(reclame)

16 juni 2011
DOO-WOP WERELD NEEMT AFSCHEID VAN COASTERS ZANGER CARL GARDNER

Carl Gardner werd bij The Coasters letterlijk op handen gedragen...

Het einde van een tijdperk: een half jaar na de dood van Robins leadzanger Grady Chapman overleed Carl Gardner, oprichter, leadzanger, woordvoerder en vooral gezicht van The Coasters, de groep die groeide uit The Robins. De op 29 april 1928 in Tyler, Texas geboren Carl Edward Gardner trok na zijn legerdienst naar Californië waar hij in 1954 Grady Chapman verving als leadzanger en tenor bij The Robins die al een stuk of twintig platen uit hadden. Chapman, die in 1952 bij The Robins kwam, had immers niet alleen een goeie stem maar ook het talent om zich in nesten te werken, en draaide in 1954 de cel in na een overval. Gardner bleef bij The Robins, ook nadat Chapman eind 1954 opnieuw vrij en bij de groep kwam, en nam in 1954 en 1955 met The Robins voor Spark Records, een label van componistenduo Jerry Leiber en Mike Stoller, onder meer If Teardrops Were Kisses (zijn debuutopname), I Must Be Dreamin´, Loop De Loop Mambo, Riot In Cell Block # 9 en de R&B-hit Smokey Joe´s Café op. Anno 1955 ging het uitstekend met The Robins: Smokey Joe’s Café verscheen landelijk op Atco en haalde de 79ste plaats op de popcharts, en The Robins traden op in Las Vegas. Het grote Atlantic Records wou The Robins tekenen, maar toen liep het in het honderd: groepsleden Carl Gardner en Bobby Nunn stapten over naar Atlantic en startten onder de vleugels van Leiber & Stoller The Coasters, terwijl de rest van de groep doorging als The Robins, zij het met beduidend minder succes dan The Coasters die mede dankzij de geweldige liedjes gepend door Leiber & Stoller zouden uitgroeien tot een van de populairste bands van het rock ‘n’ roll tijdperk. Gardner zong op klassiekers als Charlie Brown, Yakety Yak, That Is Rock ‘n’ Roll, Love Potion # 9, Down In Mexico, Along Came Jones, Young Blood, Searchin’, Poison Ivy, I´m A Hog For You, What About Us en Three Cool Cats. The Coasters scoorden 14 R&B-hits waarvan er acht de pop Top 40 haalden, maar het succes had zijn keerzijde: in de loop der jaren moest Gardner meermaals actie ondernemen tegen namaak-Coasters geleid door ex-leden als Bobby Nunn en Cornell Gunter. In 2005 ging Gardner op pensioen en liet hij de lead vocals over aan zijn zoon Carl “Mickey” Jr. die sinds 1998 deel uitmaakte van de groep. In 2007 verscheen Gardner’s autobiografie Yakety Yak: I Fought Back. Gardner overleed op 12 juni op 83-jarige leeftijd aan de gevolgen van hartklachten en Alzheimer. Hij laat een hele stapel fantastische plaatjes na.


20 januari 1988: Carl Gardner op de foto met Little Richard

Naar Boven

(reclame)

5 juni 2011
LOVIN’ MEMORIES: IN MEMORIAM MACK SELF

Twee keer Mack Self met gitaar: in de fifties en meer recentelijker.

We houden ons nu eenmaal bezig met muziek van meer dan halve eeuw geleden, en helaas houdt dat ook in dat een groot deel van onze nieuwsberichten bestaat uit het overlijden van de artiesten die die muziek maakten. Bovendien gaat nieuws in deze internetdagen supersnel de wereld rond: vroeger zou het maanden zo niet jaren duren voor de buitenwereld vernam dat een artiest overleed, vandaag weet je dat bijna in real time. Een lange introductie om u te melden dat weer een van onze helden het onderspit delfde: op 14 juni is Mack Self vetrokken naar de grote Sun jamsessie in the sky.
Eén single op Sun in 1955 en één single op Sun sublabel Phillips International in 1959, meer had Mack Self niet nodig om een legende te worden, en dat terwijl ie eigenlijk een countryzanger was: zijn rockendste nummer, Vibrate, bleef bij Sun zelfs onuitgebracht, ook al bewijst het feit dat die twee singles verschenen over een tijdspanne van vier jaar dat Sun baas Sam Phillips wel degelijk in hem geloofde. De op 22 mei 1930 in Calico Bottoms, Phillips County, Arkansas geboren Wiley Laverne Self begon muziek te spelen als tiener en nam in 1955 in Arkansas een demo op van een van zijn populairste liedjes, Easy To Love, die uiteindelijk terecht kwam bij Sam Phillips die Self uitnodigde voor een auditie. De versie die toen werd ingeblikt was niet helemaal naar Phillips’ zin, maar een nieuwe opname in maart 1957 verscheen in juni op single als Sun 273, met op de B-kant nog een country nummer, Every Day. Self’s tweede single verscheen meer dan twee jaar later, in oktober 1959, met het al uit 1957 stammende Mad At You (met Jimmy Evans op tweede stem, niet Charlie Feathers zoals jarenlang werd aangenomen) gekoppeld aan Willie Brown, opgenomen op 15 augustus 1959 en overduidelijk geïnspireerd op Tom Dooley van het Kingston Trio, op dat moment een dikke folkhit. Verschillende tracks bleven onuitgebracht en zouden pas tientallen jaren opduiken op compilaties allerhande. Self zou tussen 1962 en 1964 nog zes country songs opnemen voor producer Chips Moman en het Zone label in Memphis, en begin jaren ’70 neemt hij nog meer country op voor Twin Records. Muziek was duidelijk geen prioriteit voor de vader van zes kinderen en de eigenaar van een metaalbedrijfje.
Twee uitgebreide maar geen van beide complete Mack Self compilaties zijn Vibrate (Gee Dee, 1997, 30 tracks) en Easy To Love: The Sun Years (Bear Family, 2007, 31 tracks). Mack Self werd 81 jaar. Hij laat een echtgenote achter met wie hij 52 jaar gehuwd was en twee zonen, vier dochters, 14 kleinkinderen en 13 achterkleinkinderen had.

Naar Boven

(reclame)

5 juni
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Steeds meer evenementen mengen vandaag de dag fifties rock ‘n’ roll met diverse vormen van hele moderne rock ‘n’ roll, en de laatste evolutie lijkt een mix van fifties en sixties te zijn. In Engeland zijn ze al langer bezig met festivals die op zowel rockers als mods mikken, zaterdag 18 juni is het ook bij ons zo ver als de Road Rocket Café-Racer Club en Amsterdam BeatClub met een vette knipoog naar de sixties de handen in elkaar slaan voor het eerste Nederlandse "Mods versus Rockers Festival". Gek eigenlijk, want nog niet eens zo heel lang geleden waren de mods en de rockers nog aartsrivalen die elkaars levensstijl, kleding, kapsels, muziekkeuze, taalgebruik en natuurlijk vervoersmiddel verafschuwden, en de knokpartijen tussen beide partijen aan de Engelse stranden, in de jaren ’60 enorm gehyped door de media, werden legendarisch. Tegenwoordig is er meer wederzijds respect voor elkaars passie voor vintage vervoersmiddelen en muziek, en dat gaan ze bewijzen in IJsselstein wanneer Milwaukee Wildmen (psychobilly), WestHell 5 (mod & crime/ Vegas grind), Rough Riders (ska/ northern soul), The Mieters (nederbeat) en Black Cat Bone Squad (B, moderne rock ‘n’ roll) het podium zullen delen. Het eerder aangekondigde Bang Bang Bazooka speelt overigens niet. Daarnaast is er burlesque en DJ. Ir.Vendermeulen, en op zondag maken de motoren en scooters samen een Burn-Up Drive. Meer info op www.amsterdambeatclub.nl en www.roadrocketclub.nl.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Showaddywaddy in 1974 met Bill Gask vierde van links bovenaan

Op 7 juni overleed de 64-jarige Bill “Buddy” Gask, oprichtend lid van de Britse revival groep Showaddywaddy, in 1973 ontstaan uit de groep Choise en de coverband The Golden Hammers (waar Gask deel van uitmaakte). Gask zong lead op Showaddywaddy's debuutsingle Hey Rock ‘n’ Roll (1974) en op de singles Rock 'n' Roll Lady (1974), Heartbeat (1975) en Good Timing (1982), en op B-kantjes en albumtracks als Chain Gang (van de LP Step Two, 1975) en It's Only Make Believe (van de LP/ cassette (jawel, in die tijd kwamen LP’s nog op cassette uit) Bright Lights, 1980). Gask verliet Showaddywaddy in 1987 en vestigde zich vijf jaar geleden in Spanje. Hij was al enkele jaren ziek. Anno 2011 zijn er nog drie originele groepsleden uit 1973 bij Showaddywaddy: Dave Bartram, Rod Deas en Romeo Challenger *** Vorige keer meldden we dat er in Nederland een bier is genoemd naar The Nightporters (GB), en prompt vernamen we dat er in Engeland een bier is genoemd naar Big Boy Bloater. Na een optreden van Bloat in de pub van Patriot Brewery in Warwickshire en een bezoek aan de brouwerij besloot de directie een bier naar hem te noemen, Bloaters Best, omschreven als “full bodied and in your face with plenty of twang”. Net als Big Boy Bloater zelf! *** De videoclip van de nieuwe Jive Aces (GB) single Bring Me Sunshine heeft op YouTube de kaap van 1 miljoen hits overschreden *** Op komst: Westwärts van The Crystalairs, waarop de doo-woppers uit Bielefield Duitstalige versies brengen van rock ‘n’ roll- en countryhits.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)


Janis Martin en Rosie Flores

Rosie Flores ronselt fondsen om de laatste opnames van Janis Martin gemixt en uitgegeven te krijgen. Flores nam voor haar CD Rockabilly Filly in 1995 twee duetten op met Martin, Martin’s eerste opnames in 30 jaar. In 2007 nam ze in Austin samen met Big Sandy drummer Bobby Trimble 10 nieuwe nummers (waaronder covers van Long White Cadillac van The Blasters, Real Wild Child van Johnny O’Keefe en Sweet Dreams van Patsy Cline) op met de toen 68-jarige Martin, die tijdens de opnames zei dat ze zich niet goed voelde en hoofdpijn had. Enkele weken later werd ze gediagnoseerd met kanker, vier maand daarna was ze dood. Flores vond geen enkel platenlabel bereid de opnames af te mixen en te masteren, en besloot nu het heft in eigen handen te nemen. Afhankelijk van je sponsoring krijg je CD’s, T-shirts, LP’s op roze vinyl, herdrukken van Janis Martin memorabilia, schilderijen van Rosie Flores, en als je diep in de buidel tast neemt Flores speciaal voor jou een nummer op. Voor 5000 dollar krijg je een privé concert van Flores, Kim Lenz én Marti Brom, en als je de vliegtuigtickets betaalt komen ze zelfs naar Europa *** Peggy Sue Gehron, de echte Peggy Sue naar wie Buddy Holly zijn gelijknamige song noemde, verkoopt op eBay de eerste auto die Buddy ooit kocht, een in volledige nieuwstaat gerestaureerde roze tweedeurs Chevrolet Impala Hard Top Coupe uit 1958. Het bieden werd afgesloten op 225.600 $, maar omdat dat niet het vooropgestelde (maar niet bekendgemaakte) minimumbedrag is, blijft de Chevy voorlopig waar hij is *** Op 28 juni verschijnt Rave On Buddy Holly, een tribute album waarop 19 grote namen uit de rock en pop als Paul McCartney, The Black Keys, Nick Lowe, Graham Nash, Lou Reed, Patti Smith, My Morning Jacket en Kid Rock Buddy Holly coveren, al houden wij ons hart vast voor de “radicaal nieuwe interpretaties” die het persbericht belooft. Laten we hopen dat het enige media aandacht voor de échte Buddy Holly oplevert... *** Een deel van 36th Street bij Cottage Grove Avenue in de South Side van Chicago werd op 18 juni officieel omgedoopt in Sam Cooke Way. Cooke’s familie emigreerde begin jaren ’30 van Clarksdale, Mississippi naar Chicago en woonde eerst op 3527 Cottage Grove Avenue om later te verhuizen naar 724 East 36th Street. Sam Cooke liep school in de plaatselijke Doolittle Elementary School en studeerde in 1948 af aan de Phillips High School. De onthulling van het straatnaambordje werd bijgewoond door Cooke’s jongere broers David en L.C. Cooke, en soulzanger Jerry Butler, sinds 1985 verkozen in de bestuursraad van Cook County, Illinois, riep 18 juni uit tot Sam Cooke Day. Butler begon zijn carrière in de Northern Jubilee Gospel Singers, een gospelkwartet geïnspireerd door Sam Cooke’s Soul Stirrers, die later The Impressions werden. Butler schreef hun For Your Precious Love op Vee-Jay, in 1958 een gouden plaat *** Een andere vorm van eerbetoon is een film over je leven, en dat is exact wat Gavin Rapp deed voor zijn moeder, zangeres Janet Vogel Rapp van The Skyliners, bekend van de doo-wop ballade Since I Don’t Have You uit 1959, meteen ook de titel van de film waarvoor Rapp het scenario schreef. Het huwelijk van zijn ouders was niet echt geweldig: Vogel pleegde in 1980 op 37-jarige leeftijd zelfmoord ten gevolge van de spanningen met haar echtgenoot, en het verhaal van de film vertelt hoe Rapp dat beleefde als dertienjarige. De slagzin die ze bedachten om de film aan te prijzen is dan ook bijzonder goed gekozen: the harmony was only in the music... Het filmen zit er inmiddels op, de release van Since I Don’t Have You wordt verwacht voor eind dit jaar *** Nieuw op Jasmine: Pat Boone: I’ll Be Home, The Singles A’s & B’s 1953-1960 verzamelt beide kanten van alle singles van de Patster (waarvan er maar liefst 48 de hitlijsten haalden!) op één dubbel-CD, en de bluesverzamleaars kunnen hun voordeel doen met de gelijkaardige dubbelaars Muddy Waters: Natural Born Lover, The Singles A’s & B’s 1953-1960 (denk: Got My Mojo Working, I Just Want to Make Love to You, Mannish Boy, I'm Your Hoochie Coochie Man) en Howlin’ Wolf: The Wolf Is At Your Door, The Singles A’s & B’s 1951-1960 (denk: Smokestack Lighting, Spoonful, How Many More Years) *** Maar de kampioen inzake heruitgaves is en blijft Bear Family (D), die weer een aantal bijzonder interessante verzamelaars aankondigen: Little Richard wordt de volgende naam in de Rocks reeks, en Vin Bruce: Dans La Louisiane bevat 20 begin’ jaren ’50 Columbia tracks (inclusief vier onuitgebrachte opnames) van de cajun die optrad op het huwelijksfeest van Hank Williams. Waar Bear Family dat onuitgegeven materiaal blijft opduiken is ons een raadsel: Baby Squeeze Me van Warner Mack (bekendst van Is It Wrong (For Loving You) en Roc-A-Chicka) in de Gonna Shake This Shack Tonight reeks bevat zelfs zestien onuitgegeven Decca nummers uit 1957 en 1958, plus singles voor Decca, Scarlet en Top Rank 1957-1960 en een onuitgegeven live radio-opname uit 1958. Een andere opvallende Gonna Shake This Shack Tonight wordt From The Vaults Of Sage & Sand Records, in tegenstelling tot de reguliere Gonna Shake This Shack Tonight’s niet gecentreerd rond een artiest maar rond een label en dus in feit de hillbilly tegenhanger van That’ll Flat Get It Volume 27. Nog meer onuitgegeven materiaal is er van The Prisonaires, de groep bajesklanten die in 1953 opnamen voor Sun Records. Only Believe bevat 11 tracks live opgenomen in de gevangenis, zes alternatieve Sun opnames, en alle 11 Solotones en Marigolds tracks, eigenlijk The Prisonaires onder een latere naam. Helemáál onuitgebracht is de dubbel-CD Johnny Tillotson in de The Outtakes reeks, goed voor 58 Columbia tracks uit de eerste zes jaar van Tillotson’s carrière, met zelfs alternatieve versies van zijn grootste hit Poetry In Motion en oudere versies daarvan opgenomen in New York met King Curtis op sax, terwijl de hit werd ingeblikt in Nashville met Boots Randolph. In de reeks zo vreemd kan je ze niet verzinnen tenslotte vinden we de CD It’s So Easy For You To Be Mean van Lee Emerson, goed voor 35 tracks inclusief duetsessies met Marty Robbins, onuitgegeven opnames en demo’s. Het vreemde aan het verhaal is dat Emerson in 1978 na een dispuut over een vrouw werd doodgeschoten door stafsergeant Barry Saddler, de Vietnamveteraan die in 1966 een gigantische countryhit scoorde met het patriotistische Ballad Of The Green Berets. Saddler werd voor vrijwillige doodslag veroordeeld tot vier jaar, straf die in beroep werd gereduceerd tot de 21 dagen die hij in voorarrest had gezeten. Saddler zou zelf doodgeschoten worden in 1989 in een taxi in Guatemala waar hij toen woonde, een zaak waarbij nooit uitgeklaard werd of het ging om zelfmoord, een ongeval, een overval of een wraakoefening omdat Saddler er de contra’s zou hebben getraind. Ja, zo kunnen wij ze inderdaad niet zelf verzinnen... ***

De cover van het nieuwe boek Australia 1957

De Boekenafdeling: uit Australië komt Australia 1957: The Full Story Of A Rock 'n' Roll Tour van Roderick Jordan over de Australische tour in 1957 van Gene Vincent, Eddie Cochran, Little Richard, Alis Lesley en Johnny O’Keefe, een boek van 396 pagina’s met gedetailleerde info over alle concerten (inclusief de geannuleerde), twee ooggetuigenverslagen van het incident waarbij Little Richard in Sydney zijn juwelen in de rivier de Hunter smeet en de rock ‘n’ roll afzwoer, Australische discografieën van alle artiesten en ongepubliceerde foto’s. Het boek wordt een gelimiteerde uitgave, letterlijk: Jordan gaat in eigen beheer exact zoveel boeken laten drukken als er bestellingen binnenkomen. In 2007 bracht hij op die manier al het boek Buddy Holly & the Crickets: Musical History In Australia uit over de Australische tour van Buddy Holly in 1958 *** I Love You A Thousand Ways: The Lefty Frizzell Story is een nieuwe bio van de in 1975 overleden honkytonk zanger, geschreven door zijn jongere broer David Frizzell wiens eigen country carrière eind jaren ’50 aanving als onderdeel van Lefty’s shows *** Volgend jaar publiceert songschrijfster Carole King haar autobiografie onder de titel Natural Woman *** En tot slot van het ‘50s nieuws ook een beetje ‘60s nieuws: Creedence Clearwater Revival drummer Doug Clifford en bassist Stu Cook hebben samen met de weduwe van de in 1990 aan aids ten gevolge van bloedtransfusies overleden ritmegitarist Tom Fogerty een rechtszaak aangespannen tegen de Concord Music Group, eigenaar van de Creedence opnames, op beschuldiging van het licentiëren van songs zonder correcte betaling van auteursrechten. CCR frontman John Fogerty heeft zich niet bij zijn voormalige kompanen aangesloten.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's RIP's)

In mei overleden in een tijdspanne van amper vier dagen de laatste twee nog in leven zijnde Guytones, een doo-wop groep opgericht in 1957 in Queens Village, Philadelphia: op 13 mei stierf tenor Stanley Evans, gevolgd door tenor James Brown-Robinson die op 17 mei op 78-jarige leeftijd bezweek aan kanker. The Guytones brachten in 1957 en 1958 zes singles uit op DeLuxe Records uit Cincinnati, voor het merendeel uptempo nummers in de stijl van bijvoorbeeld The Five Royals maar dan met minder gospel invloed. Tien van de twaalf Guytones kantjes staan op de CD Luther Bond & the Emeralds Meet The Guytones uit 1998 *** Op 22 mei overleed Faye Treadwell, de 84-jarige weduwe van voormalig Drifters manager George Treadwell, zelf een trompettist die in de jaren ’40 nog bij Tiny Bradshaw speelde. Toen Drifters leadzanger Clyde McPhatter in 1954 solo ging verkocht hij zijn hoofdaandeel in de groep aan Treadwell, die de groep runde als een business en naar believen groepsleden ontsloeg als ze om meer centen vroegen, wat dan weer leidde tot diverse afsplitsingen die allemaal beweerden de enige echte Drifters te zijn, hoewel Treadwell de wettige eigenaar van de groep(snaam) was. Toch was het onder leiding van Treadwell dat The Drifters eind ’50 begin ’60 met leadzanger Ben E. King hun tweede gouden periode zouden beleven met hits als Save The Last Dance For Me (1960). Ook dat zou evenwel niet lang duren: Drifters road manager Lover Patterson die King onder persoonlijk contract had kreeg ruzie met Treadwell en verbood King prompt te toeren met The Drifters. Ook King zou al snel solo gaan omdat ie van Treadwell geen opslag kreeg. Na het overlijden van Treadwell in 1967 nam zijn echtgenote Faye Treadwell het management over, en de groep zou in de jaren ’70 in Engeland zes top 10 hits scoren, maar helaas voor ons waren dat disco hits als Kissing In The Back Row Of The Movies en You're More Than A Number In My Little Red Book. Treadwell richtte in 1976 in Engeland de firma Treadwell Drifters Inc op, maar nadat ze in 2001 terugkeerde naar Amerika startten twee van haar werknemers een nieuw managementsbedrijf op, Drifters UK Limited, dat rechtszaken opstartte tegen weer andere Drifters groepen. In 2008 dwong Faye’s dochter Tina Treadwell dan weer via een Britse rechtbank het eigendomsrecht van de Treadwell Drifters franchise af. Faye Treadwell voerde ook in Amerika strijd tegen groepen die zich bedienden van de Drifters naam. Anno 2011 is – voor zover wij er nog wijs uit raken – Tina Treadwell eigenaar van The Drifters via haar Britse firma Prism Music Group Ltd, maar dat is dan weer niet geldig in Canada. Wat de situatie in Amerika betreft: geen idee. Wat alles nog ingewikkelder maakt: Tina Treadwell is ook manager van The Drifters Legends, een groep die bestaat uit voormalige Drifters… Faye Treadwell overleed op 84-jarige leeftijd aan borstkanker *** Op 2 juni overleed de 79-jarige jazzpianist Ray Bryant, bekend van het nummer The Madison Time dat in 1960 de Amerikaanse Top 30 haalde. Bryant leerde het vak bij onder meer Tiny Grimes, Miles Davis en Sonny Rollins en startte in 1956 zijn eigen combo. Later zou hij nog bescheiden hitjes scoren met Shake A Lady (1964) en zijn cover van Ode To Billie Joe (1967). De madison was begin jaren ’60, het gouden tijdperk van de dansrages, een bijzonder populaire lijndans, mede dankzij plaatjes als dat van Ray Bryant, die op dat moment al een indrukwekkende jazzdiscografie had. De stem die de dansinstructies geeft is overigens niet Bryant zelf, wel Eddie Morrison, een DJ uit Baltimore. Het succes van The Madison Time leidde in 1960 uiteraard tot de LP Madison Time (met ondermeer een hucklebuck), een jaar later gevolgd door de LP Dancing The Big Twist. The Madison Time staat op de soundtrack van de film Hairspray (1988), die zich afspeelt in Baltimore anno 1963. De Collectables cd The Madison Time With A Hollywood Jazz Beat uit 1995 verzamelt 21 Ray Bryant instrumentals, al staan daar ook nogal wat muzak versies van filmthema’s tussen ***

Twee maal Ray Bryant: in 1957 en recentelijker

Nobele onbekenden: ze zijn de ruggegraat van de rock ‘n’ roll. Waarom is het overlijden van Benny Spellman op 3 juni een nieuwsitem in Boppin’ Around waard, ook al doet zijn naam geen belletje rinkelen? Omdat we zeker zijn dat u hem ontelbare keren gehoord hebt: Spellman is de diepe stem die het lijzige “moooother in law” debiteert op Ernie K. Doe’s gelijknamige golden oldie uit 1961. De op 11 december 1931 geboren Spellman kwam eigenlijk toevallig in de muziek terecht: hij woonde in Florida en liep daar op een mooie dag Huey "Piano" Smith & the Clowns tegen het lijf, die zonder vervoer zaten nadat ze hun busje in de prak hadden gereden. Spellman bood aan hen helemaal naar New Orleans terug te rijden en bleef daar gelijk hangen in de bloeiende R&B-scene als vast groepslid van The Clowns. Hij bleek er ook gitarist Edgar Blanchard uit Florida te kennen die de huisband leidde in de Dew Drop Inn, een van de topclubs in de stad. Spellman bleek over een goeie stem te beschikken en kreeg al snel een contract aangeboden op Minit Records, maar zijn eerste twee singles Life Is Too Short/ Ammerette en Darling No Matter Where/ I Didn't Know gingen in 1960 onopgemerkt voorbij. Hij zong ook backings in, en het was producer Allen Toussaint’s idee om bij de opname van Mother In Law Spellman de basstem te laten inzingen. Het resultaat was een nummer één in zowel de pop als de R&B-lijsten. Uiteraard stond Spellman’s naam niet op het plaatje, en daar was ie naar verluidt niet scheutig op: volgens de legende is ie zelfs een keer in de studio op de vuist gegaan met Ernie K. Doe! Spellman zou het trucje met de diepe stem nog een paar keer overdoen, onder meer op Trick Bag van Earl King en op Roll On Big Wheel van Roland Stone. Zelf zou Spellman in 1962 een dubbele hit scoren met twee Allen Toussaint composities, Lipstick Traces (On A Cigarette) met een diepe “don't leave me no more” dat in 1965 nog bekender werd in de cover van The O'Jays, terwijl B-kantje Fortune Teller niet alleen gecoverd werd door The Rolling Stones maar in de versies van The Merseybeats, The Who en The Downliners Sect zelfs een heuse beat klassieker werd. Verdere singles vanaf 1963 voor Ace, Watch, Alon, Bandy, Mor Soul en Sansu konden het succes niet consolideren en Spellman zette de muziek in 1968 aan de kant om te gaan werken als vertegenwoordiger voor Miller bier. Eind jaren ’80 werd een poging tot comeback genekt door een beroerte die van hem een gevangene in zijn eigen lichaam maakte. Spellman werd 79 jaar.


een aan zijn ziekbed gekluisterde Benny Spellman in 2009 bij de overhandiging van een award.
Rechts op de foto: Deacon John Moore, gitarist op Mother In Law

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Los Straitjackets gitarist Danny Amis die aan beenmergkanker lijdt heeft een succesvolle stamceltransplantatie achter de rug en schijnt intussen al een flink eind aan de beterhand. Op 7 juni werd er in Los Angeles een benefiet georganiseerd met onder meer Big Sandy, El Vez, Cesar Rosas en David Hidalgo van Los Lobos, Rosie Flores en zelfs Johnny Rivers *** Wayne Hancock heeft al zijn Amerikaanse data in juli en augustus afgelast om zich te laten opnemen voor een ontwenningskuur voor een niet nader genoemde verslaving, zo meldt zijn platenfirma. Hancock staat erom bekend dat ie, euh, moeilijk nee kan zeggen tegen drank en drugs *** Nick 13 van psychobillyband Tiger Army uit Los Angeles heeft een solo countryalbum uit getiteld Nick 13. Niet wat je meteen van de man zou verwachten, maar toch ook weer niet zo uitzonderlijk: op eerdere Tiger Army albums vond je al country-getinte songs als Outlaw Heart en In The Orchard. Het album werd geproduced door Greg Leisz (die op diverse Tiger Army albums pedal steel speelde) en James Intveld.

