapel heeft getiteld Tank Full Of Blues *** Overlevende Beach Boys Brian Wilson, Mike Love en Al Jardine zijn opnieuw bij elkaar om de 50ste verjaardag van de band te vieren met een nieuw album en een wereldtournee met minstens 50 stops, waarvan op dit ogenblik in Europa enkel twee data in augustus in Duitsland bekend zijn. De tour zal afgetrapt worden op 27 april op het New Orleans Jazz & Heritage Festival, maar ze beloven al wel iets spectaculairs te gaan doen op de Grammy Awards op 12 februari in Los Angeles. Ook David Marks (Beach Boys gitarist sinds 1962) en Bruce Johnston (Beach Boys bassist sinds 1965) zouden deel uitmaken van de bezetting. De vorige keer dat The Beach Boys samen zongen was tien jaar geleden bij hun veertigste verjaardag. Toch is 2012 niet helemaal juist als jubileum: de groep bracht hun debuutsingle Surfin’/ Luau uit in november 1961 op Candix Records. Wel tekenden ze op 16 juli 1962 bij Capitol, dat op 1 oktober 1962 hun debuut-LP Surfin’ Safari op de markt bracht. Uiteraard mag u zich dit jaar aan een stapel “commemorative releases” van Capitol/ EMI verwachten *** Met veel poeha aangekondigd in Cajun Pawn Stars, een Tussen Kunst En Kitsch programma op het History Channel in de States: een 78 toeren demo van Jerry Lee Lewis opgenomen in 1952 in Cosimo Matassa’s J&M Studio in New Orleans. De plaat werd binnengebracht door ene Cecil Harrelson, een vriend van Jerry Lee die in 1952 met hem naar New Orleans trok om daar de plaat voor 2 dollar en 25 cent op te nemen (en later met een nicht van Jerry Lee huwde, van haar scheidde en opnieuw met haar trouwde – zo kennen we de Lewissen). De plaat werd authentiek bevonden, geschat op 15 tot 20.000 $, en Harrison kreeg er ter plekke 45.000 $ voor aangeboden. Helaas wil hij ze niet laten gaan voor minder dan 100.000 $. Voor u uw pensioenfonds leeghaalt: da’s heel veel geld voor weliswaar een acetaatplaat waarvan slechts één exemplaar bestaat, maar toch heeft het History Channel zijn huiswerk niet goed gemaakt: elke rechtgeaarde Jerry Lee fan had hen kunnen vertellen dat Harrison de plaat al in 2006 had uitgeleend voor inclusie op de Time/ Life 3 CD box A Half Century Of Hits, en de twee kantjes, de eigen compositie New Orleans Boogie (ook gekend als Jerry Lee’s Boogie) en de Lefty Frizzell cover Don’t Stay away (Til Love Grows Cold), stonden ook al op de El Toro Jerry Lee CD The Road Begins... *** Tussen de oudste en de nieuwste opnames van Jerry Lee zit inmiddels 59 jaar, want Third Man Records (het label van Jack White van rockband The White Stripes) bracht pas een album uit met opnames van Jerry Lee live op 16 april 2011 in Nashville. Voorlopig enkel en alleen verkrijgbaar op gelimiteerd zwart en blauw vinyl en enkel beschikbaar voor wie de plaat reserveerde toen ze werd opgenomen! *** Minder goed Jerry Lee nieuws: de Killer werd begin januari afgevoerd naar een ziekenhuis met ademhalingsproblemen *** Allemaal tezamen: Breathless!!! *** De 73-jarige Etta James werd op 21 december in Los Angeles in een ziekenhuis opgenomen en daar aan een beademingstoestel gekoppeld. Op 30 december kon ze opnieuw zelfstandig ademen, op 5 januari mocht ze het ziekenhuis verlaten. James lijdt aan terminale leukemie, hepatitis C en dementie. Intussen hebben haar echtgenoot en twee zonen een akkoord bereikt over haar zakelijke belangen en medische zorg: Artis Mills, haar echtgenoot met wie ze al 32 jaar jaar gehuwd is, zal haar belangen blijven beheren en krijgt 350.000 dollar toegewezen voor haar verzorging ***