Naar Boven

5 juni 2011
OSCAR REXHÄUSER OVERLEDEN


Oscar Rexhäuser vertelt over Indo-rock...

In de nacht van zaterdag op zondag 29 mei 2011 overleed geheel onverwacht de legendarische Indorocker Oscar Rexhäuser aan een hartstilstand. Rexhäuser was de leider en bassist van de evenzo legendarische Indo-rock groep The Hot Jumpers uit Den Haag.
De geschiedenis van The Hot Jumpers gaat terug tot het Indonesië van 1956 met onder andere drummer en gitarist Dolf van Caspel. Toen Dolf met zijn familie in 1958 in Nederland terecht kwam leerde hij Oscar Rexhäuser kennen en gingen ze samen muziek maken in The Hot Jumpers. Zanger Jim Pownal was één van de muzikanten die zich bij hen aansloten. Geïnspireerd door Freddy Bell & the Bell Boys in de film Rock Around The Clock maakte Oscar zelf een basgitaar, want deze waren toen nog niet te koop. In 1960 kwam hun doorbraak als onderdeel van de door Nederland reizende Teenager Muziek Expres Shows. De single I’m In Love Again/ Hippy Hippy Shake werd hun eerste succes op single, gevolgd door covers als Highschool Confidential, maar ook eigen nummers als Let’s Rock Little Baby. Een echte professionele doorbraak kwam er eigenlijk nooit: ze bleven amateurs, al kregen The Hot Jumpers legio aanbiedingen om, net als zovele andere Indo-rock bands, in Duitsland te gaan spelen. Wel verliet onder meer Jim Pownall voor enkele jaren de band om samen met The Hap Cats in Duitsland furore te gaan maken.
The Hot Jumpers zijn eigenlijk nooit gestopt met optreden, zij het in wisselende samenstellingen. Dit duurde tot 2006 toen Oscar ermee stopte en er daarmee ook een einde kwam aan The Hot Jumpers. Drie jaar later overleed Jim Pownal op 71-jarige leeftijd.
Oscar werd in besloten familiekring gecremeerd, uiteraard in het bijzijn van onder meer zijn partner Coby. Hij zou binnenkort 76 jaar worden.

Naar Boven

5 juni
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Net na de vorige update hoorden we van het overlijden van Pierre Benoist op 25 april jl. Pierre was, samen met Kees Swinkels, de drijvende kracht achter de Westcoast Rock-a-Billies in Monster. De al jaren in Nederland wonende Fransman was rock ‘n’ roll DJ, rock ‘n’ roll promotor en organiseerde in de jaren ’80 en ’90 zelf ook menig rock ‘n’ roll feest. Hij geldt ook als een van de eerste bezoekers van The Cruise Inn en wist zelfs ‘de voorlopers’ van Boppin’ Around daar op het podium neer te zetten, namelijk de rock ‘n’ roll show van The Jumpin’ Doo-woppers (dat zijn dus de latere oprichters van Stichting Boppin’ Around). Pierre leed aan kanker en werd slechts 63 jaar *** De opvolger van de hitsingle Zij Is Van Mij van Williams Smulders heet Desirée en is een bewerking van de Johnny Cash klassieker Ring Of Fire *** The HillCats zijn een nieuwe rockabillyband uit Hilversum met (ex-)leden uit bands als The Lowlanders, Komma Razor '64, The Hillbilly Rebels en Driving Wheel. Deze bandleden zijn Risky Ronnie (zang/ slaggitaar), Cees Verhoeks (sologitaar/ backingzang), Sven Wilhelm (contrabas) en Edward Brands (drums). The HillCats zijn geïnspireerd door de vijftiger jaren rockabilly van Johnny Burnette, Elvis Presley, Eddie Cochran, Gene Vincent, Carl Perkins etc. en ontwikkelde daarmee hun eigen stijl. Check www.myspace.com/hillcatsrockabilly *** De Britse bluesabilly band The Nightporters mag dan al sinds 2002 niet meer bestaan, hun naam leeft voort... in een in Nederland gebrouwen bier! De naar Nederland uitgeweken Brit Steve Gammage van Brouwerij Rodenburg in het pittoreske dorpje Rha (gemeente Bronckhorst, ten zuiden van Zutphen) produceert daar zijn Bronckhorster Night Porter, een donker zogenaamd “Baltic Porter” bier van 7,5 vol %, ter plekke te degusteren terwijl de twee CD’s van The Nightporters opstaan! Gammage is afkomstig uit Yorkshire waar ook The Nightporters vandaan kwamen en is/ was een fan van de band *** Gitarist Martin Vowles en drummer Kevin Crowe van The Nightporters spelen trouwens tegenwoordig in een andere bluesabilly band, The Wildcards, regelmatig in Nederland en België te zien *** Na Big Shampoo & the Hairstylers trad een andere nieuwe Nederlandse rockende swingband aan in de Clash Van De Coverbands: Liptease & the Backstreet Crackbangers, vier vetkuiven en drie zangeressen die rock ‘n’ roll versies brengen van nummers van ondermeer Metallica, Beyonce, Lenny Kravitz, CCR én Stray Cats, kregen de eerste plaats van de vakjury in de tweede landelijke finale. De echte finale wonnen ze niet, maar dit schreef de jury over hen: “Sterke arrangementen, technisch op hoog niveau en een eigen unieke uitstraling en presentatie. Nummers als No One Knows van Queens Of The Stone Age, Under The Bridge van Red Hot Chili Peppers en Smells Like Teen Spirit van Nirvana worden door deze Rotterdamse topmuzikanten zo herschreven, dat het voor het publiek van begin tot eind boeiend blijft en elke keer weer een belevenis van het hoogste niveau”. Deze zomer toch eens proberen mee te pikken...


Liptease & the Backstreet Crackbangers

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Radio Modern brengt in september een boek uit over vijf jaar Radio Modern, dat zal verschijnen bij Lido, een nieuwe in Antwerpen gevestigde uitgeverij van WPG Uitgevers België en De Bezige Bij. Lido richt zich op kwalitatief hoogwaardige non-fictieboeken over geschiedenis, cultuur, fotografie, reizen, mode en lifestyle, en bracht eerder al boeken over ondermeer Marilyn Monroe en de vroege jaren van de Belgische luchtvaartmaatschappij Sabena uit.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Binnenkort verschijnt Si Cranstoun’s nieuwe single ‘50s Pin Up, en daarvoor plande hij in mei in Hemsby de opnames van een videoclip met de Amerikaanse pin-up Bernie Dexter *** Goed nieuws trouwens voor wie naar de Rhythm Riot gaat: tegen november zou zowat de hele Pontins in Camber gerenoveerd moeten zijn met een fris laagje verf, nieuwe houten vloeren in elk chalet, lederen sofabedden recht uit Italië en blackout gordijnen. Nog beter nieuws: de barprijzen gaan omlaag en er komen Happy Hours! *** The Domestic Bumblebees (Zweden) zijn bezig met de opnames van hun vierde CD *** 10 Tacks (“de 10 meest rockabilly tracks”) van de recent door ons besproken Come To New Orleans solo-CD van Easy Lazy C gitarist Chris Almoada (F) zal binnenkort ook verschijnen als 10-inch vinyl.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

De wereld op z’n kop: de 73-jarige Wanda Jackson maakt in mei en juni een Amerikaanse tour van 9 data... als voorprogramma van de 22-jarige Britse singer-songwriter Adele. Wanda gaat ook drie shows doen in juli met Imelda May. Wanda komt eind dit jaar opnieuw naar Europa, maar op dit moment is ons enkel de datum van 25 oktober in de AB in Brussel bevestigd. Ze brengt dan haar eigen Amerikaanse band mee, al is ons niet duidelijk of Jack White van The White Stripes die haar recente The Party Ain’t Over CD in goede producersbanen leidde mee van de, euh, partij zal zijn *** Sonny Burgess kreeg op 7 mei een eredoctoraat in muziek van de Arkansas State University voor “zijn bijdrage aan het rijke muzikale erfgoed van het noordoosten van de staat Arkansas en van Amerika. Het is bijzonder dat we in de mogelijkheid zijn deze buitengewone en getalenteerde muzikant die velen inspireerde te kunnen erkennen”, aldus interim rector Dr. Daniel Howard. Burgess is ondanks zijn 79 jaar nog steeds bijzonder actief met zijn Pacers (effe zijn website gecheckt: hij heeft voor dit jaar zo’n 40 concerten geboekt staan waaronder optredens in Engeland, Zweden, Frankrijk, Spanje en Canada) en presenteert wekelijks het programma We Wanna Boogie op de universiteitsradio *** Speciale gast op 21 april tijdens een voorstelling van de Million Dollar Quartet musical op Broadway: de 80-jarige Cowboy Jack Clement, op 5 december 1956 producer van de Million Dollar Quartet jamsessie (Clement zat toen achter de knoppen) en componist van het Jerry Lee nummer It’ll Be Me, dat hij op Broadway als bisnummer zong *** Op 27 april opende een andere musical op Broadway, Baby It’s You oftewel het verhaal van The Shirelles en Scepter Records. De producers kregen gelijk een rechtszaak aan hun broek door Beverly Lee van The Shirelles die de rechten op de groepsnaam bezit, door de erfgenamen van overleden Shirelles Doris Coley Jackson en Addie Harris Jackson, én door Chuck Jackson en Dionne Warwick die allebei ook in de musical figureren, op beschuldiging van “het geld verdienen aan de verhalen en successen van de aanklagers en het gebruiken van hun naam, gelijkenis en biografische informatie zonder hun toestemming en tegen de wet in”. De andere overlevende Shirelle, Shirley Alston Reeves, heeft geen klacht ingediend. De musical zelf werd bijzonder lauw onthaald in de pers *** Broadway brengt ons naadloos bij On Broadway van The Drifters, een nummer geschreven door Cynthia Weil die ook ondermeer He’s Sure The Boy I Love (The Crystals) en I Just Can’t Help Believin’ (Elvis) pende. Weil heeft net een kinderboek gepubliceerd in samenwerking met haar dochter Dr. Jenn Bermann die eerder twee boeken over het opvoeden van kinderen schreef. Het kinderboek van 20 paginas is getiteld Rockin' Babies en “vertaalt de rock ‘n’ roll lifestyle naar de kinderwereld, waarin elk kind een rockstar is *** Gelukkig verschijnen er ook echte boeken over rock ‘n’ roll, en die vermelden we graag in deze kolommen, alleen is het soms moeilijk om ze bij ons in de handel te vinden. Toch weten de schrijvers ervan òns te vinden (naar wij mogen veronderstellen omwille van de aandacht die wij eraan besteden), en zo kregen we een mailtje van Christopher Kennedy uit New York (zelf muzikant in de popband Ruth Ruth), die in juli het boek 1950s Radio In Color: The Lost Photographs Of Cleveland Deejay Tommy Edwards uitbrengt. Kennedy is al jaren op zoek naar de film The Pied Piper Of Cleveland: A Day In The Life Of A Famous Disc Jockey, een 48 minuten durende documentaire uit oktober 1955 over radio deejay Bill Randle die livebeelden zou bevatten van Elvis, Bill Haley & his Comets, Pat Boone en Lavern Baker. Zou, want of de film echt (of nog) bestaat wordt door velen betwijfeld. De film zou omwille van een discussie over de rechten slechts één keer vertoond zijn en is anno 2011 een van de Heilige Gralen van de rock ‘n’ roll. Kennedy heeft ‘em niet gevonden maar stootte in 2006 wel op een verzameling kleurenfoto’s genomen door een andere radio deejay uit Cleveland, de in 1981 overleden Tommy Edwards, die tussen 1955 en 1960 iedere muzikant en acteur die langs zijn radiostation passeerde op de gevoelige plaat vastlegde. In juli publiceert de Kent State University Press een selectie van 200 van de meer dan 1700 foto’s, en de acht kleurenfoto’s van ondermeer Wanda Jackson, Johnny Cash, Connie Francis en The Big Bopper die Kennedy ons via zijn elektronische presskit doorstuurde ogen indrukwekkend, al is de foto van Bill Haley die Elvis de hand schudt inmiddels zo bekend dat iedereen al lang vergeten is dat die genomen werd door Tommy Edwards. Daarnaast localiseerde Kennedy in 2009 de enige complete collectie van de T.E. Newsletter, een door Tommy Edwards zelf van 1953 tot 1960 uitgegeven wekelijkse infosheet met al het radio- en platennieuws voor de insiders van de muziekbusiness in en om Cleveland. De informatie en data in die newsletter bleken ideaal om de fotos van achtergrondinfo en anecdotes te voorzien, tekst die – niet evident voor boeken over muziek – ook nog eens intelligent blijkt te zijn. Wij kijken alvast uit naar de advance copy die Kennedy ons beloofde! Kijk
naar het voorproefje:



*** Een rechter in Levy County, Florida heeft beslist dat Bo Diddley’s advocaat, manager en agent zijn nalatenschap inclusief de rechten op zijn muziek, geschat op tussen de 4 en de 6 miljoen dollar, mogen verkopen om een openstaande belastingschuld van 1,1 miljoen dollar te betalen... én daarbij recht hebben op een commissie van 15%! Ook de rechtsfirma die de verkoop regelt mag 5% commissie opeisen. De familie van de in 2008 op 79-jarige leeftijd overleden rock ‘n’ roll pionier is bij monde van Diddley’s kleinzoon Garry Mitchell uiteraard gekant tegen de verkoop en voert aan dat de vergoeding van de managers niet in verhouding staat tot het werk dat zij deden: "De familie heeft niet veel geld gekregen in vergelijking met wat anderen aanrekenden als onkosten of werk”. Diddley had niemand van zijn familie of vrienden benoemd om zijn nalatenschap te beheren, en heeft het met hen nooit gehad over de inhoud van zijn testament *** Nieuwe releases op Jasmine zijn ondermeer The Crickets: I Fought The Law (complete opnames 1958-1960 inclusief de In Style With The Crickets LP, outtakes, alternatieve takes en solo releases), Santo & Johnny: Sleepwalk (hun eerste twee LP’s in stereo), en de dubbel-CD Johnny Burnette: Rock ‘n’ Roll Dreamer (de twee originele LP-releases van Johnny & Dorsey en de twee Johnny Burnette LP’s uit 1960) *** Goed nieuws voor wie met zijn tijd meegaat: Bear Family verzorgt nu ook zijn eigen uitzendingen op een Duits radiostation, en dat radiostation kan je downloaden en beluisteren via iPhone en iPod Touch. Wij snappen er helemaal niks van (in onze schaarse vrije tijd proberen wij oude bakelieten radio’s en flashy transistortjes opnieuw aan de praat te krijgen), maar wie iPhone en iPod Touch heeft zal ongetwijfeld weg weten met www.bearfamilyradio.com *** Meest onverwachte comeback CD in járen: 8 van The Sonics bevat vier nieuwe opnames + zes in Europa opgenomen liveversies van hun ‘60s klassiekers Cinderella, Strychnine, Don't Be Afraid Of The Dark, Psycho, Boss Hoss en The Hustler. De studio opnames, hun eerste sinds de sixties, zijn gemaakt door 4/5de van de klassieke Sonics bezetting: Gerry Roslie (zang, orgel), Larry Parypa (zang, gitaar), Andy Parypa (bas) en Rob Lind (sax). Enkel drummer Ricky Lynn Johnson is “nieuw”, al is dat in dit geval relatief: Johnson, vroeger bij The Fabulous Wailers, is sinds de Sonics reünie in 2007 hun vaste drummer. Het vorige “Sonics” album, Sinderella uit 1980, was opgenomen door Gerry Roslie met een volledig nieuwe bezetting.


The Sonics toen en nu...

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's RIP's)

Joe Taylor toen en nu...

Op 24 maart overleed de 89-jarige Joe Taylor, die in 1948 The Indiana Red Birds oprichtte, een countryband die bestond tot 1998. Eind 2006 kreeg Taylor problemen met zijn hartkleppen, maar omwille van zijn leeftijd weigerde hij geopereerd te worden. Taylor bracht met zijn Red Birds diverse singles uit in de jaren ’50 en ’60 en schreef het boek 50 Years Together: The Red Birds Remember. De CD 50 Years With Joe Taylor’s Red Birds: Songs From The Past And The Present bevat opnames van 1948 tot 1998, maar om eerlijk te zijn kennen wij van hem slechts één nummer, de acetaat Red Bird Boogie uit 1957 op de Bear Family cd That’ll Flat Git It Volume 20: Rockabilly From The Vaults Of Event Records. Of The Big Bad Wolf van Joe Taylor & the Hitch Hikers uit 1966 die op diverse Collector CD’s en LP’s staat dezelfde artiest betreft is ons niet bekend *** Op 27 april vond de politie het lichaam van de 82-jarige (of 74-jarige, naargelang de bron) ex-pin up en actrice Yvette Vickers in haar woning in Benedict Canyon, Beverly Hills. Vickers was te zien in exploitationfilms als Reform School Girl (1957), Juvenile Jungle (1958), Attack Of The 50 Foot Woman (1958), Attack Of The Giant Leeches (1959) en Beach Party (1963). In juli 1959 was ze Playboy Playmate Of The Month is een fotoreeks ingeblikt door Russ Meyer. Ondanks een rolletje in de Paul Newman film Hud in 1963 schopte ze het nooit verder dan B-actrice, en haar laatste rol was in 1990 in de horror film Evil Spirits. Een buur van Vickers had opgemerkt dat de zich in de brievenbus opstapelende post begon te vergelen en dat de deur van haar bescheiden woning overdekt was met spinnewebben, waarna de politie haar lichaam ontdekte dat gemummifiëerd bleek, mogelijk omdat de verwarming aanstond. Volgens de politie stierf ze een natuurlijke dood, wellicht reeds in de loop van 2010. In de jaren ’70 ging ze in de verkoop van onroerend goed, in de jaren ’80 trok ze zich terug uit het openbare leven om te zorgen voor haar ouders, de voormalige jazzmuzikanten Charles en Iola Vedder. Ze bracht zelf ook twee albums uit, Yvette Vickers Sings (1989) en een eerbetoon aan haar ouders getiteld Tribute To Charlie And Maria (2000), en trad ook op als zangeres. In recente jaren gaf ze acte de presence op filmfestivals en in 2007 werd ze geïnterviewd op de commentaartrack van de Amerikaanse DVD-uitgave van Attack Of The 50 Foot Woman. Bij haar buren, die niet wisten wie ze was, stond ze bekend als een kluizenares...


Yvette Vickers als pin-up en in latere tijden...

*** Op 30 april overleed de 86-jarige western swing steel gitarist James "Deacon" Anderson die in de jaren '40 en '50 bij ondermeer Cliff Bruner, Moon Mullican, Sheb Wooley en Harry Choates speelde. Vanaf 1950 nam hij op onder eigen naam en met ondermeer de in 1953 aan een longziekte overleden Cotton Thompson. Anderson was ook de componist van het nummer Rag Mop, in 1950 een dikke hit voor The Ames Brothers. Anderson diende tijdens de tweede wereldoorlog maar spendeerde meer tijd met de bezem dan met het geweer, en tijdens het bezemen bedacht ie het liedje. Na de oorlog nam hij het op en stuurde het naar iemand die hij kende in de westernswingband van Johnnie Lee Wills, die het in 1949 bewerkte tot de westernswingklassieker die Rag Mop uiteindelijk werd. Helaas voor Deacon Anderson bleek Rag Mop verdacht veel te lijken op Get The Mop (The Ignorant Stick), een jazznummer van Henry “Red” Allen uit 1944, twee jaar later door Allen zelf heropgenomen in bebop stijl. Allen’s muziekuitgeverij daagde Bob Wills Music voor de rechtbank, maar beide partijen kwamen tot een financiële overeenkomst. Anderson speelde nog steeds, ondermeer bij Janet David & the Texas Heartaches *** Ook overleden in april: Ray Lynn van Mean Mean Woman uit 1961. Verdere info betreffende Lynn is ons volledig onbekend! *** Ook in april overleed tenorzanger Joe Hill die eind ’59 begin ’60 lid werd van The Castaleers, die van 1957 tot 1959 al drie singles hadden uitgebracht. Hill is wel te horen op hun oktober 1960 verschenen single That’s Why I Cry/ My Baby’s All Right, de eerste single op Planet Records, die That’s Why I Cry in 1961 verkochten aan Donna Records, een onderafdeling van Del-Fi, het label van producer Bob Keene. Dat werd evenwel ook niks, en The Castaleers vielen al snel uit elkaar. Na zijn muziekcarrière werkte Hill een bedrijf dat frankeermachines maakte *** Op 4 mei overleed actrice Mary Murphy, het meisje dat in de film The Wild One (1953) probeert biker Marlon Brando op het rechte pad te krijgen. Murphy werkte als inpakster in een luxe warenhuis op Wilshire Boulevard in Beverly Hills toen ze in de plaatselijke koffiebar werd ontdekt door een talentscout van Paramount Pictures. Een andere rock ‘n’ roll gerelateerde film van haar is het teenage delinquent drama Live Fast Die Young uit 1958. Ondanks rollen in films met Humprey Bogart (The Desperate Hours, 1955) en Steve McQueen (Junior Bonner, 1972) was ze vooral op TV te zien. Haar laatste acteerprestatie was in een TV film in 1975. Murphy werd 80 jaar

Mary Murphy met, uiteraard, Marlon Brando

*** Een dag later stierf Jack Scandura op 64-jarige leeftijd aan een hartaanval. Scandura was de zoon van een big band muzikant die in 1962 als lid van Ricky & the Hallmarks de single Wherever You Are opnam. Vanaf de jaren ’70 vinden we zijn spoor terug in vocal groepen als The Blue Stars (minstens vier singles en de LP Rhapsody In harmnoy uit 1990), The Blend-Aires (vier singles in 1977-1979) en The Clintonaires (de CD Our Gift To You). Opnames van diverse bands waar hij bij zong staan op de Ricky & the Hallmarks CD Whoever You Are *** Op 7 mei op 67-jarige leeftijd aan leverkanker overleden: John Maus Walker, één derde van The Walker Brothers van The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore (1966) en Walking In The Rain (1967). Niet echt Boppin’ Around stuff, ware het niet dat de in New York geboren Maus opgroeide in Hermosa Beach, Californië en Ritchie Valens kende. Bij de begrafenis van Valens droeg hij zelfs mee de kist. Toen zijn familie in 1959 naar Inglewood verhuisde leerden Dennis en Carl Wilson van The Beach Boys hem gitaar spelen. Met zijn zus vormde hij het duo John & Judy dat tussen 1958 en 1961 zes singles opnam voor Arvee, Aladdin, Dore en Eldo. Begin jaren ’60 speelt hij in The Surfaris (Wipe Out) en in The Routers (Let’s Go), of correcter gezegd in de bands die onder die naam toerden terwijl de échte muzikanten die de platen hadden ingeblikt thuis bleven en de royalties opstreken. Toekomstige Walker Brother Scott Engel speelde ook in die Surfaris en Routers. In 1964 verschijnt op het Almo label Walker’s eerste solo single, What a Thrill/ Beginning Of The End, met The Blossoms als achtergrondkoortje. Ook in 1964 richt hij met Scott Engel The Walker Brothers op, wier debuutsingle Pretty Girls Everywhere is, origineel van Eugene Church & the Fellows uit 1958 en in 1998 nog gecoverd door Big Sandy. The Walker Brothers bleken vooral populair in Engeland, wat dan weer de nodige problemen veroorzaakte in het huwelijk van John Maus en zijn echtgenote Kathy Young, die haar eigen carrière bij Kathy Young & the Innocents op een zijspoor zette om Walker te vervoegen in Engeland. Drie jaar later zouden ze scheiden. The Walker Brothers scoorden in Engeland 10 Top 40 hits scoren en werden in eigen land beschouwd als onderdeel van de Britse invasie! In 2009 schreef Maus samen met Gary Leeds van The Walker Brothers het boek No Regrets: Our Story.

John Walker, héél lang geleden...

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)Lee Rocker gitarist Buzz Campbell, ook bekend van zijn eigen band Hot Rod Lincoln, heeft zijn eerste solorelease uit onder eigen naam, getiteld Shivers And Shakes *** De 19-jarige Claire Sinclair, 23 maanden geleden nog gewoon op de highschool en intussen woordvoerdster en vooral uithangbord van Betie Page Clothing, is op 6 mei in het Palms Hotel & Casino in Las Vegas uitgeroepen tot Playboy Playmate Of The Year 2011. Sinclair stond in oktober 2010 op de cover van het mannenblad, wat Page haar voordeed in januari 1955 *** En inmiddels heeft Halo Custom Guitars de toestemming gekregen om 50 (vijftig) exclusieve Bettie Page gitaren te bouwen *** Tja, merchandising, het is wat: Triumph, dat al eerder een Marlon Brando en een Steve McQueen kledinglijn lanceerde, gaat een officiëel James Dean lederen motorjack en twee James Dean T-shirts uitbrengen. Nou ja, daar kan je weing van zeggen aangezien Dean zelf twee Triumphs bezat, een Tiger 110 650cc en een Trophy TR5 500cc, allebei bouwjaar 1955. James Dean’s nalatenschap wordt gemanaged door het terzake gespecialiseerde bedrijf CMG, maar er verdient tenminste toch nog één familielid van Dean geld aan, namelijk Dean’s nu 68-jarige neef Marcus Winslow Jr. die samen met hem opgroeide op een boerderij in Fairmount, Indiana *** Maar hou het een beetje netjes... Kijk, op zich vinden wij het helemaal niet erg dat Dolce & Gabbana een hoop James Dean T-shirts, moccasins en dergelijke op de markt brengt, maar moet zo’n D & G James Dean hoodie nu echt tussen de 450 en de 700 $ kosten? *** En helemaal smakeloos is de D & G James Dean Midi Brief 11433... een onderbroek! *** Gelukkig zonder afbeelding van Dean... *** Na net geen 10 jaar houdt Big John Bates (voorlopig?) op met zijn Voodoo Dollz, al is ie onmiddellijk op hetzelfde trio elan doorgegaan met zijn Big John Bates Grindshow, met trouwens ook contrabassiste Brandy Bones die sinds 2009 bij The Voodoo Dollz speelde. The Grindshow heeft inmiddels een vinyl single uit (Scarecrow Close op het Duitse label Rookie Records) en heeft opnames gemaakt met Mark Robertson (Legendary Shack Shakers) voor het in maart 2012 te verschijnen album Battered Bones. Live zal er minder op burlesque gefocust worden en meer op de muziek zelf, omschreven als “duisterder rustieke punk” *** Op 27 mei overleed acteur Jeff Conaway, bekendst van zijn rollen in Grease (1978) en de TV-reeks Taxi (1978-1981). Conaway begon als muzikant in de jaren ’60 en bracht in 1966-1967 zelfs vier singles uit met zijn band The 3 1/2, maar toen dat uiteindelijk op niets uitdraaide werd ie acteur. Hij speelde twee jaar in de musical Grease op Broadway (ondermeer in de rol van Danny Zuko) maar greep naast de hoofdrol in de filmversie, waar hij genoegen moest nemen met de rol van Kenickie, de “slechte” T-bird. Conaway streed jarenlang tegen een verslaving aan drank, drugs en pijnstillers (tengevolge van een rugblessure opgelopen tijdens het filmen van de Greased Lightning scene), en was gehuwd met de zus van Olivia Newton-John. Begin mei werd hij bewusteloos aangetroffen ten gevolge van wat werd verondersteld een overdosis pijnstillers te zijn maar uiteindelijk werd gediagnoseerd als een longontsteking. Hij raakte in een coma en werd op vraag van zijn familie op 26 mei losgekoppeld van de apparatuur. Conaway werd 60 jaar.


Jeff Conaway ten tijde van Grease en meer recentelijker

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Moest u zich zorgen maken, dan kan u op beide oren slapen: noch Graceland noch de Sun studio werd getroffen door de overstromingen in Memphis *** CKX, de holding die niet alleen eigenaar is van Elvis Presley Enterprises maar ook de rechten op Mohammed Ali en de TV programmas American Idol en So You Think You Can Dance bezit, is voor 509 miljoen dollar overgegaan in handen van het bedrijf Apollo Global Management LLC, dat daarmee 85% van alle inkomsten van Elvis en Graceland verwerft. De omzet van de Elvis industrie daalde tijdens het eerste kwartaal van 2011 met 22% tegenover dezelfde periode in 2010, wat de inkomsten dit kwartaal terugschroefde tot 10 miljoen dollar *** De Portugese fanclub Burning Star heeft een petitie gelanceerd om de muziek van Elvis te laten erkennen als Unesco Werelderfgoed. Bij ons zet ElvisMatters de schouders onder het idee *** Op 28 september opent in het The Beatles Story Museum in Liverpool de tentoonstelling Elvis And Us, die focust op de invloed van Elvis op The Beatles en hoe ze samen het aanzien van de populaire muziekcultuur veranderden. Eén keer vond er een ontmoeting plaats tussen Elvis en de groep die ervoor zorgde dat de rock ‘n’ roll uit de jaren ’50 in de jaren ’60 van de kaart geveegd werd, op 27 augustus 1965 in Elvis’ huis in Bel Air, waar Elvis, John, Paul, George en Ringo enkele uren jamden, biljartten en praatten over toeren en autos, terwijl de respectieve managers Tom Parker en Brian Epstein roulette speelden in de games room. Voor zover bekend bestaan er geen opnames van de nummers die ze samen speelden, en van de ontmoeting zelf bestaan slechts een stuk of drie wazige fotos genomen door fans aan het hek van het huis waarop je ze geeneens samen ziet. De expo die twee jaar zal lopen belooft “een multimediale interaktieve ervaring met muziek, video en artefacten”, met als blikvangers de witte Fender basgitaar die Elvis toen bespeelde en de pooltafel waarop ze speelden. Voor alle duidelijkheid: waarop ze biljart, geen muziek, speelden *** Het Amerikaanse entertainment bedrijf ValCom Inc beweert over opnames van Elvis samen met The Platters te beschikken, meer bepaald over 13 master tapes die blijken overeen te stemmen met de tracklisting van de obscure Platters LP Tenth Anniversary Album september 1964. ValCom zegt intussen dat Elvis toen meezong in het achtergrondkoortje. De gouden jaren van The Platters, op dat moemnt geleid door Sonny Turner, waren toen al achter de rug en toeval of niet, maar op die LP staan ook covers van Love Me Tender en Don’t Be Cruel. Een meer dan 45 jaar lang vergeten geheim gebleven, of een handige marketingtruck van ValCom? Wij hebben die plaat niet, maar misschien kan iemand het eens vragen aan de 80-jarige Herb Reed, de enige nog levende originele Platter die er bij was bij de geboorte van de groep in 1953 en meezong op alle 400 officiële Platters opnames *** Opmerkelijke gaste tijdens het Elvis weekend van de Nederlands/ Belgische Elvis Memories fanclub in Rijsbergen het eerste weekend van oktober: de nu 65-jarige Suzanna Leigh, in 1966 Elvis’ co-actrice in de film Paradise Hawaiian Style. Daarnaast was Leigh ook te zien in enkele horrorfilms als The Deadley Bees (1966), The Lost Continent (1968), Lust For A Vampire (1971) en Son Of Dracula (1974). Haar in 1998 verschenen autobiografie is getiteld Paradise Suzanna Style. De in Engeland geboren Leigh woont tegenwoordig in Memphis. In Rijsbergen zal er dat weekend naats veel Elvis ook reguliere rock’n’ roll te beleven zijn met Moonshine Reunion (B) en The Gitaramas *** Wie u daarentegen niet meer de hand kan schudden is Dolores Fuller, de actrice wier faam vooral berust op haar rolletjes in drie films van Edward D. Wood, de man die geschiedenis inging als de slechtste regisseur aller tijden. Toen Fuller in 1961 polste naar een rol in Blue Hawaii bracht producer Hal Wallis haar in contact met Hill & Range, de muziekuitgeverij die songs leverde aan Elvis. Samen met Ben Weisman schreef ze Rock-A-Hula Baby, waarna nog 10 songs van haar hand zouden opduiken in Elvis films, namelijk I Got Lucky (Kid Galahad, 1962), Beyond The Bend (It Happened At The World’s Fair, 1963), You Can't Say No In Acapulco (Fun In Acapulco, 1963), Barefoot Ballad (Kissin’ Cousins, 1964), Big Love Big Heartache (Roustabout, 1964), Do The Clam (Girl Happy, 1965), Spinout Spinout, 1966), I'll Take Love (Easy Come Easy Go, 1967) en Have A Happy (Change Of Habit, 1969). Steppin' Out of Line werd niet gebruikt voor Blue Hawaii maar dook op de LP Pot Luck (1962). Eén Dolores Fuller nummer werd door Elvis als reguliere studiotrack opgenomen: Cindy Cindy verscheen in 1971 op de LP Love Letter From Elvis. Andere songs gepend door Fuller zijn I’ll Touch a Star (Terry Stafford) en Lost Summer Love (Shelley Fabares). Fuller richtte ook een platenfirma op, Dee Dee Records, waarop in 1959 een single van Johnny Rivers verscheen. Dolores Fuller’s gezondheid was al enkele jaren wankel na een paar beroertes, en ze speelde bijna een been kwijt in een auto ongeval waarin haar echtgenoot zijn nek brak. Daarnaast verloor ze haar zoon in 2004. Dolores Fuller overleed op 9 mei in Las Vegas. Ze werd 88 jaar.


promofoto van Elvis en Suzanna Leigh voor Paradise Hawaiian Style. Dit is wat Suzanna later over hem schreef:
"Elvis' kisses held an intensity that melted my very being. I slipped my arms around his neck and our bodies entwined. This was all madness, but we didn't stop. A person could go to the gallows with such a kiss lingering on their lips, knowing life had been good.”

Naar Boven

28 april 2011
DOT RECORDS BAAS RANDY WOOD OVERLEDEN


een selectie Dot plaatjes...

Op 8 april overleed Randy Wood, de grote man achter Dot Records. Randolph Clay Wood opende in 1945 in Gallatin, Tennessee een winkel in elektrische huishoudapparaten, waar ie ook wat popmuziek en klassieke muziek aanbod. Omdat de klanten maar bleven vragen naar zwarte rhythm ‘n’ blues startte hij in 1948 met de verkoop van platen via mail order, twee jaar later gingen er bij Randy's Record Shop bijna 500.000 platen per maand de deur uit en besloot Wood na enkele experimenten met de piepkleine labels Randy’s en Record Shop Special de zaken groots aan te pakken en een echt label uit de grond te stampen. Hij noemde het Dot omdat die naam “simpel en makkelijk te onthouden” was, aldus Wood’s zoon. Wood was intussen mede-eigenaar van een radiostation dat enkel overdag uitzond, en hij gebruikte de studio’s om ’s avonds en ’s nachts op te nemen! Wood begon met boogie-woogie en gospel maar schakelde al snel over naar R ‘n’ B met artiesten als Ivory Joe Hunter, Joe Liggins en Brownie McGhee, al nam hij ook country op met ondermeer Mac Wiseman, Tommy Jackson en Jimmy C. Newman. Dot Records zou evenwel vooral bekend raken als platenfirma die blanke covers van zwarte hits uitbracht, in retrospectief tamelijk ironisch omdat Wood enerzijds zwarte hits verkocht via Randy’s Record Shop en tegelijk diezelfde zwarte hits liet opnemen door blanke artiesten! De bekendste coveraar en de grootste naam op Dot was Pat Boone die zich royaal bediende van Little Richard’s Tutti Frutti en Long Tall Sally, Fats Domino's Ain't It A Shame dat Boone veranderde in het grammaticaal iets minder foute Ain't That A Shame (de enige juiste schrijfwijze is immers "isn't it a shame"), The El Dorados' At My Front Door, Ivory Joe Hunter's I Almost Lost My Mind en The Charms' Two Hearts, alvorens een eigen koers te varen met naast Speedy Gonzales vooral ballads als Don't Forbid Me, April Love en Love Letters In The Sand. Pat Boone zou tot 1968 meer dan 60 hits scoren op Dot en bleef het label trouw tot Randy Wood opstapte. Andere coveraars op Dot waren The Fontane Sisters (The Jewels’ Hearts of Stone, The Teen Queens' Eddie My Love, The Drifters' Adorable, The Marigolds' Rollin' Stone en Fats Domino's Please Don't Leave Me) en Gale Storm (Smiley Lewis' I Hear You Knocking en Frankie Lymon’s Why Do Fools Fall in Love).


Dot Records coverde niet alleen, Randy Wood slaagde er ook in uit het niets idolen te creëren: hij zag acteur Tab Hunter in een film, vond dat ie genoeg uitstraling had om het te kunnen maken als zanger, liet hem Young Love opnemen, en had in 1957 een nummer één te pakken. Dot deed goede zaken (het label was een pionier inzake het verzenden van grote hoeveelheden singles die de dealers mochten retourneren als ze ze niet verkocht kregen), werd in Engeland verdeeld door het London label, en deed in de States zelf de distributie voor Steed Records (een label van Jeff Barry) en van de enige single die ooit verscheen op Carnival Records. Bovendien had Wood een neus voor het kopen of leasen en heruitbrengen van masters op kleinere labels. Bekende artiesten op Dot en onderafdelingen Hamilton Records, Crystalette en Acta zijn ondermeer en volledig willekeurig Louis Prima (vooral met heropnames van zijn oudere werk), Jim Lowe (Green Door), Nervous Norvus (Transfusion), Bonnie Guitar (Dark Moon), The Surfaris (Wipe Out), Dodie Stevens (Pink Shoelaces en het Are You Lonesome Tonight antwoord Yes I’m Lonesome Tonight), The Del Vikings (Come Go With Me), Ned Miller (From A Jack To A King), Sanford Clark (The Fool, A Cheat), Robin Luke (Susie Darlin), Mickey Gilley (Call Me Shorty), Ray Campi (It Ain’t Me, Give That Love To Me), Leroy Van Dyke (The Auctioneer), The Phantom (het onwaarschijnlijk wilde Love Me dat merkwaardig genoeg origineel verscheen op Cooga Mooga, het label van de mildste aller rockers, Pat Boone), Matt Lucas (Put Me Down), The Rumblers (Boss), The Chantays (Pipeline), Jan & Ernie (Gas Money), en zelfs de Britse skiffle koning Lonnie Donegan (Does Your Chewing Gum Lose It's Flavour On the Bedpost Overnight).
Wood verkocht Dot in 1957 voor 3 miljoen dollar aan Paramount Pictures maar bleef nog wel 10 jaar zelf aan het roer staan. In 1967 verliet Wood Dot om een jaar later samen met easy listening keizer Lawrence Welk het label Ranwood Records op te richten. Dot bestond tot 1977 en is momenteel in het bezit van de Universal Music Group, waarbij Geffen Records de pop en rock releases beheert terwijl MCA Nashville het country gedeelte bestiert. De voormalige locatie van Randy's Record Shop die het uithield tot 1991, is intussen in Tennessee uitgeroepen tot historische site: u kan het bordje bekijken bij de kruising van de Nashville Pike (highway 31E) en de Red River Road (highway 25) in Sumner County in Tennessee.
Randy Wood overleed op 94-jarige leeftijd na een val in zijn woning in LaJolla, California. Een selectie van de beste Dot opnames vindt u op de CD’s That’ll Flat Get It Volume 5 (Bear Family) en Dot Rock ‘n’ Roll (Ace).

Naar Boven

28 april
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Michael Warlich zal een nieuwe band beginnen (foto: Boppin' Around archief)

Channel Red uit Eindhoven is gesplit: zanger-contrabassist Mario Maandonks wil na zoveel jaar ook wel eens een weekend thuis zijn. Gitarist Michael Warlich laat alvast weten na de zomer met een eigen band te beginnen *** Allemaal tezamen: Channel Dead! *** DJ At’s Crazy Record Hop laat ons weten dat ie na zijn onverwachte openhart operatie flink beterschap maakt en intussen begonnen is met fysiotraining. Hij kon zijn voorkeur uitspreken voor welke training en koos voor K1 fighting (voor zover wij weten een soort kickboksen), wat ie gelijk bijstelde toen ook rock ‘n’ roll dansen tot de mogelijkheden bleek te behoren! Zo kennen we onze At, die we van hieruit een spoedig herstel en nog vele swingende plaatjes toewensen *** Batmobile bracht zojuist een 7-inch vinyl-EP uit. Het is een gelimiteerde en genummerde uitgave van 500 stuks en het betreft - toch uitzonderlijk voor Batmobile - akoestische opnames én heropnames van drie oude songs, alsmede de cover Wow! van Dave Phillips & the Hot Rod Gang. Bedoeling is ook dat er in de loop van dit jaar een nieuw full album wordt opgenomen *** Voor alle Hillbilly Boogiemen fans: van donderdag 2 tot en met zaterdag 4 juni vindt in Voorthuizen het European World of Bluegrass Festival plaats, het enige bluegrass evenement in Europe dat ooit de prestigieuze Bluegrass Event of the Year Award van de International Bluegrass Music Association (IBMA) in Nashville in de wacht sleepte. The Hillbilly Boogiemen zelf spelen er niet, wel zo’n 40 bands uit Amerika, Canada, Australië, Engeland, Ierland, Zweden, Noorwegen, Rusland, Tsjechië, Hongarije, Slovakije en Duitsland. Bands uit Nederland (of met op z’n minst één of meerdere Nederlanders in de gelederen) zijn New Lowland, Bont & Bluegrass, Oldtime Hayride, The In-Law Sisters en Long Distance, de Belgische bijdrages komen van Rawhide en The Sons Of Navarone. We gaan de hele lijst niet in Be There!© zetten, de liefhebbers van het genre vinden vast wel hun weg naar www.ebma.nl.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Lawen Stark & the Slide Boppers hebben hun debuut-CD ingeblikt, die zou moeten verschijnen op El Toro (E) *** Het ‘50s rhythm ‘n’ blues hobbybandje van Stark, Hobo Jungle, staat op de komende Rhythm Riot *** 17.000 rock ‘n’ roll, blues, jazz en zelfs opera 78 toeren platen bij elkaar verzamelen en dan moeten verhuizen: dat overkomt de 67-jarige John Bruninx uit Godsheide (B), dringend op zoek naar een nieuwe woning om zijn grammofoonplaten, 350 filmprojectoren, een tiental grammofoons en een echte dictafoon uit de tijd van uitvinder Thomas Edison in op te bergen. Bruninx moet binnen de zes maanden het huurhuis waar hij al 17 jaar woont verlaten omdat de kleinzoon van de eigenaar zich er komt vestigen. 'Dat is natuurlijk niet leuk, maar er zijn ergere dingen’, aldus de man in een kranteninterview. ‘Ik zit alleen verveeld met mijn collectie. Mijn grammofoonplaten wil ik zeker niet verkopen, dus moet ik op zoek naar een woning met minstens vier slaapkamers en een grote woonkamer om alles in op te bergen.' Bruninx heeft een piepkleine website op www.78rpm.be.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Johnny Hallyday toen en recentelijk...

Johnny Hallyday mag dan al 67 jaar zijn, hij blijft records breken: op 24 uur tijd verkocht ie 100.000 tickets voor zijn naar zijn nieuwe CD genoemde Jamais Seul afscheidstour die hem van 14 mei 2012 tot 13 juli 2012 langs 14 stadions brengt en op zaterdag 9 juni 2012 naar het Koning Boudewijnstadion in Brussel brengt. De Jamail Seul tour is het vervolg op zijn Route 66 afscheidstour die abrupt werd onderbroken toen Hallyday in december 2009 na een rugoperatie een infectie opliep en de zanger door zijn artsen twee keer in een kunstmatige coma werd gebracht. Eerder was in juli 2009 tijdens een medisch routine-onderzoek op vraag van de verzekering bij Hallyday darmkanker werd vastgesteld. Hallyday was begin jaren ’60 de bekendste rock ‘n’ roll zanger in Frankrijk en is – daarbij alle muzikale modes volgend – steeds succesvol gebleven en niet enkel uitgegroeid tot een van de populairste Franse pop- en rockzangers maar vooral tot een fenomeen: hij stond op 2105 tijdschriftcovers, zijn officiële discografie telt meer dan 1000 nummers, 47 studio albums en 26 live albums. Hallyday verkocht meer dan 100 miljoen platen, werd onderscheiden met 40 gouden, 22 platina en 3 diamanten platen, en trok 28,4 miljoen bezoekers tijdens 180 tournees. Opvallend genoeg bleef die bekendheid steeds beperkt tot de Franstalige wereld: in Frankrijk scoorde Hallyday sinds 1960 maar liefst 42 nummer één-hits, in Nederland slechts 2: Tes Tendres Années (een vertaling van George Jones’ Tender Years) en Pour Moi La Vie Va Commencer, allebei in 1963. In maart werd op internet nog het foutieve bericht gelanceerd dat Hallyday was overleden *** Hoewel Craig Douglas nog steeds in een rolstoel zit en medische behandeling ondergaat, heeft ie aangekondigd een aantal gastoptredens te verzorgen bij de Hit Parade Heroes concerten met John Leyton, Mike Sarne, The Flames en Mike Berry & the Outlaws *** Personeelswissel bij The Slammers: Sharon Davis verruilt haar trompet voor een baby en wordt vervangen door Ray Mott en (deeltijds) ex-King Pleasure Biscuit Boy Ray Butcher *** The Jive Aces (GB) hebben met hun nieuwe single Bring Me Sunshine een heuse YouTube hit te pakken: de professionele videoclip werd sinds 17 maart maar liefst 00.000 keer bekeken! Ter vergelijk: Dynamo van de nieuwe sensatie Si Cranstoun werd “slechts” 39.000 keer bekeken. Voor wie het interesseert: Bring Me Sunshine werd gefilmd op twee locaties, Bobby Jo’s ‘50s Diner in Southend-On-Sea, Essex en Cafe ‘50s in Hollywood, en de nieuwslezer wordt vertolkt door acteur Jim Meskimen, de zoon van Marion Ross, ma Cunningham in de TV serie Happy Days. Bring Me Sunshine verschijnt als CD single als voorproefje op het nieuwe Jive Aces album en Louis Prima tribute King Of The Swingers, maar is zelf géén nummer van Prima: het was in de jaren ’70 de vaste afsluiter van de BBC shows van het Britse komische variété duo Eric Morecambe & Ernie Wise. Op de CD single komt uiteraard ook de videoclip én een extended version met als speciale gaste Toni Elizabeth Prima, dochter van Louis Prima en Keely Smith. Wij doen er nog wat kijkers bij:



KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Zijn er nog ‘50s artiesten die nog niet in Europa gespeeld hebben? Jawel, en de Tennessee Club heeft er eentje gestrikt : van 1 tot 3 juli halen ze Johnny Farina, de helft van Santo & Johnny van Sleepwalk (1959), naar hun Wildest Cats In Town weekender in Lowestoft (GB). Bovendien – zo vermeldt de affiche trots – brengt ie zijn originele steelgitaar uit 1959 mee. Broer en gitarist Santo Farina zal hij niet meebrengen want die is sinds de split van Santo & Johnny in 1976 gestopt met optreden *** Ook de Rhythm Riot heeft een primeur, namelijk swamprocker Jivin’ Gene, een heel klein beetje bekend van Breaking Up Is Hard To Do (1959), Going Out With The Tide, Release Me en Go On Go On. In 2009 bracht de nu 71-jarige Gene Bourgeois zijn debuut-CD It’s Never Too Late uit *** Producer Phil Spector die momenteel 19 jaar tot levenslang uitzit voor de moord op B-actrice Lana Clarkson in 2003 hoopt een nieuw proces te krijgen: zijn legertje advocaten heeft het afgelopen jaar honderden documenten ingediend die moeten bewijzen dat het proces ongeldig was op basis van juridische dwalingen en procedurefouten. Als er een nieuw proces komt wordt dat al het derde: tijdens het eerste proces in 2007 raakte de jury het niet eens. Tijdens de beide vorige processen hield de nu 71-jarige Spector vol dat Clarkson zelfmoord pleegde *** Het stuk Jennings Street tussen Prospect Avenue en Union Avenue in de Bronx in New York wordt hernoemd naar The Chords. Op deze ‘streetcorner’ pleegden The Chords destijds vocale samenzang te oefenen. Bekendste nummer van The Chords is hun origineel van de cross-over hit Sh-Boom, in 1954 goede voor de 3de plaats in de R ‘n’ B-lijsten en de 9de plaats in de poplijsten, ondanks een blanke cover door The Crew-Cuts. Anno 2011 is er nog één groepslid van The Chords alive dat deze eer kan meemaken, tweede tenor Floyd “Buddy” McRae *** Nieuw voor op de boekenplank: The Flip Of A Coin: The Story Of Tommy Allsup die zijn levensverhaal vertelde aan auteur Gary Logsdon. Naast Buddy Holly en de beroemde munt opgooi die Allsup verloor en Ritchie Valens een zitje in Buddy Holly’s vliegtuigje opleverde gaat er ook veel aandacht naar western swing koningen Bob en Johnnie Lee Wills en hun Texas Playboys waar Allsup ook ooit bij speelde *** De Arkansas State University heeft het huisje in Dyess waar Johnny Cash opgroeide op een katoenplantage gekocht om het te restaureren en er een museum van te maken. Omdat te bekostigen wordt op 4 augustus de eerste editie georganiseerd van wat een jaarlijks Johnny Cash Music Festival moet worden. Hebben daarvoor nu reeds hun medewerking toegezegd: Tommy Cash, Rosanne Cash, John Carter Cash en zijn echtgenote Laura Cash, George Jones, Kris Kristofferson en Rodney Crowell. Johnny Cash’ ouders en hun kinderen waaronder de toen driejarige Johnny verhuisden in de winter van 1935 van Cleveland County, Arkansas naar de Dyess Colony in Mississippi County, gebouwd in de jaren ’30 onder president Roosevelt als onderdeel van een experiment in socialisme: zonder een voorschot te moeten betalen konden 500 families beschikken over 20 are vruchtbare landbouwgrond en een huisje met vijf kamers, het eerste nieuwe huis dat de familie Cash ooit bezat. Johnny Cash zou er wonen tot hij in 1951 de school verliet om dienst te nemen bij de luchtmacht. Later zou hij het leve in Dyess evoceren in songs als Pickin’ Time en Five Feet High And Rising. Na een jaar onderhandelen heeft de universiteit het huisje dat in slechte staat verkeert gekocht voor 100.000 $ van de huidige eigenaar die er al 30 jaar woont en diverse verbouwingen uitvoerde. Het is een van de weinige originele huisjes uit de jaren ’30 dat er nog staat. Voor de restauratie doet de universiteit beroep op Cash’ jongste zus Joanne. In de documentaire The Man His World His Music uit 1968 bezoekt Cash het huisje waar hij opgroeide.


het huisje waar JC opgroeide

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's RIP's)

Op 10 april overleed Ray Parsons, in de jaren ’70 ritmegitarist voor Bill Haley & the Comets. Parsons kwam in 1970 bij de groep via Nick Nastos die nadat hij in 1968 leadgitarist van The Comets werd zowat de hele Country Showmen, zijn toenmalige band, inlijfde bij Haley. Parsons zong ook een aantal vaste songs in de set. Hij speelde mee de LP Rock Around The Country (1970, Sonet Records) en is te horen op de op 25 maart 1974 in het Hammersmith Palais in Londen opgenomen LP Live In Londen ‘74. Je kan hem ook zien aan de zijde van Haley in de concertfilms Let The Good Times Roll (1973) en in Blue Suede Shoes (1979) waarin hij Rockin’ Robin zingt. In video opnames gefilmd in maart 1979 in Birmingham zingt ie Me And Bobby McGee in duet met Haley én houdt hij iemand tegen die het podium bestormt. Hij speelde bij The Comets tot eind jaren ’70 maar was er niet meer bij tijdens Haley's laatste Europese tour in de herfst van 1979 en Haley's allerlaatste concerten in mei 1980 in Zuid-Afrika. Na Haley’s dood toerde hij in 1981 en 1982 met een Comets groep bestaande uit Al Rappa, Franny Beecher, Joey Welz, Dave Holly en Joey Rand, waarin Parsons heel wat lead vocals voor zijn rekening nam. Deze Comets brachten ook de single Bring Back The Music/ The Hawk Talks uit. Daarnaast maakte hij in 1982 deel uit van de Al Rappa/ John Lane Comets. Wat hij daarna uitspookte is ons niet bekend, we weten enkel dat ie vóór Bill Haley in de jaren ’60 diverse country singles uitbracht onder de namen Dorsey Ray, Dorsey Ray Parsons en Pudgie Parsons. Parsons overleed in een hospitaal in Cheyanne, Wyoming *** Op 15 april stierf Kent Morrill, pianist, zanger en oprichter van The Wailers, uiteraard niet de reggae Wailers van Bob Marley, wel de in 1958 in Tacoma, Washington opgestarte groep die eind jaren ’50 enkele uitstekende rock ‘n’ roll instrumentals opnam (Tall Cool One haalde de Top 40 in 1959 én in 1964, Mau-Mau haalde in 1959 net de Top 70) alvorens in de jaren ’60 uit te groeien tot een garagerock band in de stijl van The Kingsmen en The Sonics. Sinds hun LP The Fabulous Wailers uit 1959 stonden ze bekend als The Fabulous Wailers. Hun bijdrage tot het grote boek van de muziekgeschiedenis is hun cover uit 1961 van Richard Berry’s originele Louie Louie uit 1956 die de blauwdruk was voor de hitversie van The Kingsmen uit 1963. Daarnaast schreef Morrill hun Dirty Robber (dat ze vanaf 1958 in totaal vier keer opnamen), ondermeer gecoverd door Hot Boogie Chillun. The Wailers maakten diverse LP’s maar splitten eind jaren ’60, waarna Morrill nog occasioneel opnam, ondermeer een jaren ’80 soloalbum onder supervisie van Wailers bassist Buck Ormsby. Begin jaren ’90 kwamen The Fabulous Wailers opnieuw bij elkaar en sindsdien brachten ze verschillende nieuwe CD’s uit. Naast The Wailers stond Morrill de laatste 10 jaar ook met een Roy Orbison tribute op de planken. Morrill was 70 en leed aan prostaatkanker. Drummer Mike Burk is volgens ons nu het laatste originele groepslid van the Wailers. De beste Wailers verzamelaar is waarschijnlijk Tall Cool One: Original Golden Crest Masters op Ace

The Wailers met Kent Morrill aan de piano

*** Op 21 april overleed de 66-jarige Joe Pennell, lead guitarist van The Rivieras, bekend van hun stevige surfcover van Joe Jones' California Sun dat in 1964 de 5de plaats in de hitparades bereikte. Opvolgers Little Donna, Let's Have A Party en Rockin' Robin en de LP’s Campus Party en Let’s Have A Party (allebei 1964) deden het al een stuk minder, ook al omdat Pennell en leadzanger Marty Fortson op dat moment bij de marine zaten en California Sun op de lagerradio hoorden in Vietnam. The Riveras, ondertussen met vervangers voor Pennell en Fortson, splitten in 1965 waarna Pennell huisschilder werd *** Op 23 april overleed de 83-jarige Huey P. Meaux alias de Crazy Cajun, producer van ondermeer Gene Summers (Big Blue Diamonds), Dale & Grace (I’m Leaving It All Up To You), Joe Barry (I’m A Fool To Care) en Rod Bernard (This Should Go On Forever). Meaux rolde in het vak toen hij radio DJ was en swamp rocker Jivin’ Gene Bourgeois hem vroeg om hem op te nemen, wat prompt geïmproviseerd werd in de kapperszaak die Meaux toen uitbaatte. Het resultaat was de lokale hit Breaking Up Is Hard to Do. Zijn doorbraak kwam er met Barbara Lynn’s You’ll Lose A Good Thing, in 1962 nummer 1 rhythm ‘n’ blues en nummer 8 in de poplijsten. Latere successen waren het Sir Douglas Quintet (She’s About A Mover, 1965) en Freddy Fender (Before The Next Teardrop Falls, Wasted days And Wasted Nights in 1975). Zijn laatste hit was (Don’t Mess With) My Toot Toot van Rockin’ Sidney uit 1985. Meaux’ faam werd onderuit gehaald toen hij in 1996 werd gearresteerd voor twee aanrandingen op kinderen en de politie bij hem thuis cocaïne en duizenden foto’s en video’s met kinderporno. Naar verluidt waren ook zijn stiefdochter en een nichtje bij de slachtoffers. Hij vluchtte naar Mexico, werd daar opgepakt en in de States veroordeeld tot 15 jaar. Hij kwam vrij in 2007. Meaux had trouwens in 1966 al 14 maanden gezeten voor iets onduidelijks met een minderjarige prostituee. Vorig jaar verscheen nog een CD van zijn producershand, The Mexican Side Of Me van Ramón Ángel Solís.

Huey P. Meaux

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Felicitaties aan Ruby Dee die gehuwd is met haar gitarist Jorge Harada. Ruby Dee & the Snakehandlers hebben trouwens net hun derde full album uit, Live From Austin Texas. Opvallend genoeg verschijnt dat enkel op vinyl en download, niet op CD! Daarnaast werkt Ruby Dee aan een kookboek getiteld Ruby’s Juke Joint Americana Cookbook dat vergezeld zal gaan van een CD *** De vorig jaar met beenmergkanker gediagnoseerde Los Straitjackets gitarist Danny Amis alias Daddy-O Grande dient in mei een stamceltransplantatie te ondergaan. Zijn plaats in de band wordt tegenwoordig ingenomen door Greg Townson van The Hi-Risers *** Op 12 juli verschijnt het 17de studio album van George Thorogood & the Destroyers, in totaal hun 23ste album of daaromtrent sinds 1977. Sinds toen is de Thorogood’s sound nauwelijks veranderd, en dat zal met 2120 South Michigan Avenue wellicht niet anders zijn, want die naar het adres van Chess Records verwijzende CD-titel maakt duidelijk dat ook dit album eens te meer eer zal bewijzen aan artiesten als Bo Diddley, Chuck Berry, Willie Dixon, Muddy Waters en Howlin' Wolf. Speciale gasten op de CD zijn de bluesmensen Buddy Guy en Charlie Musselwhite *** Vijf acteurs van de Amerikaanse sitcom Happy Days hebben een rechtszaak aangespannen tegen zender CBS. Ondemeer Anson Williams ('Potsie') en Don Most (‘Ralph Malph’) willen dat de studio ruim tien miljoen dollar ophoest, omdat de cast nooit geld heeft gezien voor verkochte merchandise. Volgens de acteurs staat in hun contract dat ze recht hebben op vijf procent van de netto opbrengst van alle verkochte producten krijgen waarop hun afbeelding te zien of hun stem in te horen is en 2,5 procent netto van groepsafbeeldingen. “Ondanks de contractuele verplichtingen voert CBS een beleid dat als je niet vraagt, je ook niet betaald wordt”, aldus de acteurs. Erin Moran (‘Joanie Cunningham’) nam jaren geleden contact op met CBS om hierover te spreken, maar kreeg te horen dat niemand haar geld schuldig was. Ook Marion Ross (‘ma Cunningham’) en de vrouw van de overleden Tom Bosley (‘pa Cunningham’) willen geld zien. Ron Howard (‘Ritchie’) en Howard Winkler (‘The Fonz’) hebben geen rechtszaak aangespannen. CBS wil de verplichtingen nakomen: “We zijn het ermee eens dat de acteurs nog betaald moeten worden”, zegt de zender in een verklaring. “We zijn al een tijdje bezig om het probleem op te lossen.” Happy Days was van 1974 tot 1984 in de Verenigde Staten op de buis. In Nederland vertoonde de AVRO de serie van 1977 tot 1978 en vier jaar later was de sitcom op Veronica te zien. De avonturen van het gezin Cunningham huisvriend Fonzie werden begin jaren negentig dagelijks uitgezonden op RTL4.

Hieraan werd (...of misschien wordt nog steeds) blijkbaar veel geld verdiend...

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Ruim op tijd maar toch alvast meegeven voor de fans: woensdag 7 maart 2012 komt Elvis The Concert naar Ahoy Rotterdam. De ticketverkoop is al gestart! Elvis The Concert is het bekende concept van live muziek door leden van de TCB Band en een groot orkest onder leiding van dirigent Joe Guercio, met videobeelden en de stem van Elvis afkomstig uit That's The Way It Is (1970), Aloha From Hawaii (1973) en Elvis on Tour (1972).

Naar Boven

9 april 2011
BOPPIN’ AROUND OP FACEBOOK



Mogen wij voor één keer beginnen met nieuws uit eigen huis? Boppin’ Around blijft niet hangen in de jaren ’50 maar gaat mee met zijn tijd: vanaf heden boppen we ook op Facebook! Die MySpace suckte de laatste tijd namelijk nog meer dan een Zweedse stofzuiger... Bedoeling is om jullie nog sneller op de hoogte te brengen van de updates op onze website én van breaking news, en het voordeel is dat we daar dan ook makkelijk YouTube clipjes kunnen bijplakken. En daarnaast is Facebook natuurlijk een handige manier om de vinger op de rock ‘n’ roll pols te houden en te volgen wat leeft bij onze dierbare boppers in Nederland en België. Met andere woorden: plaats er zonder schroom al jullie flyers, affiches en live clips op. We hebben al heel wat vriendjes, maar daar mogen er altijd bij, dus afspraak op www.facebook.com/boppinaround!

Naar Boven

9 april 2011
THE BELLHOPS GAAN NAAR SPANJE...

The Bellhops (foto: Jolanda)

...en niet zomaar om te toeren, maar om er te gaan wonen! Intern hebben ze er al jaren over gepraat, maar binnen twee maanden is het zover en emigreren ze met het hele gezin: Emilio Garcia, echtgenote en “manager” Jolanda, zoon en drummer Enrico, en dochter Chalina zien hun toekomst daar zonnig tegemoet. Verrassend, maar misschien niet echt verwonderlijk: Emilio en de kinderen hebben immers de Spaanse nationaliteit. Contrabassist Martijn Ubaghs blijft hier, maar zal regelmatig overvliegen om in Spanje en de rest van Europa te spelen met de band. Ze beloven plechtig hun fans niet in de kou te laten staan en ook op gezette tijden naar Nederland af te zakken om hier op te treden. Jolanda gaat in Spanje het Europ DeLuxe boekingskantoor opzetten dat naast The Bellhops ook Wayne Hancock, Lucky Tubb & the Modern Day Troubadours, Izzy & the Kesstronics en Bo Porter zal vertegenwoordigen. Op het ogenblik van schrijven zijn ze trouwens op tour met Bo Porter, dit jaar genomineerd als Male Vocalist Of The Year voor de Texas Grammy Awards. Uw laatste kans voorlopig om The Bellhops bij ons aan het werk te zien is hun afscheidsfeestje op zaterdag 16 april op de American Roots in de Azijnfabriek in Roermond waar The Bellhops de strijd zullen aangaan met Bo Porter en Heinrich 13 & the Devil Grass Pickers.

Naar Boven

9 april 2011
MEANWHILE, BACK IN THE JUNGLE : AFSCHEID VAN WILLIE DAVIS VAN THE CADETS


The Jacks in 1955 met Willie Davis tweede van links

Op 20 februari overleed de 78-jarige Willie Davis, tenorzanger van The Cadets en The Jacks. Origineel was dat de eind jaren ’40 opgerichte gospelgroep The Santa Monica Soul Seekers, maar toen die in 1955 solliciteerden bij Modern Records konden ze overtuigd worden rhythm ‘n’ blues in plaats van de muziek des Heren op te nemen, wat Modern noopte tot de naamswijziging in The Cadets. Hun debuutsingle in april 1955 was een cover van Nappy Brown's hit Don't Be Angry, de blauwdruk van hun carrière, want The Cadets coverden in opdracht van Modern zowat élk nummer dat hitpotentie vertoonde, inclusief Smack Dab In The Middle, Church Bells May Ring en zelfs Heartbreak Hotel! Ook hun tweede single was een cover, Why Don't You Write Me van The Feathers, maar omdat die zo snel op Don’t Be Angry volgde bracht Modern het nummer uit op sublabel RPM onder de naam The Jacks, opdat The Cadets tenminste niet met hun eigen Don’t Be Angry zouden concurreren. Vanaf toen was het hek van de dam en bracht de groep gelijktijdig singles uit onder de naam The Cadets op Modern (meestal met Aaron Collins of Dub Jones op leadzang) en als The Jacks op RPM (meestal met Willie Davis op lead). Why Don't You Write Me (als The Jacks) haalde in 1955 de derde plaats in de R ‘n’ B lijsten en de 82ste plaats in de popcharts, maar hun bekendste liedje is het heerlijk nonsensikale Stranded In The Jungle (als The Cadets, en ook een cover, want de originele Stranded In The Jungle is van The Jay Hawks), in 1956 nummer 4 R ‘n’ B en nummer 15 pop. De groep was zo populair dat er in 1957 zelfs twee LP’s kwamen, Rockin' And Reelin' van The Cadets en Jumpin' With The Jacks. Opvallend genoeg werden op die langspeelplaten de nummers van The Jacks en The Cadets willekeurig door elkaar gebruikt… Hoe goed ze wel waren blijkt daarnaast uit het feit dat ze getekend werden door het managementbureau van Buck Ram, en dat Modern hen inzette als achtergrondzangers voor ondermeer Young Jessie van The Flairs (op het nummer Mary Lou), Richard Berry (eveneens van The Flairs) en Donna Hightower. Het gerucht dat ze ook Paul Anka begeleiden op I Confess blijkt ongegrond. Helaas, zoals immer bleef het succes niet duren en de groep splitte in 1958. Davis zong een tijdje bij The Rocketeers alvorens te proberen The Cadets nieuw leven in te blazen, maar zou in 1961 samen met Aaron Collins lid worden van The Flairs (die weldra The Flares werden), en hij zingt mee op hun hit Foot Stompin' van dat jaar. Cadets opnames uit 1960 blijken trouwens Davis en Collins met The Flairs te zijn. In 1963 verschenen er nog twee titelloze Jacks en Cadets LP’s met oude opnames op Crown Records.
Uiteindelijk zou Willie Davis terugkeren naar de gospel en naast de muziek een carrosseriebedrijf beginnen. Eind jaren ’90 werden The Cadets heropgericht met ondermeer Willie Davis in de gelederen. Na het overlijden van Davis is Pete Foxx het enige nog levende originele groepslid van The Cadets/Jacks. Willie Davis leed aan Alzheimer.


The Cadets in 2001 met Willie Davis links op de foto

Naar Boven

9 april
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Enkele weken geleden diende At Koning oftewel DJ At’s Crazy Record Hop onverwacht een openhart operatie te ondergaan. Dat was even schrikken, maar At komt terug: inmiddels is hij weer thuis en gaat het elke dag wat beter, zo laat de populaire en internationaal erg gewaardeerde platenruiter ons weten. Voorlopig is ie “uit roulatie”, maar nog even opknappen en dan kan At weer plaatjes draaien die je als muziek in de oren klinken. Binnenkort verschijnt trouwens het vierde volume in zijn Foot Tappin’ And Dance At The Screamin’ Festival compilatiereeks *** Mellow Jo & the Hi-Tones zijn bezig met de opnames van hun debuut-CD *** The Ragtime Wranglers daarentegen zijn klaar met de opnames van hun tweede ‘solo’-CD, en dat werd tijd, want hun debuut Groove A Tune dateert ondertussen ook al uit 2005. 15 Smoking Tracks wordt aan pers en publiek voorgesteld op 12 juni in Rotown in hun thuisstad Rotterdam, inkom bedraagt 10 € maar daarvoor krijg je wel gratis de CD mee! *** Het is niet onze gewoonte om in deze kolommen individuele festivals in het zonnetje te zetten (tenzij we gratis kaartjes mogen weggeven), maar af en toe maken we graag een uitzondering. Voor de tweede editie van het Franeker Rock ‘n’ Roll Festival bijvoorbeeld, waar je je op zaterdag 14 mei op drie podia in de historische binnenstad van Franeker van 12 uur ’s middags tot 1 uur ’s nachts kan laven aan zomaar eventjes 16 rock ‘n’ roll bands waaronder Chilli & the Barracudas (AUS), Crazy Cadillac, Highway 54, Trash Hombres, El Rio Trio, Wieners, Surphonics, 2-Tones en Three Farmer Boys. En dat bovendien geheel gratis, toch ook niet onbelangrijk in deze crisistijden! Daarnaast hebben ze er een kuivenkapper, Amerikaanse auto's, een wedstrijd hoela-hoep en een fifties braderie. Alleen zullen de meesten onder jullie er wel een flink end voor moeten rijden: Franeker is de hoofdplaats van de gemeente Franekeradeel en één van de Friese Elfsteden... Alle info: www.rocknrollfraneker.nl *** Jzzzzzp heeft na lang zoeken een nieuwe drummer gevonden in Maarten Kruiswijk *** Five Guys Named Joe is een gloednieuwe band die de gouden jaren van de swingende rhythm & blues uit de forties en fifties gaat laten herleven. Dit zullen ze niet doen met massas moderne apparatuur, doch met effectieve authentieke middelen. Five Guys Named Joe bestaat uit gerenommeerde muzikanten, te weten Smokin’ Joe Rollins (Hans Sliepenbeek; zang/ gitaar), Jammin’ Joe 88 (Frans Heuvelmans; grand piano, Johnny Joe Valentine (Eric van Spreuwel; contrabas), Gentle Joe Vanilla (Roichard van de Pol; tenor saxofoon/ gitaar) en Tummy Joe Tubs (Pierre de Rouw; drums/ zang). Check www.fiveguysnamedjoe.com.



KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Radio Modern vindt zichzelf opnieuw uit onder de noemer Radio Ultra Modern oftewel old school new style, lindybreakdansers en akoestieke livebeats... De muziek van toen gemixt met de beats van nu vormen een nieuw soort Radio Modern feestje, met beats en burlesque, vinylplaten en videoprojecties, charlestonjurken en retro getinte hits uit de charts. Samen vormt die draaikolk van ouderwetse downtempo ritmes en elektronische beats een nieuw muziekgenre dat onder de naam elektro swing de kop opsteekt in clubs in Londen en Berlijn. Nou, als het resultaat klinkt zoals We Speak No Americano van het Australische Yolanda Be Cool (een herwerking van de klassieker Tu Vuo Fa L’Americano uit 1956, ook gecoverd door het Brian Setzer Orchestra) dat hier recent niet van de radio weg te branden was, dan hoeft het voor ons niet... Radio Ultra Modern belooft live elektro swing bands, dansacts van de Breakabilly’s uit Antwerpen die breakdance verenigen met old school swing, en het authentieke geluid van de eerste grote depressie genadeloos gemixt met de technologie van de tweede. Gelukkig blijft Radio Modern ook nog gewone jive avonden organiseren!

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

In Newent, Gloucestershire (GB) waar op 5 april 1929 Joe Meek werd geboren, wordt op 2 april de Meek Street ingehuldigd. Toch is niet iedereen onverdeeld gelukkig met de eerbetonen aan de beroemdste inwoner van Newent: Meek was niet enkel een geniaal producer, hij was ook een paranoïde homoseksueel die op 37-jarige leeftijd zijn huisbazin doodschoot alvorens zelfmoord te plegen *** Overleden: Tony Lynch van het Londense rockabilly trio Tony Lynch & the Lynchmen. Lynch was 50 en was gediagnoseerd met longkanker en een hersentumor *** Gesplit na 5 jaar: Honey B. & the Kings Of Sting. De jump ‘n’ jive band uit Bristol gaf zijn laatste optreden op 10 maart *** Een nieuw trio is dan weer The Meekats, bestande uit Skiprats frontman Colin Mee, Skiprats/ Sureshots gitarist Joe Guillan, en Mee’s vrouw Mandy op contrabas *** Van ratten naar katten dus... *** Op 16 april is het weer Record Store Day, een internationaal initiatief dat bestaat sinds 2007. In Nederland doen een zestigtal onafhankelijke platenwinkels mee, in België exact zeven platenboeren. Je vindt alle deelnemers op www.recordstoreday.com *** Nu ook uit in het Engels is het boek Bill Haley: Father Of Rock ‘n’ Roll uit 2008 van de Oostenrijker Otto Fuchs, meer dan 880 pagina’s met alles over de, euh, oervader van de rock ‘n’ roll. Fuchs schreef eerder voor de Duitse bladen Rock ’n Roll Music Magazine, Slam Bam, Stompin’ News en Dynamite, én het Engelse UK Rock magazine *** The Beat From Palookaville is een nieuwe Zweedse band bestaande uit leden van Knock-Out Greg & Blue Weather en Trickbag, en hun debuutalbum Numero Uno met gastbijdragen van Mike Sanchez, Knock-Out Greg en Sven Zetterberg belooft een mix van rhythm ‘n’ blues en ska *** Recente Britse debuten: Hoppers Boppers & Rockers van The Piccadilly Bullfrogs, Smile van The Downtown Daddyo’s, Tales From The Underworld van The Epilectic Hillbilly’s en Red Hot & Rockin’ van het Black Cat Trio. Niet echt een debuut is het titelloze debuut van Big Boy Bloater’s nieuwe band Big Boy Bloater & the Limits, met gastbijdragen van Imelda May en The Caezars *** Ook nieuw: Jet Lag Junk Food & JD, een DVD docu over Jack Rabbit Slim die ook net een 4-track vinyl-EP uit hebben getiteld Killer Dilla *** In aantocht: Got It Covered, een nieuwe CD van Restless. Met enkel covers? *** Meer dan 20 Britse bands en 10 deejays sloegen de handen in elkaar voor een grootscheeps benefietfestival op 17 april in Dingwalls in Camden Lock, Londen ten voordele van de slachtoffers van de aardbeving en tsunami in Japan *** Tijdens het Get Rhythm festival in Italië eind maart vindt de officiële voorstelling plaats van het boek 1944-1963: I Complessi Musicali Italiani La Loro Storia Attraverso Le Immagini, een geschiedenis van de rock ‘n’ roll in Italië door Maurizio Maiotti van het magazine Jamboree. Nu is dat op zich niet zo’n goed nieuws voor ons omdat we geen Italiaans kennen, maar interessant is wel dat de voorstelling zal bijgewoond worden door Italiaanse rock ‘n’ roll pioniers die deel uitmaakten van groepen als The Brutos, Baby Luna, I Diabolici, The Rangers, I 5 Astor, I Campioni, Paolo e i Nordisti, The Baby Kings, Renato e i 4 Jolly en Riz e i Gangsters. Get Rhythm hoopt daarnaast dat ook leden van The Italian Boys, I 4 Bix, het Livio Gusmitta quintet, het Renato Carosone sextet, Complesso Piero Giorgetti, Bill e i Krazy Boys en The Teenagers nog zullen bevestigen, alsmede grote kleppers Clem Sacco en Little Tony. ‘t Is maar dat u het weet!