Etta James

De 72-jarige Levon Helm mag een maand lang niet optreden wegens een niet nader gespecificeerde “medische procedure”. In de jaren ’90 leed hij aan keelkanker. Helm begon zijn carrière in 1957 als drummer voor Conway twitty en Ronnie Hawkins alvorens in de jaren ’60 wereldberoemd te worden met rockband The Band, waarbij hij nog steeds drumt. Vanaf maart zou hij opnieuw mogen toeren *** Opnieuw in beroep tegen zijn veroordeling in 2009 voor moord: Phil Spector *** Altijd boeiend als je écht niks beter te doen hebt: tussen de nominaties voor de bijna 80 Grammy Awards speuren naar de links met rock ‘n’ roll. Wij hebben ze voor u gevonden! Brian Setzer maakt kans op zijn zoveelste Grammy voor het album Setzer Goes Instru-Mental in de categorie Best Pop Instrumental Album, al moet ie optornen tegen The Road From Memphis van die goeie ouwe Booker T. Jones van Booker T & the MG’s van Green Onions zaliger. Kandidaat voor Best Rock Album is Jeff Beck met Rock ‘n’ Roll Party Honoring Les Paul, Levon Helm – hé, daar is ie weer - is in de running voor Best Americana Album met Ramble At The Ryman. Twee interessante kanshebbers voor Best Bluegrass Album zijn A Mother’s Prayer van Ralph Stanley en Old Memories: The Songs Of Bill Monroe van The Del McCoury Band. Iemand die wel eens een swingende boogie ten beste geeft is Marcia Ball, genomineerd voor Roadside Attractions als Best Blues Album. The Bristol Sessions 1927-1928: The Big Bang Of Country Music op Bear Family kreeg zomaar eventjes twéé nominaties, voor Best Album Notes en Best Historical Album, categorie waarin ze het moeten opnemen Elvis’ 5CD-doos Young Man With The Big Beat: The Complete ’56 Masters. De winnaars worden bekendgemaakt op 13 februari *** Nog zoiets artificieels is de Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame in Cleveland, en daar worden op 14 april opnieuw enkele grote namen bijgezet in het pantheon van de popmuziek, te weten songschrijver Don Kirschner, producer Cosimo Matassa en bluesgitarist Freddie King. De op 17 januari 2011 overleden Kirschner, goed voor de Ahmet Ertegun Lifetime Achievement in de categorie “sidemen”, was naast producer en promotor een van de bekendste songsmeden begin jaren ‘60 en werkte nauw samen met onder meer Bobby Darin. Ons favoriete plaatje waarbij Kirschner betrokken was blijft evenwel de ongein van Martian Hop van The Ran-Dells uit 1963. Het belang van Cosimo Matassa (Award For Musical Excellence in de categorie “niet-performers) kan je moeilijk overschatten: zowat élke plaat die uit New Orleans kwam tussen eind jaren ’40 en begin jaren ’70 werd ingeblikt door Matassa dan wel opgenomen in één van zijn vier studio’s en vervolgens doorgesluisd naar labels als Atlantic, Chess, Imperial, King en Specialty. Fats Domino, Little Richard, Lloyd Price, Smiley Lewis, Roy Brown, Professor Longhair en Dave Bartholomew, allemaal zijn ze schatplichtig aan Cosimo Matassa. De in 1976 op 42-jarige leeftijd veel te vroeg overleden Freddie King (in de afdeling “vroege invloeden”) is deel van het DNA van de moderne elektrische blues. Het bewijs: de instrumental Hide Away, één van de zes R&B Top 30 hits die hij scoorde in 1961. Iemand van wie wij daarentegen nog nooit gehoord hadden maar wiens leven en werk we eens dringend moeten checken is de in 2002 overleden Tom Dowd (ook in de categorie “sidemen”), een nucleair wetenschapper die nog meewerkte aan de research naar het ontwerpen van de atoombom. Tussendoor werkte hij als ingenieur voor verschillende platenlabels in New York, en in 1954 kreeg hij een baantje als producer bij Atlantic Records, waar hij onder meer verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van stereo en eight-track opnameapparatuur. Big Joe Turner, Ruth Brown, LaVern Baker en Ray Charles waren hem meer dan dankbaar voor de klank die hij hun opnames bezorgde! *** Afdeling heruitgaves, en dan beginnen we met Jasmine (GB) dat onafgebroken het out-of-domain terrein afploegt met opnieuw enkele complete doo-wop dubbelaars waarvan de titels meteen de inhoudsomschrijving zijn, zoals Tears On My Pillow And All Their Greatest Recordings: Singles As & Bs Plus Two Complete Original Albums 1956-191 van Little Anthony & The Imperials, Goodnight Sweetheart 1953-1961: Their Two Original Albums Plus Both Sides Of Their Singles And More van The Spaniels, and Time Makes You Change 1954-1961 dat alle A- en B-kantjes van alle singles van The Dells bij elkaar brengt, inclusief hun opnames uit 1961 met Dinah Washington. Wie het meer heeft voor de country roots van de rock ‘n’ roll vindt zijn gerief op El Paso: The Marty Robbins Story 1952-160, The Queen Of Honky Tonk Angels: Four Original Albums van Kitty Wells, en The Singer The Writer The Country Pioneer dat vier LP’s van Ernest Tubb bevat, inclusief zijn duetten met Red Foley *** Lang geleden dat we nog eens iets hoorden van het Stompertime label (GB), maar hier is Dave Travis met twee nieuwe CD’s die gaten in discografieën opvullen: Everybody’s Rockin’ Again van Sonny Burgess brengt 28 tracks 1959-1985 samen met materiaal van de niet meer verkrijgbare Rockhouse/ Sunjay en Off-Beat albums, terwijl Kentucky Hillbilly Rockabilly Man 34 tracks 1952-1957 verzamelt van Delbert Barker, “bekendst” van het nummer No Good Robin Hood uit 1956 *** In Memphis gaan ze een officieel bordje neerzetten op de plaats waar de in 1973 afgebroken Goodwin Institute Building stond, de locatie van waaruit radiostation KWEM Radio Station de Saturday Night Jamboree uitzond en waar Elvis optrad nog vòòr hij tekende bij Sun. De Saturday Night Jamboree was een country show die liep van februari 1953 tot december 1954. Ook Johnny Cash, Barbara Pittman, Johnny en Dorsey Burnette, Harmonica Frank Floyd, Eddie Bond en Marcus Van Story traden er op.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIP's)