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)


- 10 maart 1956: Louis Prima, Keely Smith en Sam Butera in de Sahara
- 28 mei 1960: Louis Prima, Keely Smith en Elvis in de Sahara

Alles verdwijnt, en het klassieke Las Vegas in sneltempo: op 16 mei sluit het Sahara Hotel, wellicht het enige resterende Rat Pack casino, definitief de deuren wegens te verlieslatend. De Sahara opende in 1952 op de Strip en huurde vanaf eind 1954 Louis Prima in om er het entertainment te verzorgen. Prima nam er in 1958 de live-LP Las Vegas Prima Style op, in 1963 volgde de LP Prima Show At The Casbar. Een recent verschenen live-CD van Louis Prima opgenomen in de Sahara is Louis Prima & Keely Smith: Live From Las Vegas. Ook Paul Anka, Connie Francis, Bobby Darin en Ann-Margaret traden op in de Sahara. In 1960 werd er de originele Ocean’s Eleven gefilmd, in 1962 opende in de Sahara een Don The Beachcomber tiki restaurant, en Elvis verbleef er verschillende keren in de jaren ’50 en ’60 (ten bewijze waarvan de foto’s in de lobby), ondermeer in 1963 tijdens de opnames van de film Viva Las Vegas. Als u naar het gelijknamige rockabilly festival gaat: zowat de enige hotels die nog overblijven uit die gouden tijd zijn de Flamingo en de Riviera. Dat de Sahara dicht gaat komt niet echt als een verrassing: al sinds 2006 waren er geruchten over een sluiting. In de States loopt momenteel een musical getiteld Louis & Keely: Live At The Sahara *** Jasmine Records (GB) blijft prima pré-1960 verzamelaars op de markt gooien, en tot hun nieuwste oogst behoren de dubbelaars Louis Jordan: The Rock ‘n’ Roll Years 1955-1958 (inclusief de LP’s Somebody Up There Digs Me en Man We’re Wailin’), Ronnie Hawkins: The Dynamic Early Album Collection (inclusief zijn eerste vier LP’s), Etta James: Tough Woman (inclusief de LP At Last), en Little Walter: The Singles A’s & B’s 1952-1960. Alle A- en B-kantjes van alle Bo Diddley singles tot 1959 pasten dan weer perfect binnen de speelduur van de enkele CD I’m A Man *** Ook volledig maar dan op Ace: de complete 1965-1966 Smash opnames van Charlie Rich, goed voor 29 tracks op de CD It Ain’t Gonna Be That Way *** Binnenkort op Bear Family: Brenda Lee Rocks, en The Ballads Of Ronnie Hawkins *** Er zit een film aan te komen rond de nog steeds in mysteriën gehulde dood van Bobby Fuller in 1966, gebaseerd op het boek The Dead Circus van John Kaye uit 2002,een fictieve interpretatie van wat officieel als zelfmoord werd bestempeld. Fuller was slechts 23 jaar en I Fought The Law was net een hit toen zijn lichaam levenloos werd aangetroffen in zijn auto, overdekt met benzine. Zelfmoord? Een onfortuinlijke samenloop van omstandigheden? Bobby Fuller Four gitarist Jim Reese wees in de richting van de Manson Family, en op die piste boort The Dead Circus fictief verder *** Er zou ook een biopic over Sam Cooke in de startblokken staan *** Op 8 mei viert Coca Cola zijn 125ste verjaardag: op 8 mei 1886 werd de allereerste Coca Cola verkocht in Jacob’s Pharmacy in Atlanta. Niet dat wij fanatieke liefhebbers van die frisdrank zijn, maar we geven toe dat het een symbool van de jaren ’50 is én we vinden het leuk dat in het straatbeeld retro reclames voor Coke opduiken. Er komt ook een speciale Monopoly versie, en je kan door het verzamelen van flesdoppen sparen voor t-shirts, tinnen publiciteitsborden en bowlingtassen met retro reclame *** Het nummer Tipitina van Professor Longhair uit 1953 dat een hele generatie New Orleans muzikanten, Fats Domino op kop, zwaar beïnvloedde is door de Library Of Congress opgenomen in de National Recording Registry, de in het jaar 2000 opgestarte officiële lijst van geluidsopnames die “cultureel, historisch of esthetisch belangrijk zijn en/ of het leven in de Verenigde Staten becommentariëren of reflecteren”. Naast Tipitina werden dit jaar ondermeer Tumbling Tumbleweeds uit 1934 van de anno 2011 nog steeds bestaande Sons Of The Pioneers, Henry Mancini’s Peter Gunn thema (1959), Stand By Your Man (Tammy Wynette in 1968) en de geluiden van de bultrugwalvis geselecteerd, naast de alleralleroudste geluidsopnames ooit, gemaakt tussen 1853 en 1861 van een akoestische gitaar en de menselijke stem door ene Edouard-Leon Scott de Martinville door het krassen met een naald op eerst glas en later papier gewikkeld rond een vat. Bedoeling van deze zogenaamde phonautograms was evenwel niet om de opnames af te spelen, wel om de akoestiek te bestuderen door de visuele registratie van geluidsgolven. In 2008 zijn wetenschappers er voor het eerst in geslaagd met hedendaagse technologie deze opnames opnieuw af te spelen en te beluisteren *** 75 jaar is ie intussen, maar hij kan het niet laten: op zaterdag 3 september komt de enige echte Jerry Lee Lewis nog eens naar Nederland, meer bepaald naar het Beursgebouw in Eindhoven *** *** Een originele druk van Amazing Fantasy nummer 15 uit augustus 1962 in “near mint” (= bijna perfecte) conditie, het stripverhaal waarin Spiderman zijn debuut maakte, is online verkocht voor 1,1 miljoen $, een slordige 720.000 €. Het stripboekje kostte in 1962 exact 12 dollarcent. Toch is dit geen record: vorig jaar haalde een originele Superman uit 1938 de som van 1,5 miljoen $, goed voor 990.000 € *** Misschien toch maar onze oude Sjors en Sjimmies bijhouden...



KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's RIP's)

Op 20 maart overleed de 82-jarige steelgitarist Ralph Mooney die in de jaren ’50 en ’60 deel uitmaakte van de huisband van Capitol Records en in die functie meespeelde op platen van ondermeer Wynn Stewart (It's Such A Pretty World Today), Buck Owens (Under Your Spell Again, Above And Beyond, Excuse Me (I Think I’ve Got A Heartache), Foolin’ Around), Rose Maddox, Skeets McDonald, Wanda Jackson, Warren Smith en Merle Haggard. Van 1970 tot midden jaren ’90 was ie in vaste dienst van Waylon Jennings. Daarnaast is Mooney ook co-componist van Crazy Arms, bekendst van Jerry Lee Lewis en Patsy Cline. Onder eigen naam kennen wij van Mooney enkel een instrumentaal duo album uit 1968 met gitarist James Burton getiteld Corn Pickin’ And Slick Slidin’. In 2010 nam hij nog een instrumentale Crazy Arms op voor Marty Stuart’s cd Ghost Train: The Studio B Sessions. Op de verzamel-CD Wail Man Wail: Original Rockabilly And Chicken Bop Volume 3 staat een destijds onuitgebracht nummer van hem, Moon’s Boogie uit 1958 *** Op 21 maart verdween de laatste pianist uit het gouden tijdperk van de boogie woogie: Pinetop Perkins overleed op 97-jarige leeftijd. De op 7 juli 1913 geboren Joe Willie Perkins groeide op op een plantage en was eigenlijk gitarist: zijn eerste piano flanste hij zelf in elkaar! Hij leerde het vak begin jaren ’40 bij slide gitarist Robert Nighthawk en harmonicaspeler Sonny Boy Williamson, en schakelde over op de piano nadat hij in een bar door een vrouw in de arm was gestoken met een mes. Ja, muzikant zijn was in die dagen niet weggelegd voor doetjes! Vanaf eind jaren ’40 speelde hij ondermeer bij Albert King, Earl Hooker en Muddy Waters, en hij leerde Ike Turner nog piano spelen. In 1953 nam hij bij Sun records het nummer Pinetop’s Boogie Woogie op, dat evenwel niet van zijn hand is: Pinetop’s Boogie Woogie is van de in 1929 op amper 25-jarige leeftijd bij een vechtpartij in een danshal omgekomen Clarence “Pinetop” Smith.

Oude foto's van Pinetop Perkins hebben we niet gevonden:
de man speelde wellicht al piano vóór de uitvinding van de fotografie...

Zoals gezegd, muzikant zijn... Pas vanaf de jaren ’80 maakt Perkins naam onder, euh, eigen naam, en hij is zelfs te zien in de films The Blues Brothers (1980) en Angel Heart (1987). Dat Perkins zo oud is geworden mag eigenlijk een wonder genoemd worden (hij begon te roken op z’n negende en is pas gestopt met drinken toen hij al in de 80 was), maar ondanks zijn hoge leeftijd wist ie van geen wijken: één maand geleden sleepte hij een Grammy award in de wacht voor Beste Traditionele Blues album (waarmee hij gelijk de oudste Grammy winnaar ooit is), en toen hij stierf had ie nog 20 concerten geboekt staan. Met Pinetop Perkins verdwijnt de voorlaatste Delta blues muzikant die de in 1938 op 27-jarige leeftijd in mysterieuze omstandigheden overleden (en wellicht vergiftigde) Robert Johnson, de legendarische bluesgitarist die op de crossroads zijn ziel verkocht aan de duivel, nog persoonlijk gekend heeft. De allerlaatste getuige daarvan is vanaf heden de nu 94-jarige gitarist David “Honeyboy” Edwards die vorig jaar nog op Deke Dickerson’s Guitar Geek festival speelde ***



Het klassieke Hollywood sterft uit: op 23 maart overleed Elizabeth Taylor op 79-jarige leeftijd. Toegegeven, niet iemand die je associeert met rock ‘n’ roll, maar wel de tegenspeelster van James Dean in Giant (film die pas uitkwam in 1956 ná Dean’s dood), en daarom alleen al het vermelden in deze rubriek meer dan waard. Taylor werd begraven in Forest Lawn Cemetery in Glendale, Los Angeles waar ook Sam Cooke, Johnny en Dorsey Burnette, LaVerne en Maxene Andrews van The Andrews Sisters en Humphrey Bogart hun laatste rustplaats vonden. Na haar overlijden werden fragmenten uit een interview uit 1997 gepubliceerd, waarvan ze had gezegd dat die pas na haar dood mochten openbaar gemaakt worden. Daarin zegt Liz Taylor ondermeer dat James Dean haar op de set van Giant toevertrouwde dat hij na het overlijden van zijn moeder op zijn elfde werd misbruikt door een priester, wat eerder in 1992 werd beweerd in de Dean bio Little Boy Lost van Joe Hyman ***

Liz Taylor. Foto rechts: de beroemde “kruisiging” publiciteitsfoto van Giant

Diezelfde 23ste maart overleed ook Ken Arcipowski, baszanger van Randy & the Rainbows die een hit scoorden met de originele Denise, in 1978 ook een Europese hit in de coverversie Denis door de Amerikaanse punkpopband Blondie. Randy & the Rainbows werden in 1962 opgericht in Queens, New York door Ken Arcipowski, de broers Sal en Mike Zero, en de broers Dominick "Randy" en Frank Safuto. De Safuto broers hadden in 1960 al opgenomen voor George Goldner’s Goldisc label als lid van The Dialtones. Denise werd geproduced door The Tokens voor Rust Records (een onderafdeling van Laurie) en haalde in 1963 de 10de plaats in de Amerikaanse hitlijsten. Opvolgers als Why Do Kids Grow Up (1963) en Little Star (1964) deden het een pak minder. Randy & the Rainbows namen tot 1966 op voor Rust, Mike en Puppy, zij het zonder veel succes, en in de jaren ’70 brachten opnames onder de namen The Triangle, Them And Us en Madison Street ook geen zoden aan de dijk. Randy & the Rainbows bestaan nog steeds en brachten in 2009 nog de nieuwe CD The Boys From Queens uit. Straffer zelfs: momenteel bestaan er twéé Randy & the Rainbows: een groep geleid door Mike Zero, en een groep geleid door Frank en Randy Safuto. Ken Arcipowski zong bij ons weten bij geen van beide. Hij stapte eind jaren ’60 uit de groep, al mocht ie af en toe nog graag een gastoptreden verzorgen als ze bij hem in de buurt speelden ***


Randy & the Rainbows met Kenny Arcipowski rechtsboven

De Buddy Holly connectie: op 26 maart overleed de 71-jarige Carl Bunch, drummer voor Buddy Holly op de Winter Dance Party tour in 1959, aan de gevolgen van diabetes. Bunch speelde in Clovis, New Mexico bij Ronnie Smith & the Poor Boys (zij brachten de single Lookie Lookie Lookie uit, opgenomen in Norman Petty’s studio in Clovis) en werd door Buddy gevraagd om mee te toeren, een tour die zoals bekend plaatsvond met een onverwarmde bus. Bunch bevroor op die bus, letterlijk, en werd op 31 januari met bevriezingsverschijnselen gehospitaliseerd. In dat ziekenhuis vernam hij dat Buddy op 3 februari was gecrasht met zijn vliegtuigje. Later vertelde Bunch in een interview dat hij die fatale nacht droomde dat Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper aan zijn ziekbed verschenen en zegden dat alles in orde zou komen... Vanaf 5 februari toerde hij opnieuw mee, en hij was ook degene die suggereerde dat Ronnie Smith werd ingehuurd om Buddy te vervangen op de tour, al nam Waylon Jennings uiteindelijk de meeste leadvocals voor zijn rekening. Bunch en Holly-gitarist Tommy Allsup speelden na de Winter Dance Party tour samen bij Ronnie Smith & the Jitters en bij Roy Orbison, maar Bunch moest na twee maanden bij Orbison stoppen om zijn legerdienst te vervullen. In 1967 speelde hij dankzij Holly-bassist Waylon Jennings bij Hank Williams Jr & the Cheatin’ Hearts, daarnaast werkte hij in de platenwinkel van zijn ouders, als radio deejay, verkoper, gevangenisbewaker, limousinechauffeur en kapelaan, alvorens een PhD in klinische psychologie te halen en te werken met drugsverslaafden *** De volgende Buddy Holly connectie: op 29 maart overleed Buddy Holly historicus William Frederick “Bill” Griggs, rock 'n' roll fan sinds de jaren '50, expert op het gebied van de rock 'n' roll in West Texas, en in 1975 oprichter van de Buddy Holly Memorial Society die bestond tot 1991 en meer dan 5500 leden telde in 35 landen. Griggs was geboren in Connecticut maar verhuisde in 1981 naar Lubbock om zijn Holly research dichter bij de bron te voeren. In 1978 organiseerde hij in Lubbock de eerste Buddy Holly Conventie (waar hij The Crickets voor het eerst opnieuw bij elkaar bracht sinds Buddy’s dood), die de volgende 10 jaar een jaarlijks evenement werd. Daarnaast bracht hij van 1976 tot 1985 het Buddy Holly magazine Reminiscing en van 1985 tot 2005 het algemene rock ‘n’ roll blad Rockin' 50’s uit. In 1988 was hij consultant voor de Buddy Holly docu in de TV-reeks De Wereld Van Boudewijn Buch. Griggs schreef de boeken A Who’s Who Of West Texas Rock ‘n’ Roll Music (1994), Buddy Holly: His Songs And Interviews (1955) en The Evolution And Decline Of 1950s Rock ‘n’ Roll Music (1996), alsmede de vijfdelige reeks Buddy Holly Day By Day, verschenen in 1997 en 1998. Tussen 1999 en 2002 verschenen drie delen The Rock ‘n’ Roll Era Day By Day in wat een (onvoltooide) reeks van zeven boeken had moeten worden. Daarnaast werkte hij mee aan minstens zes door anderen geschreven boeken over Buddy Holly. In 2000 werd hij ingehuurd door MCA Records in Los Angeles om hun Buddy Holly tapes te inventariseren, en hij was de consultant voor de in 2009 verschenen 6-CD-box Not Fade Away. Hoe groot zijn invloed was blijkt ook dat hij mee de kist droeg op de begrafenissen van Buddy’s vader, moeder én zus! In 2005 schreef hij op verzoek van de weduwe en de zoon van The Big Bopper het (nooit verfilmde) script Hellooo Baby: The Big Bopper Story. Naast Buddy Holly expert was Griggs ook amateur astronoom, dragracer, en een specialist inzake de Titanic en de moord op president Kennedy! Griggs was recent gediagnoseerd met terminale kanker, werd 69 jaar, en werd volgens zijn wens begraven op het kerkhof van Lubbock in de buurt van Holly’s graf.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

The Planet Rockers (bijgestaan door muzikanten van Smokestack Lightnin') in 2004 op de Rockabilly Rave
met Sonny George in het midden en rechts Eddie Angel (foto: Boppin' Around Archief - John & Lucy)

Komt het dan toch nog goed met Sonny George? De laatste keer dat wij gitarist Eddie Angel spraken wist die te melden dat George een zware zenuwinzinking had maar aan de beterhand was, nu zien wij op de affiche van de Rockin’ Race Jamboree (Spanje) in februari 2012 “the original Planet Rockers” aangekondigd in de bezetting Sonny George, Eddie Angel, Mark Winchester en Bill Swartz *** Chris Isaak is bezig met de opnames van een nieuw album in de Sun studio in Memphis *** Hebben ze pas na jaren terug een tour gedaan, is het weer om zeep: Jonny Browing alias Victor Vector van Man Or Astro-Man is na die tour met een zware longinfectie in het ziekenhuis opgenomen waar hij aan een ademhalingsapparaat diende gelegd. Inmiddels is hij uit de intensive care *** Nieuw op Norton: Battle Of The Bands, met daarop 8 onuitgegeven tracks van King Usznieuwicz & the Usznieuwicztones, de ‘70s groep uit Detroit die de geschiedenis inging als de slechtste oldies band ter wereld. King U brachts slechts één single uit, Surfin’ School, die zo slecht was dat Norton jaren later onuitgegeven King U materiaal bijeensprokkelde op de LP Teenage Dance Party, LP die op zijn beurt zo populair werd dat Norton er nog twee vervolgen aan breide. De grap is echter dat King Usznieuwicz & the Usznieuwicztones nooit bestaan hebben: achter King U ging de in 2000 op 51-jarige leeftijd overleden muzikale duivel-doet-al Cub Koda schuil (hij begon zijn carrière in 1963 met de prima Del-Tinos single Go Go Go en nam later ondermeer rockabilly op) die de tracks inspeelde met zijn toenmalige band Brownsville Station, er zorg voor dragend dat bij de opnames iedereen een instrument bespeelde dat ze nauwelijks onder de knie hadden... De andere 8 nummers op Battle Of The Bands zijn van The South Bay Surfers, een surfband uit Los Angeles *** Why Is The Rum Gone: A Collection Of 40 Tiki-Licious Rum Cocktails is een nieuw boekje met, euh, 40 gloednieuwe rum cocktails bedacht door Kahuna Kevin *** Drie tracks uit de CD California Rockin’ die Phil Friendly in 2008 opnam met meestergitarist Albert Lee komen in de HBO TV-reeks Femmes Fatales. Eerder had Friendly al diverse van zijn songs in films weten te plaatsen. De CD California Rockin’ wordt momenteel in Amerika trouwens met bonustracks heruitgebracht door Brunswick. Mogelijk komt Phil Friendly in het kielzog van die re-release in 2012 hier toeren met Albert Lee *** Contrabassist Keith Picot (CAN) van Cousin Harley en jumpblues band The Twisters (én winnaar van de Maple Blues Award 2011, de belangrijkste blues awards in Canada, voor bassist van het jaar) gaat toeren in Europa begeleid door Patrick en William Engelen van de Baarnse rockabilly blues band Lecter’s Bluesband *** Drummer Juan Carlos stapt uit The Quakes om zich te concentreren op zijn eigen band The Limit Club die een CD gaan uitbrengen én om opnieuw naar school te gaan. Carlos was sinds 2008 bij The Quakes die met spoed op zoek zijn naar een nieuwe slagwerker.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Update bij de Original Elvis Tribute die op 1 mei de 013 in Tilburg aandoet: Duke Bardwell en Bobby Wood brengen Jerome “Stump” Monroe mee, van 1969 tot 1977 reservedrummer bij de TCB Band voor het geval Ronnie Tutt verhinderd was *** Op 25 maart was het exact 53 jaar geleden dat de beroemdste vetkuif ter wereld sneuvelde toen Elvis zijn haar moest laten knippen om zijn legerdienst te vervullen, en dat werd op de legerbasis Fort Chaffee uitgebreid gefêteerd met concerten, Elvis karaoke, een imitatie wedstrijd, een autoshow, een tentoonstelling en ontmoetingen met mensen die er 53 jaar geleden bijwaren. Je kon ook gratis je haar laten knippen door Jimmy Don Peterson, de zoon van James Peterson, de kapper die Elvis kortwiekte. Er vond ook een officiële overhandiging plaats van een honderdtal historische documenten, waaronder brieven van wanhopige fans die president Dwight Eisenhower smeekten Elvis’ haar niet te knippen. Wellicht wordt die 25ste maart een jaarlijks evenement *** Celebrity Gene is een nieuw Canadees bedrijf dat DNA van beroemdheden verwerkt in juwelen wil gaan verkopen. De firma beweert DNA te bezitten van ondermeer Elvis, Al Capone, prinses Diana en Michael Jackson, en wil daar nu ondermeer halskettingen mee maken. 50% van de winst zou geschonken worden aan het favoriete goede doel van de beroemdheid, al vragen wij ons af welk goed doel Al Capone ooit steunde. Of Elvis Presley Enterprises hiermee akkoord gaat gaan valt nog af te wachten: in het verleden heeft EPE steeds elke medewerking aan de commerciële exploitatie van Elvis’ DNA geweigerd *** Voor wie ze destijds gemist heeft is na From Nashville To Memphis: The Essential 60 Masters 5-CD-box nu ook Walk A Mile In My Shoes: The Complete ‘70s Masters 5-CD-doos, origineel verschenen in 1992, heruitgebracht in een goedkopere long box versie *** Johnny has left the building: op 30 maart overleed Elvis imitator Johnny Harra, een van de vijf acteurs die Elvis speelde in de docu This Is Elvis uit 1981. Harra leed al een aantal jaren aan diabetes en artritis maar bleef optreden tot enkele maanden geleden. Recent werd hij opgenomen met een bloedklonter in de longen. De artsen besloten Harra los te koppelen van de life support *** Ontdekt in Singapore: een kever die op Elvis lijkt...


De kever die op Elvis lijkt...

Naar Boven

24 maart 2011
BIG BAD BASS: AFSCHEID VAN JET HARRIS

Jet Harris toen en later...

Op 18 maart overleed Jet Harris, de originele bassist van The Shadows op Apache (1960). De op 6 juli 1939 geboren Terence “Jet” Harris (zijn bijnaam kreeg hij al op school omdat ie een snel sprintje kon trekken) begon zijn carrière in 1956 bij Wee Willie Harris en Tony Crombie & the Rockets en bij The Vipers Skiffle Group, waarin ook gitarist Hank Marvin en drummer Tony Meehan opdoken. Harris is te horen op hun single Liverpool Blues/ Summertime Blues (1958) en op live opnames uit 1958 die je vindt op de in 1996 verschenen Vipers 3CD Bear Family box 10.000 Years Ago. Harris, Marvin en Meehan worden daarna lid van The Drifters, de begeleidingsband van Cliff Richard die in de lente van 1959 (en pas vanaf Cliff’s zesde single, Travellin’ Light) The Shadows werden. Harris bedacht de nieuwe groepsnaam om verwarring te vermijden met de Amerikaanse Drifters. Dat in Amerika de begeleidingsband van Bobby Vee al The Shadows heette is toen blijkbaar iedereen ontgaan. De tweede Shadows single, Jet Black/ Driftin’, verscheen in Amerika trouwens onder de naam The Four Jets. Interessant om te vermelden is ook dat de allereerste bezetting van de pré-Shadows Drifters geen bassist had, en dat ook Hank Marvin niet meespeelt op Cliff’s debuutsingle Move It: leadgitaar en bas werden ingespeeld door studiomuzikanten Ernie Shear en Frank Clark. Toen Hank Marvin en Bruce Welch als respectievelijk lead- en ritmegitarist bij de groep kwamen verschoof toenmalig gitarist Ian Samwell (componist van Move It) naar basgitaar, tot die plaats permanent werd ingenomen door Jet Harris, die op zijn beurt drummer Tony Meehan in de groep bracht.
Harris speelt ondermeer mee op de Shadows nummers Quartermaster’s Stores, Man Of Mystery, The Stranger, FBI, Mustang, Frightened City, Shadoogie, Nivram, Gonzales, The Savage en de eerste twee Shadows LP, op de Cliff songs Livin’ Lovin’ Doll, Mean Streak, Living Doll, Apron Strings, Dynamite, Please Don’t Tease, Nine Times Out Of Ten, I Cannot Find A True Love, Choppin’ And Changin’, Theme For A Dream, Forty Days, The Young Ones, We Say Yeah en Do You Wanna Dance, en op de eerste zes Cliff LP’s. Met The Shadows was hij te zien in de Cliff films Serious Charge, Expresso Bongo (2x 1959) en The Young Ones (1961), in 1963 bracht ie met Tony Meehan de nummers The Man From Nowhere en Hully Gully in de film Just For Fun, waarin we ook ondermeer Freddy Cannon, Johnny Tillotson en Bobby Vee aan het werk kunnen zien en horen.