Op 3 december overleed de 72-jarige Ronald Mosely, bariton, gitarist en arrangeur van Ruby & the Romantics, die hun carrière begonnen in 1959 als The Skarlettones op George Goldner's End label met de single Do You Remember/ Will You Dream alvorens één single lang The Supremes te worden op APT, een onderafdeling van ABC-Paramount, met Another Chance To Love/ Fidgety uit december 1960. In 1961 kwam Ruby bij de groep die vanaf dan als Ruby & the Romantics de geschiedenis zou ingaan met 11 hits in zeven jaar waaronder Our Day Will Come (1963, ook een hit in Engeland), My Summer Love (1963), Hey There Lonely Boy (1963) en de Jimmy Clanton cover Hurting Each Other (1969). In 1971 splitte de groep. Het enige nog levende groepslid is nu Ruby Nash Garnett, die naar verluidt enkel nog zingt in haar lokale kerkkoor *** Staat u ons enig jeugdsentiment toe? Op 7 december overleed striptekenaar Jerry Robinson, beschouwd als de man die Robin The Boy Wonder en The Joker bedacht voor de Batman comics. De op 1 januari 1922 geboren Robinson werd op zijn zeventiende ontdekt door Batman tekenaar Don Kane toen hij in 1939 als student journalistiek werkte in een tennisclub en Kane de tekeningen zag waarmee Robinson zelf zijn werkkledij had verfraaid. Kane bood hem gelijk een baantje aan om achtergronden en lettertypes te tekenen, en hij werkte zich al snel op tot de belangrijkste tekenaar van Batman. In 1940 speelde hij een essentiële rol bij de ontwikkeling van Batman’s hulpje Robin en Batman’s aartsvijand The Joker (gebaseerd op de joker uit het spel kaarten), al wordt het vaderschap van die laatste betwist door Kane die beweert dat hijzelf The Joker bedacht samen met schrijver Bill Finger. Ook de vertolking van acteur Conrad Veidt in de film The Man Who Laughs uit 1928 lijkt in retrospectief een duidelijke inspiratiebron voor The Joker. Daarnaast speelde Robinson een belangrijke rol in de vormgeving van Batman’s butler Alfred Pennyworth en slechterik Two-Face. In 1943 stopte Kane met het tekenen van de Batman verhalen om zich toe te leggen op de dagelijkse Batman stroken in de krant en werd Robinson een van de vaste tekenaars voor de comics, al bleef zoals in die dagen gebruikelijk enkel de naam van Bob Kane op de cover staan. Later maakte Robinson politieke cartoons en een mangareeks, gaf hij les aan de School Of Visual Arts in New York en werd hij een van de voorvechters in de strijd van striptekenaars om de rechten op hun tekeningen terug te winnen van de uitgevers. In 1974 schreef hij het standaardwerk The Comics: An Illustrated History Of Comic Strip Art. Sinds 2007 werkte hij voor uitgeverij DC Comics als creatief consultant. Jerry Robinson werd 89 jaar. In Gotham City werd een dag rouw afgekondigd ***

striptekenaar Jerry Robinson

Op 2 januari overleed de 70-jarige Gilbert Gray, in 1959 drummer van Bobby Crown & the Kapers op hun rockabilly classic One Way Ticket. Andere Bobby Crown nummers waar de op 10 oktober 1941 geboren Gray op meespeelde zijn Lucky Lucky Me, A Chicken Is A Bird, I Gotta Hurry, Wait A Minute en Bouncy Beat, allemaal uit 1958-1959. Geen flauw idee of hij later muzikaal nog wat uitspookte, maar in het ware leven was ie kapper *** Op 16 januari stierf de 64-jarige (volgens sommige bronnen was ie 71) Jimmy Castor van de Jimmy Castor Bunch die in de jaren ’70 ook bij ons hits scoorde met Troglodyte (Cave Man) (1972) en King Kong (1976). Niks voor Boppin’ Around, maar u kent ons: wij graven altijd dieper! De op 23 juni 1947 geboren Castor ging naar dezelfde school als Frankie Lymon en richtte net als Lymon zijn eigen bandje op, Jimmy & the Juniors, wier debuutsingle op Wing Records, I Promise To Remember (1956), gecoverd zou worden door – jawel - Frankie Lymon & the Teenagers die er datzelfde jaar 1956 de 57ste plaats van de hitparade mee bereikten. The Juniors zouden nog een single uitbrengen, This Girl Of Mine/ Somebody Mentioned Your Name (Atomic Records, 1957) alvorens in 1957 te splitten. Eind 1957 mocht hij nog eventjes Frankie Lymon vervangen bij The Teenagers toen Lymon solo ging, en eind 1958 werd hij lid van Louie Lymon’s nieuwe groep The Teenchords. In 1959 is hij bij The Triols te horen op Two Loving Hearts, in 1961 vinden we Castor terug bij The Casals op de single 8 O'Clock Scene/ Teacher Crush op Seville Records, en in 1962 speelt ie sax op Dave “Baby” Cortez’ instrumentale orgelhit Rinky Dink. Als songschrijver vinden we zijn naam terug onder nummers van The Teenagers (What’s On Your Mind, Long Lasting Romance en Love Me Long, alle drie opgenomen in 1961), The Clintonian Cubs (She’s Just My Size, 1959) en The Imperials (Where Will You Be, 1962). Daarnaast zou hij in de jaren ’90 met Louis Lymon in een nieuwe bezetting van The Teenagers zitten. Tot zover Castor’s rock ‘n’ roll exploten, al willen we er voor de volledigheid nog bij vermelden dat de in oldies kringen bekende “what we're gonna do right here is go back, back into time” jingle gesampled werd uit Troglodyte van de Jimmy Castor Bunch uit 1972. Castor was in november gehospitaliseerd na een hartaanval en onderging een vierdubbele bypass operatie. Volgens zijn zoon Jimmy Castor Jr. had ie voor dit jaar nog een Europese tour geboekt staan.

Jimmy Castor (l) en Tony Salveggi in 1961 als The Casals

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

De wel bijzonder productieve Lee Rocker heeft niet alleen de nieuwe CD Night Train To Memphis met klassieke rockabilly songs + één nieuw nummer getiteld Slap The Bass op stapel, hij gaat in samenspraak met het bedrijfje artistwine.com ook zijn eigen Rockabilly Red wijn uitbrengen, omschreven als een Napa wijn uit Californië met volle body. Rocker was bij het hele proces betrokken, naar wij aannemen vooral bij het uitdrinken…

Proost!