Cliff Richard met Jet Harris links in beeld

De reden dat Harris opstapte bij The Shadows is onduidelijk: volgens het boek The Story Of The Shadows van Mike Read uit 1983 was dat omdat zijn vrouw een affaire had met Cliff, wat leidde tot een alcoholverslaving en een depressie. Wat er ook van zij, Harris werd in april 1962 vervangen door Brian “Licorice” Locking. Harris haalde in 1962 solo de Britse hitparade met Besame Mucho en The Man With The Golden Arm, alvorens met intussen ook ex-Shadows drummer Tony Meehan een instrumentaal duo te vormen dat in 1963 scoorde met de nummers Diamonds, Scarlett O’Hara en Applejack. Het succes bleef evenwel niet duren: Harris moest enkele keren voor de rechtbank verschijnen wegens dronkenschap en agressie, en in september 1963 vielen Jet Harris & Tony Meehan uit elkaar nadat Harris gewond raakte in een auto-ongeval. Hij probeerde het nog eventjes solo en speelde in 1967 kortstondig bij de Jeff Beck group, maar daarna werd het stil rond hem en knoopte een van de eerste echte bassisten van Engeland de eindjes aan elkaar als arbeider, metser, buschauffeur, portier in een hospitaal en kokkelverkoper op het strand van Jersey.


The Shadows met geheel rechts Jet Harris

Harris zou pas opnieuw opnemen in 1975 en bracht sindsdien regelmatig nieuw werk uit, ondermeer in samenwerking met Alan Jones, een andere ex-Shadows bassist. In 1989 was er een reünie met Tony Meehan als voorprogramma voor Cliff’s The Event concertreeks. Hij was een graaggeziene gast op Shadows meetings, en in die hoedanigheid trad hij ook in Nederland op. Hij trad regelmatig op met The Rapiers (hij zingt het nummer Hully Gully op hun Return Of The Rapiers album uit 1991) en was elk jaar te gast op Bruce Welch's Shadowmania festival. In 2007 was Harris de speciale gast tijdens Marty Wilde’s 50th Anniversary tour, en tijdens de slotshow in het London Palladium deelde hij het podium met Licorice Locking, Brian Bennett, Hank Marvin en Bruce Welch. Op de DVD van die slotshow speelt Harris de nummers Diamonds, Theme From Something Really Important en Scarlett O'Hara, begeleid door Marty Wilde’s Wildcats. Marty Wilde nodigde Jet Harris vorig jaar opnieuw uit voor zijn Born To Rock ‘n’ Roll tour, die eindigde op 20 november. Volgens de BBC dronk Jet Harris gedurende dertig jaar voor hij toegaf alcoholicus te zijn en hulp zocht. Jarenlang placht hij bij optredens te zeggen hoe lang hij al droog stond, al viel het een aantal fans op dat hij dat niet meer zei sinds 2007. Veelbetekend? De laatste keren dat ie in ons nieuws opdook was toen hij in december 2008 boos was dat hij niet werd betrokken bij de festiviteiten rond 50 jaar Shadows, en toen hij in 2010 door Queen Elisabeth werd benoemd tot Member Of The British Empire. In oktober 2009 verscheen de biografie Jet Harris: Survivor van Dave Nicolson. Jet Harris leed al twee jaar aan keelkanker. Zijn laatste CD The Journey verscheen in 2007. Harris zegde eerder deze maand al zijn optredens af vanwege zijn ziekte. Op 5 februari trad hij voor het laatst op. Op 11 april 2010 was hij nog in Nederland voor een optreden in Tilburg. Jet Harris werd 71 jaar.

Naar Boven

24 maart 2011
RIP FERLIN HUSKY

De ouwe en de jonge Ferlin Husky...

Nauwelijks hadden we op 17 maart een nieuws update geplaatst waarin we melding maakten van de wankele gezondheid van Ferlin Husky, of we kregen bericht dat hij diezelfde dag overleden was. Ferlin Eugene Husky was een van de laatste countryzangers uit de jaren ’50: na zijn legerdienst bij de koopvaardij marine (volgens zijn website nam hij deel aan D-Day) werd ie disk jockey in Bakersfield en begon hij op te treden onder de naam Terry Preston, pseudoniem onder hetwelk hij in 1953 tekende bij Capitol Records alvorens zijn echte naam te gebruiken. Daarnaast nam hij ook humoristische nummers, parodieën en imitaties van andere country zangers op, waarvoor hij zijn alter ego Simon Crum bedacht. Husky had zelfs twéé platencontracten bij Capitol: één als Ferlin Husky en één als Simon Crum! In 1955 kwam hij bij de Grand Ole Opry, tussen 1953 en 1975 haalde hij 51 keer de country hitparade. Zes van die nummers doken zelfs op in de pop charts. Rock ‘n’ roll en rockabilly nummers van Ferlin Husky/ Simon Crum zijn onder meer Slow Down Brother en Bop Cat Bop (2x 1956), Stand Up Sit Down Shut Your Mouth (1958) en de Poetry In Motion parodie Enormity In Motion (1960). In 1957 is hij te zien in de Alan Freed film Mr. Rock ‘n’ Roll (hij zingt een ballad, ondertussen rustig een sigaretje rokend), later duikt hij op in country ‘n’ western komedies (in de jaren ’60 een heus filmgenre) als Forty Acre Feud (1965), The Las Vegas Hillbillys (1966) en Hillbillys In A Haunted House (1967). Husky werd sinds de jaren ’70 diverse keren gehospitaliseerd met hart- en longklachten. In 2005 werd hij geopereerd aan zijn hart, en ook in 2007 en 2009 haalde hij het medische nieuws. Begin maart werd hij in kritieke toestand opgenomen in een ziekenhuis in Nashville met ademhalingsproblemen. Ferlin Husky werd 86 jaar en kreeg nog net op tijd de erkenning die hij verdiende: in 2010 werd ie in de Country Hall Of Fame opgenomen.

Naar Boven

17 maart 2011
DE BUDDY HOLLY CONNECTIE: TOMMY ALLSUP OP ZIJN PIK GETRAPT!



Opschudding in de Buddy Holly wereld: Tommy Allsup, Holly’s leadgitarist tijdens de fatale Winter Dance Party tour in 1959, beschuldigt in een open brief Dion van leugens en geschiedenisvervalsing betreffende wie er nu juist een muntje opgooide met Ritchie Valens om het laatste zitje in het gedoemde vliegtuig in de wacht te slepen. Sterker: Allsup daagt Dion uit om samen met hem een test met een leugendetector te ondergaan! De gangbare versie van het verhaal is dat Allsup toste met Valens, maar Dion beweerde onlangs hetzelfde in video-interviews voor een nieuwe documentaire van Sevan Garabedian en Jim McCool over de Winter Dance Party tour. Allsup krijgt steun van Bob Hale (presentator in de Surf Ballroom tijdens Holly’s allerlaatste concert), Barb en Jerry Dwyer (eigenaars van de luchtvaartmaatschappij en dus de bazen van de eveneens omgekomen piloot Roger Peterson), en Connie Lemos, de zus van Ritchie Valens. Enkele straffe fragmenten uit Allsup’s open brief: “Buddy Holly charterde dat vliegtuig voor zichzelf, voor Waylon Jennings en voor mij. Jij had daar niets mee te maken. Je hebt nooit naast Buddy op de bus gezeten, Buddy sprak amper met je, laat staan dat ie je een zitje in dat vliegtuig had aangeboden. Bassist Waylon Jennings heeft verschillende keren verklaard dat hij zijn plaats afstond aan The Big Bopper. Denk je nu echt dat Buddy één van zijn bandleden zou meenemen en mij niet? Jij was nooit in één en dezelfde ruimte met Buddy om over die vlucht te praten. Jij hebt nooit getost. Bob Hale ging met Buddy naar het bureel van Carroll Anderson om Jerry Dwyer's Flight Service te bellen. Bob Hale zag mij tossen met Ritchie Valens en is still alive om dat te bevestigen. Noem je hem ook een leugenaar? Ook Frankie Sardo was er die nacht, en hij heeft ook publiekelijk verklaard dat hij The Big Bopper zag onderhandelen met Waylon voor diens zitje. Ook Sardo kan dat vandaag de dag nog steeds bevestigen”. Tot daar de ‘feiten’, en Tommy Allsup meent zelfs te weten waarom Dion plots met deze beweringen op de proppen komt: “En wat is het handig dat je dit allemaal oprakelt in de aanloop naar je in april te verschijnen nieuwe boek. Goed voor de verkoopcijfers, zeker? Interessant trouwens dat je in je vorige biografie nergens schrijft dat je met Buddy, Ritchie en The Big Bopper in één kamer was en een muntje flipte voor dat stoeltje. Niet belangrijk genoeg om te vermelden? Of vermeldde je dat niet omdat je het nog moest bedenken? Vier jonge mensen verliezen die dag hun leven en het maakt me ziek dat iemand plots uit het niets komt om even de geschiedenis te herschrijven, snel wat poen te verdienen, en misschien nog een allerlaatste keer in de spotlights te staan”. Ja, de poppen gaan helemaal aan het dansen als Allsup de man (én de vrouw!) in plaats van de bal gaat spelen, of wat dacht u hiervan: “Voor je die interviews filmde heb je verschillende keren getelefoneerd met Sevan Garabedian en Jim McCool die zes nog in leven zijnde muzikanten van de Winter Dance Party tour interviewden, mezelf incluis. Waarom stel je hen vragen over die tour? Je was er toch, niet? Tenzij je je er nauwelijks iets van herinnert natuurlijk. Ik wil dat je weet hoe ik echt over je denk. Ik heb jou en The Belmonts een maand begeleid in 1959. The Belmonts waren goed, maar jou te zien gitaar spelen in drie open akkoorden maakt van jou nog geen muzikant. Ik ben nu 79 jaar en kan mezelf nog altijd begeleiden. Kan jij dat? Laat me niet lachen! Jij had in de jaren ’60 geluk met enkele plaatjes. Tja, Milli Vanilli tegenwoordig ook! Buddy's muziek en vriendelijkheid zullen eeuwig voortleven, net als Ritchie Valens' fijne gitaarspel en La Bamba, en The Big Bopper's Chantilly Lace... maar ik denk dat Runaround Sue al lang geleden de deur is uitgerend en The Wanderer ‘weggezworven’ is in een drugsroes! Als Maria Elena Holly zegt dat "Dion de waarheid kent”, het zij zo. Maar moeten we dan echt een vrouw geloven die niet eens aanwezig was op de begrafenis van haar eigen echtgenoot? En haar beweringen dat ze zwanger was... Waarom heb je nooit contact opgenomen met Buddy's broers en familie als je zo’n tragisch moment met hem deelde. Zij zullen je ook de waarheid over Maria Elena vertellen. Hey, de hele Buddy Holly gemeenschap kent de waarheid over Maria Elena. Als zij aan jouw kant staat doet dat je meer kwaad dan goed! Zet die domme baret en zonnebril af waarachter je je al 50 jaar verstopt, wees een man en doe de leugendetectortest. Is de "king of the New York streets" een leugenaar en een lafaard of een echte man die deze uitdaging aanvaardt?” Waarvan akte!...


Linkerfoto vlnr.: Waylon Jennings, Buddy Holly en Tommy Allsup op 31 januari 1959
Rechterfoto vlnr.: Waylon Jennings, Dion, Tommy Allsup en The Bellmonts op 2 februari 1959

Naar Boven

17 maart 2011
DRIEMAAL GESTORVEN DOO-WOPPERS


The Cadillacs met Bobby Phillips linksonder

Op 6 maart overleed Bobby Phillips, mede-oprichter van doo-wop groep The Cadillacs die in 1953 als The Carnations begonnen te zingen in Harlem, New York. Nadat leadzanger Earl Carroll, Bobby Phillips, Lavern Drake en Gus Willingham tekenden bij manager Esther Navarro en James "Poppa" Clark aan de bezetting toevoegden veranderde de naam in The Cadillacs. Hun debuut Gloria verscheen op Josie Records in 1954 en was gebaseerd op een liedje dat ze zich herinnerden van vocal harmony groep The Mills Brothers, al klonk het eindresultaat behoorlijk anders. Na Gloria volgden niet alleen hits als Zoom en Speedo (2x 1955), maar ook diverse personeelswissels, splits en afgeleide groepen als The Four Cadillacs, Bobby Ray & the Cadillacs, Ray Brewter & the Cadillacs, Earl Carroll & the Cadillacs, Speedo & the Pearls, The Original Cadillacs en Jesse Powell & the Caddys. Bobby Phillips zou zowat de hele jaren ’50 in de groep blijven, al figureert hij volgens ons niet in hun clipjes van Jay Walker en Please Mr. Johnson in de Alan Freed film Go Johnny Go uit 1959. Naar het eind van de jaren ’50 toe evolueerde de doo-wop van The Cadillacs steeds meer richting Coasters, en toen Earl Carroll begin jaren ’60 het aanbod kreeg om bij diezelfde Coasters te gaan zingen, greep hij die kans met beide handen. Na 1964 werd het stil rond The Cadillacs, maar in 1970 dook Bobby Phillips op met een nieuwe Cadillacs groep. In 1979 kwam er een reünie tussen Bobby Phillips en Earl “Speedo” Carroll naar aanleiding van een Cadillacs commercial voor Subaru, wat The Cadillacs nieuw leven in blies. Carroll stapte uit The Coasters, in 1996 kwam er de nieuwe CD Have You Heard The News. Onder de naam Speedo & the Cadillacs begonnen ze opnieuw op te treden met Earl Carroll en Bobby Phillips als originele groepsleden. In 2004 verscheen nog een nieuw album getiteld Mr Lucky. Na het overlijden van Bobby Phillips is Earl Carroll de enige nog levende originele Cadillac.


The Spaniels in 1957 met Carl Rainge geheel links

Net iets minder bekend is de op 6 maart op 74-jarige leeftijd overleden tenorzanger Parmaley "Carl" Rainge die in 1956 lid werd van de in 1952 opgerichte Spaniels, op dat ogenblik op het toppunt van hun roem dankzij de hit Goodnite Sweetheart Goodnite uit 1954. Merkwaardig genoeg verving Rainge leadzanger Pookie Hudson, die opteerde voor een échte baan in plaats van een zangcarrière. Hudson zou evenwel al snel terugkomen, meer bepaald toen zijn huwelijk op de klippen liep... Rainge is te horen op nummers als Jessie Mae, Everyone's Laughing, I Lost You, I O U, A Lovely Way To Spend An Evening, I Like It Like That, Lucinda, Crazee Baby, Great Googley Moo, Tina, Stormy Weather, You’re Gonna Cry, Please Don’t Tease en You Gave Me Peace Of Mind, maar stapte midden 1958 uit de groep. In 1961 stapt ook Gerald Gregory, het enige groepslid dat sinds het ontstaan continu deel uitmaakte van de band (uitgezonderd toen hij in de cel zat voor het niet betalen van alimentatie), uit The Spaniels, ooit de best verkopende band op Vee Jay Records, en in 1963 was het officieel voorbij voor de groep. Maar niet voor lang, zoals dat nu eenmaal gaat met doo-wop groepen: in 1969 trok Pookie Hudson de groep opnieuw op gang. Af en toe doken ze ook de studio in, en daarbij was ook Carl Rainge eens een keertje van de partij, met name op Peace Of Mind, She Sang To Me en Danny Boy, in 1974 verschenen als 3-track EP. Naast de muziek werkte Rainge ondermeer als baseball coach, in de brouwerij van Budweiser, en als deurwaarder. Hij was al enkele jaren zwaar ziek. The Spaniels zelf bestaan vandaag de dag nog steeds met één origineel groepslid, Willie C. Jackson.


The Mello-Moods met linksonder Monteith Owens

En in de onbekendere maar daarom bij de liefhebbers niet minder beminde regionen dienen we u het overlijden te melden op 3 maart van de op 31 maart 1936 geboren tenorzanger-gitarist Monteith P. Owens, mede-oprichter van The Mello-Moods, die eind 1951 de single Where You Are/ How Could You opnamen voor Bobby Robinson’s Robin label. The Mello-Moods waren piepjong: het oudste groepslid was 16, het jongste amper 12. Drummer op die single is Maurice "Chink" Hines, later manager van de groep én vader van zanger-danser-acteur Gregory Hines. The Mello-Moods zouden tot eind 1953 nog drie singles uitbrengen op Red Robin en Prestige alvorens te splitten. Drie groepsleden waaronder Monte Owens stapten op dat moment over naar The Solitaires, die in totaal een 20-tal singles uitbrachten op Old Town. Owens is te horen op al hun Old Town releases uitgezonderd de single Walkin' And Talkin'/ No More Sorrows, arrangeerde ook heel wat van hun songs, en fungeerde vanaf 1956 ook als hun dirigent bij de live-optredens. Rond 1962 stapte Owens uit de groep, wier laatste single verscheen in 1964. Hij is ook te horen met de andere Solitaires op Through A Long And Sleepless Night van The Chances uit 1964. Owens ging later bij de PTT werken. Begin jaren ’70 duikt hij met The Solitaires af en toe op in oldies revivals, maar in de jaren ’90 versie van de groep is hij er niet meer bij.

Naar Boven

17 maart 2011
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Nieuwe bands, laat ze maar komen: kuivenkapper Ritchie Mensingh uit Hoorn heeft zijn eigen rockabillyband opgericht, Buzz Barton’s Brothers *** The Tumblin’ Gogo’s hebben een nieuwe contrabassist, te weten Mr. J. Gunfighter. “Door deze nieuwe getalenteerde aanwinst”, zo opperen ze zelf, “zal de muziek van de band weer back to the roots gaan” *** Tijdens de tweede editie van het R&R Festival in Franeker op 14 mei 2011 wordt er een Open Podium voor beginnende rock ‘n’ roll- en rockabilly zangers, zangeressen en bands op touw gezet. Dit is voor hun dé kans om voor een groot publiek op te treden. Op twee grote podia in het centrum van Franeker treden ‘s middags en ‘s avonds verschillende rock ‘n’ roll en rockabilly bands op en op het derde podium vinden de optredens plaats van muzikale acts die zich opgeven voor het Open Podium. Wil jij of jij en je band Franeker laten swingen op 14 mei a.s.? Stuur een e-mail met je gegevens en een link naar een filmpje op YouTube, waarin je laat zien wat je kunt, naar info@rocknrollfraneker.nl en wie weet pikt de organisatie jou of je band eruit. Het festival in Franeker start om 12 uur met live-optredens, is er een rock ‘n’ roll braderie, wordt het tweede Franeker Hoelahoepen kampioenschap gehouden en zal er een toertocht en verkiezing van en voor Amerikaanse oldtimers zijn *** Nu uit: Covers Galore, het debuutalbum van De Swingers, een album met 13 rock ‘n’ roll covers van popsongs! De Swingers is een akoestisch trio uit Rotterdam bestaande uit Martin Voogd (gitaar en zang), Marcel Verbaas (contrabas en zang) en Robert van Driesten (drums, mondharmonica en zang) die in tal van andere bands speelden én in het verleden verschillende Amerikaanse rock ‘n’ roll artiesten begeleidden. In 2009 vormden ze De Swingers. Wat onze Rockin’ Henri ervan vindt leest u binnenkort in onze recensies *** Ook net uit en eigenlijk een beetje tot onze verbazing omdat Cees Klop had aangekondigd te stoppen: vier nagelnieuwe Collector verzamelaars. Wij zijn ze al uitgebreid onder de microscoop aan het bestuderen om u er zo snel mogelijk verslag van uit te brengen! *** The Phantom Four trekken eind juni voor een aantal optredens naar Italië, waar ze ondermeer zullen spelen op de 6de editie van het Surfer Joe Summer Festival *** The Anacondas staan met het nummer Space Truffle van hun recentste CD Bad Buzz – Lost In The Space Age op een compilatie-CD die bij nummer 18 van Continental Magazine (USA) steekt *** over magazines gesproken: de veel gevraagde toen uitverkochte allerlaatste Boppin' Around uitgave op A5 (nr. 65, 2005) is op onverklaarbare wijze weer beperkt leverbaar. Kijk in ons archief.

Verzameling compleet maken?

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Zowel Brian Setzer als The Paladins komen in juli naar het Belgium Rhythm ‘n’ Blues Festival dat doorgaat van 15 tot 17 juli in het smakelijk genaamde Limburgse stadje Peer. Het blijft evenwel wachten tot de complete affiche of ze ook op dezelfde dag zullen spelen... *** Nog meer festivalnieuws, hoewel het nooit onze bedoeling is om in deze kolommen reclame te maken voor festivals. Dat JD McPherson (USA, wij vonden zijn debuut Signs & Signifiers absoluut briljant) en de Schotse Cash-a-likes Union Avenue in juli naar Sjock komen is gewoon heel goed nieuws*** Nieuwe bands, laat ze maar komen, al is Retro Nuovo niet echt nieuw: voorheen gingen ze door het leven als Discos Dos Manos, maar omdat die naam nogal eens met disco werd geassocieerd drong een naamswijziging zich op. Retro Nuovo bestaat uit Dirk Verstocken (zang), Bart Van Wijnsberghe (drums), Triphone Verbruggen (trompet), Lieven Roelandts (basgitaar), Bodo Van Der Staey (tenorsax), Stijn Mangelschots (baritonsax) en Kevin Scheerlinck (gitaar), en noemt zichzelf “een kleine big band in de stijl van de Royal Crown Revue, met soms een zijspoor naar bijvoorbeeld Johnny Cash en knipogen naar rockabilly, rock, jazz, ska en punk”. Staat genoteerd!

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

In mei verschijnt een nieuw album van Paul Ansell (GB), zijn 12de als we ons niet vergissen *** Gestopt: de in 2005 opgerichte Italiaanse surfband The Wadidli Riders die de full-CD Made In Antigua en de EP-CD Rev Hank Meets Wadidli Riders uitbracht. Gitarist Lorenzo Valdambrini heeft inmiddels een nieuwe groep opgericht, Surfer Joe & his Boss Combo *** Dat Ray Gelato graag eet én kookt wisten we al, maar nu kan je ‘m op zijn eigen www.youtube.com/user/cookinwithray kanaal ook in de keuken aan het werk zien. Laat die jambalaya, calamares in rode wijn en spinazie casserole met kikkererwten en chorizo maar komen! *** Nieuwe bands, laat ze maar komen: The Boomerangs zijn een nieuwe band uit Ukraine bestaande uit (ex)leden van The Wise Guyz en bluesband Jiving Bo.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Ferlin Husky toen en nu...