Naar Boven

12 januari 2012
BOPPIN’ INTO 2012

Dit jaar is er al weer 19 jaar sprake van Boppin’ Around dus we gaan richting ons 20-jarig bestaan! Niet dat deze rubriek bedoeld is om dit aan te halen, maar in antwoord op ‘vele’ vragen richting onze redactie willen we het graag nog eens over onze mensen hebben. Want wie houden op dit moment deze pagina’s in stand? Drijvende kracht achter de meeste recensies (en ook de man die alles in het rock ‘n’ roll nieuws in het oog houdt!) is Frantic Franky. Onze tweede man is Henri Smeets, voor wie het recenseren na al die jaren inmiddels zeker niet vreemd meer is. De derde in de redactionele rij is Boppin’ Around oprichter Frans, die – al schrijft hij op dit moment een stuk minder dan ‘vroeger’ – nog steeds de functie van hoofdredacteur bekleedt. Frank Nelissen – ook al present vanaf het allereerste begin – heeft de laatste jaren moeten afhaken vanwege gezondheidsproblemen, al sluit hij zelf een rentree niet uit. Stichting Boppin’ Around bestaat ook nog steeds en achter de schermen zorgt Ron dat alles boekhoudkundig blijft kloppen en Antoon dat er af en toe ook nog wat geld in het laatje verschijnt om de boel draaiende te houden. Dan is er nog altijd de optie voor iedereen om een verslagje te schrijven over een recent live optreden of evenement waar hij of zij goede (of minder goede) herinneringen aan over heeft gehouden. Zie de rubriek Rockin' Lifestyle.
Sinds enige tijd zijn we ook actief op de sociale media en op MySpace deden we onze eerste ervaringen op. Facebook heeft echter het stokje van MySpace overgenomen. Degenen die automatisch een berichtje willen ontvangen op het moment dat er weer een update plaats heeft gevonden en Twitter gebruikt, raden we aan om onze tweets te volgen. In tegenstelling tot Facebook lijkt hier een stuk minder belangstelling voor te zijn, maar we zijn er toch aan begonnen om de doodeenvoudige reden dat er lezers onder jullie waren die ons voorstelden Twitter te gaan gebruiken!

Naar Boven

12 januari 2012
FRED MILANO VAN THE BELMONTS OVERLEDEN

Freddy Milano links naast Dion eind jaren ’50

Onze helden blijven sneuvelen: net iets meer dan een maand na het overlijden op 21 oktober van Fred Ferrara van The Del Satins, de naamloos gebleven vocale begeleidingsgroep van Dion toen die in 1960 zijn Belmonts liet vallen, overleed op 1 januari tenor Freddy Milano van The Belmonts zelf, drie weken nadat hij was gediagnoseerd met longkanker.
De op 26 augustus 1939 geboren Milano richtte midden jaren ’50 The Belmonts op met twee vrienden uit de Bronx, en ze noemden zich naar Belmont Avenue, de straat waar Milano woonde. Als trio maakten ze hun opnamedebuut in 1957 voor Mohawk Records met Teenage Clementine/ Santa Margherita, een jaar later vervoegde Dion Di Mucci hen voor de opname van We Went Away/ Tag Along voor datzelfde Mohawk label in een productie van arrangeur/ dirigent Hugo Montenegro. Na de overstap naar Laurie Records, een nieuw label opgestart door Bob Schwartz die deels eigenaar was geweest van Mohawk wordt I Wonder Why in 1958 de eerste hit voor Dion & the Belmonts. Ook A Teenager In Love wordt een klassieker, bij ons minder bekende nummers zijn No One Knows, Don’t Pity Me, Where Or When en When You Wish Upon A Star. Nadat Dion solo ging bleven The Belmonts optreden en opnemen met verschillende bezettingen, en Carlo Mastrangelo promoveerde van bariton naar leadzang. Ze brachten nog één solo single uit op Laurie, de Robert & Johnny cover We Belong Together, alvorens hun eigen label Surprise op te starten, dat later Sabrina en uiteindelijk Sabina Records werd. Hun eerste release op Surprise, Tell Me Why uit maart 1961, werd opnieuw een hit, gevolgd door Don’t Get Around Much Anymore, I Need Someone, het door Ernie Maresca gepende Come On Little Angel, en Diddley Dum. In 1966 kwamen Dion & the Belmonts opnieuw bij elkaar voor één LP en twee singles, en de volgende en laatste reünie zou plaatsvinden in 1972 in Madison Square Garden in New York, vereeuwigd op de live LP Dion & the Belmonts Reunion Live At Madison Square Garden. Daarna zouden ze nooit meer samen zingen, wellicht omdat Dion weigerde zichzelf als een oldies act te beschouwen, en omdat er wrijvingen waren binnen de groep: The Belmonts waren boos omdat Dion in 1989 als solo-act en niet samen met hen in de Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame werd opgenomen. Daarnaast daagde Milano Dion in 1994 voor de rechtbank omdat die blijkbaar tegelijkertijd reünies had toegezegd met hem én met de twee overige originele groepsleden, Carlo Mastrangelo en Angelo D'Aleo. Milano won het pleit. Op middelbare leeftijd ging hij opnieuw studeren en vanaf 2003 werkte hij als wetscoördinator voor het New York Department Of Correction in de bajes van Rikers Island, waar hij de gevangenen adviseerde en les gaf in wetsresearch. Hij trad nog steeds op met The Belmonts (in 2009 brachten ze de kerstsingle The Bell That Couldn't Jingle en in 2010 een cover van Gene McDaniels' A Hundred Pounds Of Clay uit), werd 72 jaar en laat een echtgenote, twee kinderen en 10 kleinkinderen na. In The Belmonts zit nu nog één origineel groepslid, Angelo D’Aleo.