De nu 85-jarige Ferlin Husky werd begin maart in kritieke toestand opgenomen in een ziekenhuis in Nashville met ademhalingsproblemen en zijn dochter vraagt om voor hem te bidden. Nooit een goed teken. Husky werd sinds de jaren ’70 diverse keren gehospitaliseerd met hart- en longklachten. In 2005 werd hij geopereerd aan zijn hart, en ook in 2007 en 2009 haalde hij het medische nieuws. Ferlin Husky begon zijn carrière begin jaren ’50 als honky tonk zanger en nam onder het pseudoniem Simon Crum ook parodieën én rockabilly op *** Jasmine Records (GB) blijft prima pré-1960 verzamelaars op de markt gooien, en tot hun nieuwste oogst behoren de dubbel-CD’s Jesse Belvin: The Unforgettable Mr Easy (zijn twee LP’s uit 1959 en 1960 + meer), The Clovers: The Feelin’ Is Good (de The Clovers In Clover LP + alle A en B-kantjes tot 1959), The Moonglows: Most Of All (alle A en B-kantjes tot 1960), en Annette Funicelo: First Name Initial (complete opnames 1957-1960, inclusief de LP’s Annette, Annette Sings Anka, Hawaiianette en Italiannette) *** Over Annette Funicello gesproken: op 10 maart brak brand uit in haar villa in Los Angeles. De brandweer slaagde erin het vuur te doven in 24 minuten, maar de woning is zwaar beschadigd. Drie personen werden afgevoerd naar het ziekenhuis omdat ze rook zouden hebben ingeademd, en het zou gaan om Annette, haar echtgenoot en een verpleegster: de nu 68-jarige Funicelo werd in de jaren ’80 gediagnoseerd met multiple sclerosis en verplaatst zich met een rolstoel. Geen van de drie zou er ernstig aan toe zijn *** We weten zelf maar al te goed hoe moeilijk het is om een rock ‘n’ roll blad draaiende te houden, en daarom welgemeende felicitaties aan het Amerikaanse magazine Blue Suede News dat zijn 25ste verjaardag viert! Uitgave 1 verscheen in februari 1986, het recenste nummer 93 heeft Jack Scott op de cover en bevat ondermeer verhalen over Clyde Stacy, doo-woppers The Five Checks en de Canadese DJ Red Robinson *** Anna Strasberg, weduwe van Marilyn Monroe’s acteercoach Lee Strasberg, heeft de beeltenis, het imago en de “intellectuele eigendom” van Marilyn verkocht aan mediabedrijf National Entertainment Collectibles Inc en Authentic Brands Group LLG, een bedrijf dat verschillende merken van sportkledij én de rechten op Bob Marley bezit. Marilyn liet bij testament haar persoonlijke bezittingen na aan Lee en stipuleerde daarbij dat hij ze diende te verdelen onder haar dierbaren. Lee hield ze evenwel bij en legeerde ze na zijn eigen dood aan zijn echtgenote. Bedoeling van ABG is komaf te maken met de goedkope souvenirs en merchandising als postkaarten en kalenders en zich te concentreren op duurdere kwaliteitsproducten zoals mode, jeans, sportkledij, badpakken, juwelen, handtassen, schoenen, zonnebrillen, parfum, cosmetica en huishoudartikels. Daarnaast willen ze naar de toekomst toe Marilyn gebruiken voor reclamedoeleinden en deals sluiten voor nieuwe films, wellicht via digitale animatietechnologie. De 71-jarige Anna Strasberg zei dat ABG tijdens de zeven maanden durende onderhandelingen “indruk had gemaakt met hun gedurfde, imaginatieve ideeën”. Dat, en wellicht ook het niet vrijgegeven verkoopsbedrag, dat volgens insiders tussen de 20 en 50 miljoen dollar zou kunnen liggen. Daarnaast blijft Strasberg minderheidspartner in de joint venture. Opvallend is dat ABG prat gaat op hun subtiele aanpak: op slechts pakweg één derde van hun Bob Marley producten staat Marley’s beeltenis. De voorbije 20 jaar werden er 1975 Marilyn licentiedeals gesloten, waarvan vorig jaar alleen al zo’n 140. Op dit ogenblik zijn er wereldwijd zo’n 54 deals. Het eerste resultaat van ABG is dat Marilyn dit jaar wereldwijd het gezicht wordt van een nieuwe reclamecampagne van Christian Dior, de eerste nieuwe Marilyn producten zouden vanaf winter 2011 op de markt komen.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's RIP's)

de single I Built A Wall...

Op 3 februari overleed de 69-jarige countryzanger Bobby Boyle uit Ohio, volgens ons dezelfde Bobby Boyle van I Built A Wall Around My Heart (op de Collector CD Rockabilly Hoodlums Volume 4) en Ricky The Record Hound (op de Country Hicks Volume 7 LP). Naast de muziek werkte Boyle in sales en management in de verzekeringssector en in de familiezaak Boyle’s Nursery And Landscaping *** Op 20 februari overleed de 89-jarige Eddie Brandt, van 1946 tot 1958 pianist voor ondermeer Spade Cooley en Spike Jones. Ook schreef hij de nummers Short’nin’ Bread Rock, High School Romance (2x 1956) en Kinda Like Love (1958) voor zangeres Kay Cee Jones, in de jaren ’50 een van de regulars op de TV-show van Spade Cooley. Toen de gouden tijd voor dat soort swingende orkesten voorbij was werd Brandt schrijver-animator voor Hanna-Barbera, en toen de productie van tekenfilms steeds meer verhuisde naar China opende hij eind jaren ’60 in North Hollywood een winkel in filmmemorabilia die later evolueerde naar een videoshop. Eddie Brandt’s Saturday Matinee bestaat nog steeds, wordt tegenwoordig uitgebaat door zijn vrouw Claire en zijn zoon Donovan, en is nog immer een schatkamer aan oud filmspul en onvindbare videotapes: de Brandts hebben naar schatting 72.000 videobanden, 27.000 DVD’s en 22.000 kilo aan filmfoto’s in voorraad! Ook typerend: ze hebben er nooit een afdeling “nieuwe releases” gehad... Op de generiek van Kill Bill Volume 1 (2003) bedankte Quentin Tarantino Eddie Brandt. Brandt leed aan darmkanker *** Op 22 februari stierf de 87-jarige Gerald D. “Buster” Magness, steelgitarist bij All The Boys (de western swing band van Johnnie Lee Wills, de jongere broer van Bob Wills) en in die hoedanigheid te horen op hun in 1996 op Krazy Kat verschenen CD The Band’s A-Rockin’ met radiotranscripties uit 1941-1951 *** Op diezelfde dag stierf ook de 86-jarige Eugenia Dinning van The Dinning Sisters, een jaren ’40 close harmony trio in de stijl van The Andrews Sisters. De groep begon evenwel in de jaren ’30 als country act, en als u ons niet gelooft kan u zelf oordelen op de Jasmine CD Back In Country Style. Daarnaast verzorgden ze de achtergrondvocalen voor ondermeer Tennessee Ernie Ford en Tex Ritter. In 1993 namen The Dinning Sisters nog het gospelalbum Rhinstone Christian op in samenwerking met The Jordanaires. Jean Dinning was de zus van Mark Dinning en schreef met haar toenmalige echtgenoot Red Surrey Mark’s nummer één hit Teen Angel uit 1959 *** Op 4 maart overleed de 89-jarige Lorene M. Wills, de laatste nog levende van alle broers en zussen van western swing legendes Bob en Johnnie Lee Wills. Lorene werkte tot 1989 in de in 1963 geopende Johnnie Lee Wills Western Store in Tulsa, was een bron van informatie betreffende Bob en Johnnie Lee, en werd geïnterviewd voor diverse documentaires over hen. Lorene leed aan dementie en stierf in een verzorgingstehuis aan een hartaanval *** Op 9 maart overleed de 81-jarige Robert P. Marcucci, ontdekker en manager van Frankie Avalon en Fabian. De op 28 februari 1930 geboren Bob Marcucci startte in de muziek als componist, begon een platenwinkel, leende in 1957 10.000 $ van zijn vader en richtte platenfirma Chancellor Records op, waarop ondermeer singles van Johnny Burnette, Ronnie Dawson, Eddie Fontaine, Screaming Jay Hawkins, The Rock-A-Bouts, Johnny Rivers, Jodie Sands en The Surfaris verschenen, zij het dat dat in het geval van Burnette en Dawson niet hun rockendste werk is, niet verwonderlijk, aangezien we hier over de periode 1962-1963 spreken. Nee, de grote kanonnen die ervoor zorgden dat Chancellor 2 nummer één singles, 13 top 10 singles, 27 top 40 singles en 3 top 10 albums scoorde waren Frankie Avalon en Fabian. Avalon werd ontdekt door Marcucci’s partner Peter DeAngelis, wiens tante nog had gebabysit op de kleine Frankie, en toen DeAngelis en Avalon samen muziek begonnen te maken lag het voor de hand dat ie zou tekenen bij Chancellor. Het verhaal van de ontdekking van Fabian is een typevoorbeeld van hoe in die dagen tieneridolen letterlijk van straat werden geplukt: Fabian was de 14-jarige zoon van Marcucci’s buurman, gespot door Marcucci toen die buur een hartaanval had. Dezelfde avond nog spiegelde Marcucci Fabian een muziekcarrière voor. Fabian accepteerde omdat er nu eenmaal brood op de plank moest komen, of hij daar nu voor moest zingen of boodschappen afleveren... Tegen het midden van de jaren ’60 was het vet van de pan: zowel Avalon als Fabian waren meer geïnteresseerd in films dan in hits, en LP’s als Dixieland With A Twist (1962) waarop The Carpetbaggers oude Dixieland jazzstandaards in een twistjasje stopten waren niet van dien aard om het tij te doen keren, terwijl een concurrent als Cameo-Parkway wel succes had met dansplaatjes. Marcucci zou in de jaren ’70 nog het Romar label leiden maar zich gaandeweg meer met film bezighouden, en zo ontdekte hij ondermeer Philip Michael Thomas oftewel Ricardo Tubbs in de jaren ’80 TV reeks Miami Vice. De film The Idolmaker uit 1980 is losjes gebaseerd op Marcucci’s carrière, zo los dat Fabian met succes een proces aanspande tegen de makers. Enkele jaren geleden verkocht Marcucci de hele Chancellor backcatalogus van zo’n 2000 liedjes aan een bedrijf genaamd Digital Music Group Inc. en startte hij zelf een nieuw Chancellor label op, waarop vooral “romantische rappers” en zangeressen die klinken als Celine Dion verschijnen *** Op 11 maart kwam er een eind aan het leven van songsmid Hugh Martin, wiens bekendste nummer het kerstliedje Have Yourself A Merry Little Christmas is, ondermeer opgenomen door Connie Francis (1959) en Frankie Avalon (1962). Martin schreef het nummer in 1944 voor de Judy Garland musical Meet Me In St Louis, en zoals dat met kerstliedjes gaat werd het sindsdien door zowat iederéén opgenomen, ook door Floyd Cramer (1967), Boots Randolph (1992), Chris Isaak (2004), Trini Lopez (2007) en zelfs Alvin & the Chipmunks (1963) en Bert en Ernie van Sesamstraat (1978). Hugh Martin bereikte de gezegende leeftijd van 96 jaar.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

The Rocketeer en Bettie, getekend door Dave Stevens

Er komen nieuwe Rocketeer strips, gebaseerd op de comics vanaf 1982 getekend door de in 2008 aan leukemie bezweken Dave Stevens. The Rocketeer combineerde elementen uit de jaren ’30, ’40 en ’50 met ideeën uit pulpromans, een art deco retro look en een homage aan pin-up Bettie Page: het vriendinnetje van superheld Rocketeer zag er opvallend Bettie uit. De strip was een van de factoren in de Bettie Page revival, maar in de Rocketeer film uit 1991 was Bettie opvallend afwezig: de heldin was plots veranderd in het ideale jaren ‘30 buurmeisje, wat compleet voorbij ging aan het feit dat Bettie Page natuurlijk het ideale buurmeisje is... IDW Publishing, dat eerder al de volledige Rocketeer strips heruitbracht in een luxe uitgave, werkt nu in samenwerking met de beheerders van Stevens’ nalatenschap aan nieuwe Rocketeer verhalen getekend door een nieuwe generatie artiesten, waarvan het eerste nummer in Amerika in mei zou verschijnen. Dave Stevens was trouwens een van de weinige intimi die toegang hadden tot de échte Bettie Page, die bij hem in de buurt bleek te wonen. Ze werden vrienden, en Stevens hielp haar financiële vergoedingen te ontvangen voor het gebruik van haar imago en foto’s *** Op 14 februari overleed de 49-jarige tenorsaxofonist James Phillips, in 1989 een van de originele groepsleden van The Cherry Poppin’ Daddies die punk en ska combineerden met swing. Hij stapte uit de band midden jaren ’90, dus net voor hun grote doorbraak in de neoswing scene. Phillips leed aan kanker *** Crisis slaat toe te platenland: The Coffin Daggers hebben een creatief ideetje uitgewerkt om hun tweede CD Monsters Of The Id op de markt te krijgen, want ze vragen hun fans mee te investeren in het kostenplaatje van de mastering en persing en de vinylversie. In ruil krijg je een credit op de hoes, CD’s en andere goodies, afhankelijk van je bijdrage. Voor 6000 $ komen ze zelfs bij jou thuis spelen in de hele Verenigde Staten.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Elvis wordt later dit jaar ereburger van Boedapest, “niet om sentimentele of muzikale redenen, wel om politieke redenen”, aldus burgemeester Istvan Tarlos, die toegeeft zelf geen enkele Elvis CD te hebben. De postume eer valt Elvis te beurt omwille van zijn vermeende steun voor de Hongaarse opstand van 23 oktober tot 10 november 1956, bloedig neergeslagen door Soviettanks: toen Elvis op 6 januari 1957 in de Ed Sullivan Show het nummer Peace In The Valley bracht werd dat door velen beschouwd als een eresaluut aan de moed van de Hongaren. Op Elvis’ verzoek vroeg Ed Sullivan de kijkers donaties naar Hongarije te sturen, en uiteindelijk kwam er in 1957 26 miljoen Zwitserse francs naar het land gestroomd, aldus Tarlos. Elvis wordt niet alleen ereburger, er zal ook een plek in de stad genoemd worden naar de King, en daarvoor konden de inwoners tot 15 maart online kiezen tussen 12 locaties. In Boedapest is er trouwens al een Elvis Presley Boulevard, maar die is niet bepaald prestigieus: het is een slecht onderhouden baan aan de rand van de stad, volgens de Hongaarse Elvis fanclub in de buurt van de woning van de beroemdste Elvis imitator van het land, Laszlo Komar, die Elvis’ songs in het Hongaars placht te zingen *** Er zouden plannen bestaan voor een verfilming van de biografie Last Train To Memphis: The Rise Of Elvis Presley van Peter Guralnick uit 1995, een boek over Elvis’ leven tot zijn legerdienst in 1958 *** Een andere biopic waarvan sprake is The Last Days Of Elvis, die zou focussen op de evenementen in de aanloop tot Elvis’ overlijden. Voor de titelrol wordt getipt op… Johnny Depp, zoals bekend een acteur met een fascinatie voor duistere rollen ***

Johnny 'Elvis Presley' Depp?

In de Elvis wereld is álles belangrijk: op 29 januari overleed geluidsman Bruce Jackson die vanaf 1971 de monitormix deed voor Elvis. Oorspronkelijk werden die monitors gewoon vanaf de mengtafel in de zaal gemixt, maar omdat het Jackson opviel dat Elvis’ zangkwaliteiten nogal eens leden onder een slecht monitorgeluid, ijverde hij voor een apart plekje voor de monitormixtafel opzij op het podium, sindsdien de norm bij concerten. Op de vraag of hij daarmee het beroep van monitormixer uitvond antwoordde Jackson bescheiden dat dat er gewoon zat aan te komen. Hij was ook een pionier inzake geluidssystemen die met kettingen aan het plafond waren bevestigd – bedacht om meer zitplaatsen in de zalen te creëren...! Mixen voor Elvis was geen makkie, omdat die normaliter niet soundcheckte en pas enkele minuten voor de aanvang van het concert arriveerde, en het is dan ook een paar keer voorgevallen dat Elvis Jackson middenin een show voor 20.000 man op het podium sommeerde om zélf te komen luisteren naar de klank uit de monitors. Toch had life on the road met Elvis zo z’n voordelen, met name omdat dat zich deels in de lucht afspeelde: het Elvis circus verplaatste zich immers met tot vijf vliegtuigen (een voor Elvis en zijn hofhouding, een voor Colonel Parker, een voor de band, een voor de crew, en een voor het management van RCA Records), en Jackson was zelf een gediplomeerd piloot die af en toe zelfs de Lisa Marie mocht besturen, Elvis’ persoonlijke Convair 880 jet. Daarnaast vloog hij het technisch materiaal over als Elvis thuis op Graceland wou repeteren. Hij mixte honderden Elvis shows en nam daar een aantal van op via de mengtafel, zogenaamde soundboard recordings die nooit geopenbaard zijn. Later werkte hij voor Bruce Springsteen en Barbara Streisand. Ironisch genoeg kwam Jackson om het leven toen hij neerstortte met zijn eigen vliegtuig *** Ook dood: Elvis Presley, op 26 januari jl. op 63-jarige leeftijd aan een longontsteking overleden in een verzorgingstehuis in Lincolnshire (GB). Inderdaad, Elvis Presley, oftewel Brian Smith die zo’n grote (of gekke) fan was dat hij in 1979 zijn naam officieel liet veranderen in Elvis Presley en vanaf dat moment iedereen die hem Brian Smith noemde straal negeerde. Mevrouw Smith was er minder gelukkig mee, stak er een stokje voor dat hij zijn kersverse dochter Priscilla noemde, en liet haar eigen naam na hun echtscheiding onmiddellijk terug veranderen. Presley was nog steeds Elvisfan: op zijn crematie werden Always On My Mind en There Goes My Everything gedraaid *** Gespot in de officiële Dolce & Gabbana zomercollectie: 4 Elvis T-shirts. Prijskaartje: 110 € per stuk... *** Ook niet goedkoop: een op eBay aangeboden toegangskaartje voor een optreden van Elvis op 11 oktober 1956 in het Cotton Bowl Stadion in Dallas, naar verluidt het allereerste stadionconcert ter wereld. Vraagprijs: 3495 $... *** In de Elvis wereld is álles belangrijk: mogelijk gaat binnenkort het in 1963 in futuristische vliegende schotel stijl gebouwde Mid-South Coliseum tegen de vlakte, waar Elvis op 16 maart 1974 zijn eerste concert in Memphis sinds 1961 gaf en op 20 maart 1974 de live-LP Recorded Live On Stage In Memphis opnam. Hij trad er voor het laatst op op 5 juli 1976, en toen hij overleed stond er nog een dubbelconcert gepland voor augustus. Twintig jaar later vond er op 16 augustus 1997 de wereldpremière plaats van Elvis The Concert, het concept waarbij video beelden van Elvis worden gemixt met live muziek gespeeld door Elvis’ voormalige muzikanten. Het Mid-South Coliseum, dat naast rockconcerten vooral werd gebruikt voor sportevenementen, sluit eind 2006 de deuren en ligt op de Fairgrounds, tevens de locatie van het eveneens ter ziele gegane Liberty Land pretpark. De stad Memphis wil heel het terrein opwaarderen en het Coliseum platgooien en een nieuwe evenementenhall bouwen zou goedkoper zijn dan renovatie.

Naar Boven

10 maart 2011
JOHNNY PRESTON VERTROKKEN NAAR DE EEUWIGE JACHTVELDEN


Johnny Preston toen en meer recentelijker...

Ze vallen als vliegen, onze helden: op 4 maart overleed Johnny Preston, de man die Running Bear tot een van onze favoriete plaatjes maakte. John Preston Courville zoals zijn volledige naam luidde werd geboren op 18 augustus 1939 in Port Arthur, Texas en zong op de hogeschool in een groepje dat optrad in de Twilight Club in Port Neches, Texas, waar hij in 1957 opgemerkt werd door The Big Bopper, radio DJ en zelf zanger. Big Bopper bezorgde Preston een contract bij Mercury, het label waar hij zelf ook op zat, en liet hem in 1958 in de Gold Star Studios in Houston een door hem gepend nummer opnemen dat ie had gebaseerd op een reclame voor Dove zeep, Running Bear, het verhaal van de gedoemde onmogelijke liefde tussen Running Bear en Little White Dove, twee indiaantjes van twee vijandige stammen die elk aan een andere kant van de rivier wonen. De indianenkreten op de achtergrond (“hugha hugha”) werden volgens de overlevering trouwens ingezongen door The Big Bopper, producer Bill Hall én... de jonge George Jones! De sax werd ingespeeld door Link Davis. The Big Bopper verongelukte samen met Buddy Holly en de release van Running Bear werd verschillende maanden uitgesteld, maar toen het eenmaal uitkwam was er geen stoppen aan, en in januari 1960 kampeerde Running Bear drie weken op nummer één. Ook in Engeland haalde Preston de top van de hitlijsten, en hij toerde er zelfs in 1960. George Jones coverde Running Bear zelf in 1962, en in Duitsland verscheen een Duitstalige versie getiteld Brauner Bär Und Weiße Taube, gezongen door Gus Backus. Altijd gedacht dat dat een Duitse schlagerzanger was, maar Backus blijkt een voormalig lid van doo-wop groep The Del-Vikings (hij zingt niet mee op Come Go With Me) die na zijn legerdienst in Duitsland is blijven hangen! Preston zou nog twee keer de top 40 halen met Cradle Of Love (1960) en de Shirley & Lee cover Feel So Fine (1960), latere singles als Charming Billy (1960), Leave My Kitten Alone (1961) en Free Me (1961) haalden niet of nauwelijks de top 100. Naast Mercury nam Preston ook op voor Imperial, ABC, Hall-Way en TCF (Running Bear ’65). Voor Kapp nam hij in 1968 een geslaagde Running Bear op met de western swing band van Bob Wills.
Preston bleef altijd actief in de muziek. Zelf hebben we hem één keer live gezien, in 1998 in België op een oldiesfestival met ondermeer Little Eva en Bobby Vee. Vorig jaar kreeg hij een hartoverbrugging, waar hij nooit volledig van herstelde. Hij overleed in een ziekenhuis in Beaumont, Texas en werd 71 jaar.

Naar Boven

10 maart 2011
JOHN PICKERING: DE BUDDY HOLLY CONNECTIE


The Picks in de studio van Norman Petty in 1957 met vlnr.: John Pickering, Bob Lapham en Bill Pickering

Op 28 februari overleed de 77-jarige John Pickering van The Picks, het vocale trio dat Buddy Holly begeleidde op verschillende platen. De broers John en Bill Pickering leerden in de jaren ’40 zingen in het Pickering Family Quartet, de familiegroep van hun ouders die een vaste stek hadden op de radio in Clovis, New Mexico met een programma dat steevast gevolgd werd door de pianoshow van Norman Petty. Bill zou later radio DJ worden in Lubbock en was de allereerste DJ die een plaat van Buddy Holly op de radio draaide, meer bepaald zijn debuutsingle Blue Days Black Nights. Bill, John en medestudent Bob Lapham vormden het trio The Picks dat regelmatig door Petty werd ingehuurd om achtergrond te zingen in diens opnamestudio. Op 13 juli 1957 contacteerde Petty The Picks om vocals te overdubben op Oh Boy, dat Buddy Holly er 10 dagen eerder had opgenomen, begeleid door The Crickets. Petty voegt de stemmen van The Picks ook toe aan Maybe Baby, It's Too Late, Tell Me How, Rock Me My Baby, Send Me Some Lovin’, An Empty Cup, Last Night en You’ve Got Love. The Picks zijn dus te horen op Oh Boy en op negen van de twaalf songs van The Chirping Crickets, de enige Crickets LP die verscheen tijdens Buddy’s leven. De naam The Picks stond evenwel niet op die plaat en de hele wereld zou denken dat die mooie vocals The Crickets zelf waren, wat pas werd rechtgezet bij een heruitgave in 1987.
John en Bill bleven af en toe opnemen als The Pickering Brothers en namen later ondermeer zelf een cover van Oh Boy op. Het verhaal van The Pickering Brothers kwam abrupt tot stilstand toen Bill op 8 oktober 1973 een hersenbloeding kreeg, wat John er niet van weerhield om op zijn eentje een The Picks 25th Anniversary cassette uit te brengen op zijn eigen Pick Records. Pas tien jaar later kon Bill opnieuw zingen. In 1984 kregen John en Bill van Buddy’s weduwe de toestemming om opnieuw Holly opnames te overdubben, en sindsdien zien wij eerlijk gezegd door de Picks-bomen het Buddy-bos niet meer op Buddy Holly & The Picks releases als The Original Chirping Sound (1986), The Voices Of The Crickets (1992), Buddy Holly & The Picks in 2000 AD (2000), en diverse budget CD’s allerhande. Op sommige daarvan staan ook opnames van enkel The Picks zonder Buddy zoals hun Oh Boy cover en You've Lost That Lovin' Feeling, of Holly tributes als Buddy Holly Not Fade Away en Forever 22. Daarnaast nam John Pickering vooral gospel op, en zelfs daar wist ie een Buddy link aan te breien, zoals op de CD God’s True Love Ways die een In Memory Of medley bevat van drie nummers gezongen op Buddy’s begrafenis...
Bill Pickering overleed op 25 januari 1985, twee jaar later hielp John de weduwe van Norman Petty het eerste Clovis Music Festival organiseren. Ook schreef hij een (ongepubliceerd?) boek over zijn carrière, en naast de muziek werkte hij 53 jaar als petroleumgeologist. Hij overleed in zijn slaap na een beroerte op 25 februari. Het enige nog levende groepslid van The Picks is Bob Lapham, schrijver van ondermeer de fictieve roman Meet Me At The River Buddy Holly.

Naar Boven

3 maart 2011
DOUBLE DYNAMITE: AFSCHEID VAN TWEE ACTRICES...

Op 4 februari overleed Tura Satana, de iconische actrice uit Faster Pussycat Kill Kill, geen rock ‘n’ roll film, wel een cultfilm van Russ Meyer uit 1965 die door vele rock ‘n’ roll fans gesmaakt wordt. Satana (echte naam: Tura Luna Pascual Yamaguchi) werd geboren in Japan als dochter van een acteur van Japans-Filipijnse afkomst en een circus performster met Schots, Iers en native american (lees: indianen)bloed in de aderen. Na de tweede wereldoorlog verhuisde ze met haar familie naar Amerika, waar ze op negenjarige leeftijd verkracht werd door vijf mannen. Omdat dat straffeloos bleef leerde ze karate en aikido, en sloot ze zich aan bij een tienerbende. Ze huwde op 13-jarige leeftijd en werd later fotomodel (ze poseerde halfnaakt voor acteur Harold Lloyd toen ze nog minderjarig was) en burlesque danseres, en werkte met ondermeer Tempest Storm en Candy Barr. Ze rolde ook in het acteursvak met kleine rolletjes in films en TV-series als The Man From UNCLE. Naar eigen zeggen verkeerde ze toen ze 17 was met niemand minder dan Elvis en weigerde ze zelfs een huwelijksaanzoek van de King... Haar bekendste rol is en blijft die van Varla in Faster Pussycat Kill Kill, een gewelddadige film waarin enkele vrouwen wraak nemen op alles en iedereen in hun omgeving. In de jaren ’70 wordt ze neergeschoten door een ex-vriendje en werkt ze in een hospitaal en als dispatcher bij de politie van Los Angeles. In 1981 breekt ze bij een auto-ongeval haar rug en moet ze twee jaar revalideren.