een vrij recente foto van The Belmonts met Milano rechtsonder

Naar Boven

12 januari 2012
BENEFIET VOOR LIL’ ESTHER

Rockers met het hart op de juiste plaats: Rick de Bruijn van The Tinstars zet zijn schouders onder een benefiet voor Lil' Esther, omdat zij twee jaar geleden borstkanker heeft gehad. Lil’ Esther zal dit jaar lipofilling ondergaan, zodat het stukje borst wat weggehaald werd zal worden opgevuld, een behandeling die niet wordt vergoed door de verzekering. Op vrijdag 10 en zaterdag 18 februari vinden er twee benefietfestivals plaats in respectievelijk Maloe Melo in Amsterdam en DB’s in Utrecht met telkens minstens zes bands op de affiche en in Utrecht zelfs The Sureshots (GB) en John Lewis van The Rimshots (GB). Wie niet kan komen naar de concerten maar Lil’ Esther wel wil steunen kan een donatie overmaken op rekening 4359039 (Postbank) t.n.v. Rick de Bruijn (IBAN: NL79INGB0004359039, BIC: INGBNL2A) onder vermelding Lil’ Esther Benefiet of via paypal thetinstars@ziggo.nl

Naar Boven

12 januari 2012
WEDUWE ROY ORBISON OVERLEDEN

Roy Orbison stelt op 1 april 1969 zijn kersverse bruid Barbara voor aan de Britse pers

Op 6 december, dag op dag 23 jaar na het overlijden van Roy Orbison, is zijn weduwe Barbara op 60-jarige leeftijd overleden aan pancreaskanker. Ze was opgenomen in het ziekenhuis sinds mei. Barbara was de tweede echtgenote van Orbison, wiens eerste vrouw Claudette Frady op 6 juni 1966 om het leven kwam bij een motorongeval. Orbison was met Frady gehuwd van 1957 tot november 1964 en voor de tweede keer met haar getrouwd in augustus 1965. Op 21 juli 1968 leerde de 32-jarige Orbison tijdens een Britse tour de toen 17-jarige Barbara Anne Marie Wellhöner Jakobs uit Bielefeld (D) kennen, met wie hij in het huwelijksbootje stapte op 25 maart 1969. Barbara zou van echtgenote promoveren naar manager, en was onder meer exectutive producer van het album In Dreams: The Greatest Hits uit 1987 en de bekende Roy Orbison And Friends: A Black And White Night televisie special uit januari 1988. Na de dood van Orbison in 1988 bleef ze zijn belangen behartigen en was ze onder meer betrokken bij het postume studioalbum King Of Hearts uit 1992, het album Combo Concert uit 1998 op haar eigen label Orbison Records dat live opnames uit 1965 gemaakt in Nederland en Frankrijk bevatte, en de 4CD-box The Soul Of Rock ‘n’ Roll uit 2008. Daarnaast had ze haar eigen muziekuitgeverij Still Working Music (dat onder andere Billy Burnette onder contract heeft), lanceerde ze haar eigen Pretty Woman parfum en financierde ze uit eigen zak het Orbison House, een tehuis voor mentaal gehandicapte daklozen in Los Angeles. In januari 2010 onthulde ze de Roy Orbison ster op de Hollywood Walk Of Fame.

Barbara met de drie Orbison zonen op 29 januari 2010 op de Hollywood Walk Of Fame.
Noteer de treffende gelijkenis tussen vader en zonen....

Barbara Orbison werd naast haar echtgenoot begraven in Westwood Village Memorial Park in Los Angeles. Het koppel laat twee zonen na, de 41-jarige Roy Kelton Orbison Jr. en de 36-jarige Alexander Orbie Lee Orbison. Daarnaast heeft Roy nog een zoon uit zijn eerste huwelijk, de 46-jarige Wesley Orbison. Twee andere zonen uit zijn eerste huwelijk, Roy Dewayne en Anthony King, kwamen om bij een brand in het ouderlijk huis op 15 September 1968.

Naar Boven