Links: Tura Satana in Faster Pussycat! Kill! Kill! Rechts: Tura Satana in recentere tijden

De laatste jaren gaf ze voornamelijk acte de presence op fanmeetings, en ze toerde zelfs door Europa met Lori Williams en Haji, de andere actrices uit Faster Pussycat Kill Kill, tours die voornamelijk bestonden uit optredens van surfbands en go go danseressen, terwijl de actrices dialogen uit de film debiteerden en merchandise verkochten. Satana werd 72 jaar en overleed volgens haar manager aan een hartfalen.



Maar ook het échte Hollywood sterft onverbiddelijk uit: op 28 februari overleed Jane Russell, opnieuw geen rock ‘n’ roll naam, wel een van de meest befaamde actrices uit de jaren ’40 en ’50 én een populaire vliegtuig pin up in de tweede wereldoorlog. In 1943 raakte haar film The Outlaw maar ternauwernood door de censuur omwille van haar duizelingwekkend decolleté, geaccentueerd door een door regisseur Howard Hughes in hoogsteigen persoon ontworpen bustehouder. De actrice werd in die dagen trouwens regelmatig aangekondigd als “the two and only” Jane Russell! Howard Hughes kende overigens iets van aerodynamica, want hij ontwierp ook vliegtuigen... Hughes zou die publiciteitsstunt overdoen in 1954 met de film The French Line waarin Russell een door hem bedacht ééndelig badpak met strategische uitsparingen droeg. Tussendoor maakte Russell films met heel wat van onze favoriete acteurs zoals Robert Mitchum, Vincent Price, Groucho Marx en Frank Sinatra. Een van haar bekendste films is Gentlemen Prefer Blondes uit 1953 waarin ze als donkerharige schoonheid naast blondine Marilyn Monroe speelt. Twee jaar later speelde ze in op het succes van die film met Gentlemen Marry Brunettes. Russell overleed op 89-jarige leeftijd in haar woning in Santa Monica, Californië aan ademhalingsproblemen.


Jane Russell toen en Jane Russell later...

Naar Boven

3 maart 2011
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

El Rio Trio

El Rio Trio stelt op 2 april zijn nieuwe CD Wazzzuuuuuup! voor in de Cruise Inn in Amsterdam. De CD verschijnt net als hun drie vorige albums op Tombstone Records, dat daarnaast ook een CD van The Lauries (D) in de pijplijn heeft *** Dit jaar geen Harley Dag in Breda: de Bredase Harley-Davidson Club ligt in de clinch met de gemeente. Na 22 jaar is het over, en dat vinden wij jammer, want de Harley Dag was een gezellig en gratis internationaal evenement voor het grote publiek met veel live muziek, inclusief rock ‘n’ roll. De problemen begonnen vorig jaar toen de gemeente het door de club ingediende calamiteitenplan en draaiboek (maatregelen om de veiligheid van bezoekers te waarborgen, voorzieningen, logistiek, parkeerplan, communicatieplan) verwierp en geen vergunning toekende. De gemeente hield er op diverse punten een andere mening op na, zag een groot risico in de aanwezigheid van motorclubs, en eiste camera toezicht en meer politie (niet zichtbaar). Na overleg werden afspraken gemaakt en benodigde vergunningen werden uiteindelijk goedgekeurd. Tijdens de Harley Dag werd de club evenwel geconfronteerd met zaken die niet overlegd waren, zoals de aanwezigheid van ME in vol tenue en een helikopter die de hele dag in de lucht hing. Dat alles heeft, aldus H-D Breda, niet bijgedragen tot het veiligheidsgevoel bij de bezoekers en in een enkel geval zelfs averechts gewerkt. Daarom heeft de club geen vertrouwen meer in de gemeente en verwacht ze in de toekomst nog meer eisen en een hoger onkostenplaatje, en vandaar besluit het bestuur nu definitief geen Harley-Dag Breda meer te organiseren. Dubbel jammer, ook voor de plaatselijke horeca mogen wij veronderstellen, zeker omdat enkele jaren terug ook de jaarlijkse ‘50s Dag in Breda werd stopgezet door steeds strengere eisen van de gemeente en een moeilijke samenwerking met diezelfde horeca. Sowieso hebben wij de indruk dat in steeds meer steden en gemeenten elk privé initiatief te kampen krijgt met een overheid die immer moeilijker gaat doen als ze zelf geen vinger in de pap heeft...

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS



Vijf jaar na de rest van de wereld krijgt de burlesque nu ook België in haar zachtzijden greep: na de burlesque spektakels in Brussel en de Radio Modern spielereien met Hotel Jarretelle kan je sinds maart ook elke eerste zondag van de maand terecht in Antwerpen, waar La Riva burlesque dinner shows organiseert. Op het programma staan exquisiet eten gecombineerd met glamour, verleiding en erotisme, u aangeboden door gastvrouw Lady Flo De Paris (F) en showbizz koppel Miss Lolly Wish (F) en George Bangable, de charmante crooner. La Riva Follies is ongetwijfeld een chique bedoening, want ’t is wat wij dure dans noemen: voor een driegangen diner betaal je 82 €, als je enkel de show wil zien kom je d’r in voor 25 €. La Riva bevindt zich op het Eilandje, alle info via www.lariva.be *** Op 26 februari verschenen op Drunkabilly Records uit Gent de nieuwe en voor beide bands tweede CD van Moonshine Reunion (Tired Of Drivin’) en The Baboons (Back Scratch). Review: zodra we ze hier binnenkrijgen! *** Het goede nieuws is dat de Cebo basketschoenen vanaf heden in Belgische handen zijn. Het slechte nieuws is... maar leest u verder! De bekende gymschoenen met karakteristieke rubberen zool en rode rand werden populair als goedkoop alternatief voor de All Stars, en zagen erg bovendien erg rock ‘n’ roll uit. Wisten wij destijds veel dat de “foempies” zoals ze gemeenzaam bekend werden meer dan 20 jaar lang onveranderd gemaakt werden in een fabriek in Partizanske in het toen nog communistische Tsjechoslowakije. Nu komen de schoenen in Belgische handen: twee Belgische ondernemers kochten de foempies over van de Slowaakse fabriek die ze tot in 2009 produceerde. "We konden de productielijn in Partizanske overnemen en vernieuwen, de oude mallen voor de schoenen gebruiken, en een van de ingenieurs uit de CEBO fabriek werkt nu voor ons. Alleen de naam mochten we niet houden. Cebo staat voor Chezch Boots en in de fabriek wordt momenteel nog ander schoeisel geproduceerd. Daardoor heet onze schoen nu Komrad Invasion”, zo lazen wij in de krant. Minder mooi is dat er ook een groene en blauwe variant, een zwart-wit versie en een volledige witte versie op de markt komen. En de prijs? "Die moesten we optrekken omdat we voorlopig kleine aantallen produceren. Maar het blijft betaalbaar aan zo'n 55 € per paar." Nou, da’s een pak duurder dan wij in onze hoogdagen betaalden, toen je ze als je uitkeek in discounts soms kon aanschaffen à omgerekend 10 €... voor twéé paar! De Komrad Invasions liggen vanaf nu in bekende schoenenzaken in België *** Nog nieuws uit de detailhandel: het laatste originele early sixties winkelinterieur van Vlaanderen dreigt te verdwijnen: de eigenaars van de voormalige snoepwinkel op het Koningin Astridplein 36 willen het pand verkopen aan investeerders. De winkel is dicht sinds 2004, maar binnen staat nog steeds het originele interieur uit 1962, en dat is volgens Monumentenzorg het enige overgebleven intacte winkelinterieur uit deze periode. De locatie werd in 2006, 2008 en 2010 nog gebruikt als tijdelijke tentoonstellingsruimte voor oude foto’s en postkaarten van en over het leven in Antwerpen in vroegere tijden. Een actiegroep diende een dossier in dat tot bij minister Bourgeois geraakte, die besloot het pand niet te beschermen omdat het gebouw dateert uit een andere periode dan het winkelinterieur. De actiegroep heeft inmiddels een online petitie gestart.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

John Barry geeft ‘em van jetje op trompet bij The John Barry Seven

Op 30 januari overleed de 77-jarige filmcomponist John Barry (GB), bekendst van zijn zo maar eventjes 12 James Bond soundtracks maar daarnaast ook verantwoordelijk voor de muziek van bijvoorbeeld The Chase (1966), Born Free (1966), Midnight Cowboy (1969), King Kong (1976), The Legend Of The Lone Ranger (1981), The Cotton Club (1984), Out Of Africa (1985), Peggy Sue Got Married (1986) en Dances With Wolves (1990). Waarom wij hem hier vermelden? Omdat hij als zoon van een bioscoopuitbater en een klassieke pianiste zijn carrière begon in 1957 met zijn John Barry Seven als huisorkest en arrangeur van het BBC TV programma Drumbeat. Een van de zangers in Drumbeat voor wie Barry de arrangementen deed was Adam Faith, en toen die in 1960 zijn eerste film draaide, Beat Girl, was het eveneens John Barry die de muziek componeerde, arrangeerde en dirigeerde. Beat Girl zou trouwens de eerste Britse soundtrack-LP worden. Van 1959 tot 1962 was hij arrangeur voor EMI, vanaf 1962 arrangeur en producer bij Ember Records. De producers van de film Dr. No (1962) contacteerden hem om het door Monty Norman gecomponeerde thema van de film onder handen te nemen, met als resultaat het wereldberoemde James Bond thema, dat evenwel volledig op naam van Norman staat: Barry kreeg voor zijn arrangement en toevoegingen een eenmalige vergoeding van 250 £... Maar niet alleen voor dat James Bond Theme zijn wij John Barry dankbaar, ook voor zijn thema van de film Beat Girl (door Fatboy Slim in 1998 gesampled in Rockafeller Skank, het enige techno nummer dat wij goed vinden. Wat zeggen we? Dat wij gewéldig vinden, misschien omdat er ook een sample inzit van Bobby Fuller’s I Fought The Law en een gitaarrif van Peter Gunn door Art Of Noise Featuring Duane), voor zijn Walk Don't Run cover (1960), en zelfs een klein beetje voor zijn Theme From The Persuaders (1971, bij ons bekend als De Versierders). John Barry verdrong met zijn Goldfinger soundtrack A Hard Day's Night van The Beatles van de eerste plaats in de Amerikaanse albumcharts, was gehuwd met de Franse actrice Jane Birkin, won vijf Oscars en vier Grammy's en werd in 1999 door Queen Elizabeth tot OBE (Officer Of The Order Of The British Empire) benoemd *** Skiffle pionier Chass McDevitt (GB) treedt in mei op in Washington, op zich het vermelden in Boppin’ Around niet waard, tenzij om drie redenen: a) McDevitt is nu 76 jaar, b) hij speelt er op Zep Fest, een driedaags festival tot meerdere eer en glorie van heavy metal band Led Zeppelin (McDevitt wordt beschouwd als een van de inspiratiebronnen van de groep en becommentarieert op twee Led Zep DVD’s hun roots), en c) het is McDevitt’s eerste Amerikaanse concert sinds hij er in 1957 op televisie mocht aantreden in de show van Ed Sullivan, die diezelfde dag ook The Everly Brothers te gast had *** The Lennerockers (D) hebben een nieuwe contrabassist: Chuck Shoker vervangt Dieter "Didi" Korth die de groep mee oprichtte in 1984. Shoker maakte zijn Nederlands debuut tijdens de passage van The Lennerockers in Oss op 13 februari jongstleden. Voor een volledig verslag van Rockin’ Oss, consulteer onze Rockin’ Lifestyle rubriek! *** De legendarische 100 Club gelegen aan Oxford Street 100, een van de beroemdste Londense hot spots voor live concerten, is mogelijk gered: nadat de club de laatste jaren wegens hoge huurprijzen, belastingdruk en aankoopprijzen voor alcohol aankeek tegen een verlies van zo'n 100.000 £ per jaar en uiteindelijk 250.000 £ in het rood stond, hebben ze nu een sponsordeal met schoenmerk Converse, ongetwijfeld goed nieuws voor de club die in 1942 opende als restaurant en vanaf 24 oktober 1942 ook live muziek op het menu zette, met in de loop der jaren ondermeer Jerry Lee Lewis, Chuck Berry, Bo Diddley, Memphis Slim, Slim Gaillard, James Burton en Lonnie Donnegan op het podium *** Gesplit: het Britse trio The Debonaires dat minstens twee CD’s uitbracht, Cry Your Blues Away en You Don’t Know Me. Ze gaan nog wel alle vastliggende optredens afwerken, en spelen hun afscheidsconcert op 29 mei *** Wie daarentegen tot het einde der tijden blijft doorgaan is ons aller Ray Gelato (GB), en hij heeft een nieuwe CD in de steigers getiteld Hey Boy Hey Girl, een duet album met Kai Hoffman in de klassieke vocale stijl van legendarische zangteams als Louis Prima/ Keely Smith en Louis Armstrong/ Ella Fitzgerald. Hoffman houdt sinds 2008 met haar swingband Kai’s Cats audiëntie in de befaamde Londense jazzclub Ronnie Scott’s *** Het kan verkeren: de obscure ‘80s track I Love My Car van de Britse band Way Out West is momenteel in Amerika en Canada te horen in een commercial voor de nieuwe Chevrolet! I Love My Car is het enige nummer dat die band ooit opnam, en dat naar aanleiding van een oproep van Fury Records voor liedjes over auto’s. Die verzamel-LP, eveneens getiteld I Love My Car, verscheen in 1986 en het nummer stond ook op de CD The Best Of Fury Rockabilly Volume 1, maar groep én liedje verzonken al snel in de vergetelheid. Een Amerikaans advertentiebureau viste het nummer nu op via digitale download, met als resultaat een royalty cheque voor Way Out West, gelocaliseerd na enig speurwerk van Dell Richardson van Fury en Roy Williams van Nervous Records die een publishing deal hadden met Fury. Bleek dat enkel drummer Johnnie Moran op de opname meespeelde, de overige instrumenten werden op een draagbare Teac cassettespeler ingeblikt door zanger Philip Litterick, die na rijp beraad besloot de opbrengst van het nummer eerlijk te verdelen met zijn voormalige bandleden. Wie weet, misschien houden ze er genoeg aan over voor een nieuwe auto? Phil Litterick speelt tegenwoordig in The Turnpike Cruisers en in Sharkfin Plectrum.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Clyde Stacy in 1957 en recentelijker...

Zijn er nog ‘50s artiesten die nog nooit in Europa hebben gespeeld? Jawel, en Hemsby heeft er eentje weten te strikken: in mei maakt de nu 75-jarige Clyde Stacy, bekendst van So Young, Hoy Hoy (2x 1957), Honky Tonk Hardwood Floor en I Sure Do Love You Baby (2x 1958), er zijn Europees debuut, begeleid door zijn originele gitarist John D. Levan. Wie zich terdege wil voorbereiden schaffe zich Stacy’s in 1993 verschenen verzamel-CD Pleasant Jamboree – There’s Good Rockin’ Tonite op Eagle Records aan of wacht op een spoedig te verschijnen Bear Family CD *** Al blijft het uitkijken voor namaak, want wie zijn Bill Haley’s New Comets die in april in Frankrijk op het 9de Good Rockin’ Tonight in Attignat (F) staan? Die groep werd opgericht door ene Joe Clifton die van Haley's erven in 1987 blijkbaar de officiële toestemming kreeg om die naam te bezigen. Ook in de groep: “originele Comets gitarist Bill Turner” (van 1974 tot 1976, ja) en “originele Comets steelgitarist Peter Davenport”. Dat is Pete Davenport van The Stargazers (GB) die eind jaren '80 ooit eens een tour met The Comets deed, dus die kunnen we ook bezwaarlijk een echte Comet noemen... *** In april verschijnt een nieuwe CD van Mac Curtis, ondertussen toch ook al 72 jaar jong, op het Bluelight label (Finland) dat eerder twee nieuwe CD’s van Hayden Thompson uitbracht. Merkwaardig genoeg wordt Songs I Wish I Wrote een country album, al bracht Curtis eind jaren ’60 begin jaren ’70 al twee country LP’s uit, The Sunshine Man en Early In The Morning *** Op 4 april gaat een Amerikaans radiostation het “ultieme en definitieve statement” betreffende de verdwijning van Glenn Miller uitzenden vanuit de controletoren van het Twinwood vliegveld in Clapham, Bedfordshire (GB) waar Miller op 15 december 1944 opsteeg om boven de Noordzee van de radar te verdwijnen. Een onderzoeksteam van de universiteit van Colorado heeft in samenwerking met de familie Miller in Engeland de National Archives en andere militaire bronnen doorzocht en nooit gepubliceerde informatie gevonden. Er doen al jaren diverse samenzweringstheorieën de ronde betreffende Miller’s onopgehelderde verdwijning. In de controletoren van Twinwood is een Glenn Miller museum gevestigd, en op de site van het voormalige vliegveld wordt sinds 2004 elk jaar een ‘40s/‘50s weekender georganiseerd *** Als je een nacht met een historische figuur zou mogen slapen, wie zou je dan kiezen? Die vraag werd recent gesteld aan mannen en vrouwen die de website Hotel.info bezochten, en de resultaten waren verrassend: indien vrouwen de tijd konden terugdraaien boekten ze het liefst een kamer met James Dean, Leonardo Da Vinci of Elvis Presley, mannen willen het liefst aan de zijde van Raquel Welch, Romy Schneider, Cleopatra en Marilyn Monroe, euh, slapen *** Nu op de markt gebracht door Bear Family: gelimiteerde genummerde keramische Johnny Cash boekensteunen, gemaakt door beeldhouwer-schilder Thomas Recker. Boekensteunen? Als het nu nog platensteunen waren... In elk geval: voor de kapitaalkrachtige liefhebber een koopje à 225 € per paar + verzendkosten... *** Coming soon op Bear Family: Old Time Religion van Jerry Lee Lewis, 20 onuitgebrachte live gospel tracks opgenomen in een kerk op Highway 41 in Memphis in 1970, drie dagen nadat Jerry Lee de wereldlijke muziek had verzaakt. De opnames bleven toen op de plank liggen omdat de platenfirma destijds geen flauw idee had wat ermee aangevangen... *** Nog Bear Family toekomstmuziek zijn – hier is ie! – Clyde Stacy, de in 2008 overleden Bobby Lord en het vocal hillbilly duo George & Earl in de Gonna Shake This Shack Tonight reeks, en Big Joe Turner in de Rocks reeks.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's RIP's)


Van links naar rechts: Lee Hazlewood, Loy Clingman en een wel bijzonder relaxte Al Casey...

Op 20 februari overleed Loy Clingman, net niet onbekend maar daarom niet minder bemind omwille van Uranium Blues (1955, begeleid door de band van Al Casey), I’m Feelin’ Low Low Low, It’s Nothin’ To Me (2x 1957) en Rockin' Down Mexico Way (1958). De op 8 april 1923 geboren Loy Melford Clingman kreeg van Lee Hazlewood een contract bij Viv Records in Phoenix, een label opgericht door Hazlewood in 1955, en hij investeerde ook 3000 $ in het label waarmee hij voor 1/3 eigenaar van Viv werd. Twee jaar later werd hij de grote baas van dat kleine label, regeling waarmee een dispuut tussen Hazlewood en Clingman betreffende de publishing royalties van het door Hazlewood geproduceerde The Fool van Sanford Clark werd afgesloten. Clingman runde ook zijn eigen opname studio (de grootste hit die er werd opgenomen was de ballad Need You van Donnie Owens), nam zelf op voor Liberty Bell, Ring, Dot, Swan, Elko, Capital en Four Corners, en hield Viv draaiende tot begin jaren '70. Daarnaast werkte hij 27 jaar lang als schoolmeester en hield ie in het weekend een coffee house open. Bear Family Records kocht de Viv masters in 1992, met als resultaat de 3CD-doos Phoenix Panorama: The Viv Labels.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Lee Rocker is bezig met de opnames van een nieuwe CD, euforisch omschreven als hét "real deal rockabilly" album van zijn carrière. Rocker zal de CD voorstellen aan het publiek op 28 mei tijdens het Revival Festival in Austin, festival medegeorganiseerd door Rocker zelf, met dit jaar naast Lee Rocker ondermeer Reverend Horton Heat en Hank III op de affiche. Titel en tracklisting van de CD zijn nog niet vrijgegeven, maar er zouden wel covers van Twenty Flight Rock, Rock Billy Boogie én heropnames van Stray Cats songs op staan, alsmede een nieuw zelfgepend nummer getiteld Slap The Bass.

Naar Boven

10 februari 2011
UTRECHTSE JETS 50 JAAR OP DE BÜHNE

Het blijkt een periode te zijn met vele rock ‘n’ roll jubilea: de volgende band die wat te vieren heeft is de formatie The Jets, vooral bekend dankzij hun Japanse hit Goldfinger, uiteraard niet te verwarren met de Britse revivalrockers The Jets.
De Utrechtse band werd in 1959 opgericht als The Rocking Explosives, waarmee ze zoals vele bands in die tijd instrumentale Shadows-achtige muziek maakten. In die eerste bezetting zaten onder meer Nico Witkamp en de te vroeg overleden Karry Mulder. In 1961 werd de bezetting uitgebreid met de zanger Peter van Meel en werd de naam van de band gewijzigd in The Jets. De eerste plaat van de Jets, met de covers Shake Hands en Memphis Tennessee, was alleen verkrijgbaar bij inlevering van 40 zegeltjes van een boterfirma terwijl de officiële single in 1964 uitgebracht werd: Jets Fly/ Baby Elephant Walk. Het grootste wapenfeit is ongetwijfeld het Japanse succes van de instrumental Goldfinger. Deze single werd een gigantische hit aldaar, net als hier trouwens. De muziek van The Jets evolueerde midden jaren '60 min of meer van instro naar beat. Na 1966 was de tijdsgeest compleet veranderd en wisten ze alleen nog te scoren met The Pied Piper, die dat jaar op de tweede positie van de Nederlandse top 40 terecht kwam.
Hoe dan ook, The Jets bleven altijd optreden en de huidige bezetting is nu Peter van Meel (zang), Boy brostowski (drums), Eddy Geurtsen (keyboards/ zang), Barry v.d. berg (sologitaar), Leen van der Werf (slaggitaar) en Nico Witkamp (basgitaar/ zang). Op 20 maart a.s. vindt in Stairway To Heaven te Utrecht het jubileumconcert plaats. Voor meer info: www.the-jets.nl

Naar Boven

10 februari 2011
SIXTIES MUSIC VENRAY BLIJFT DE SCHOUDERS ERONDER ZETTEN

Al jaren een bekend gegeven in onze rock ‘n’ roll agenda Be There!© zijn de evenementen georganiseerd door Sixties Music Venray. Omdat ze al zo lang meegaan kennen zij het klappen van de zweep en beseffen ook zij dat ze de schouders eronder moeten blijven zetten om telkens weer de zaal vol te krijgen. Zelfs in de barre wintermaand december lukte dat voor een groot deel, al zat de vroege winter en de slechte weersomstandigheden met veel sneeuw de avond wel wat dwars. Zo waren de Britse Flames vanuit Calais naar Venray zo’n 8 uur onderweg. “Maar”, zo voegde organisator Geert Linders eraan toe, “ze waren er!”
Het moet raar lopen wil er op 16 april weer zoveel sneeuw liggen. Dan vindt de volgende editie plaats waarvoor wij 2 x 2 kaarten mogen weggeven. Op het programma staat dan onder meer de Belgische Clearance Clearwater Revival tributeband Clearwater en de Nederlandse rock ‘n’ roll band Of Course. De snelste mailers naar l-linders@home.nl winnen de toegangskaarten. Voor meer info kun je Be There! © checken.

Naar Boven

(reclame)

10 februari 2011
BEAR FAMILY OP ZOEK NAAR DE ROOTS VAN DE ROOTSMUZIEK

Op 1 maart brengt Bear Family (D) een 5-CD-doos uit getiteld The Bristol Sessions 1927-1928: The Big Bang Of Country Music, met daarop verzameld alle bewaard gebleven veldopnames die producer Ralph Peer in 1927 en 1928 met draagbare opname apparatuur maakte in Bristol, Tennessee in opdracht van de Victor Talking Machine Company. Er was al eerder countrymuziek opgenomen (ook met veldopnames) én uitgebracht op plaat, maar Peer was ervan overtuigd dat ie meer talent zou ontdekken als hij naar de muzikanten toeging in plaats van de muzikanten naar de opnamestudio’s te laten komen. Reizen was in die tijd namelijk niet vanzelfsprekend. En talent vond ie in Bristol, want naast de stoet balladeers, straatpredikanten, kerkkoren, gospelkwartetten, string bands, mondharmonicavirtuozen, bluesgitaristen, vaudeville artiesten of simpelweg verhalenvertellers die de revue passeerden werden toen de allereerste opnames gemaakt van de artiesten die de eerste supersterren van de country zouden worden: The Carter Family en Jimmie Rodgers. De enige andere bekende naam op de Bristol sessions is Ernest Stoneman, tenzij u toevallig voorzitter van de Red Snodgrass Memorial Society bent natuurlijk. Peer was een toffe peer en hij betaalde de artiesten per kantje + per verkochte plaat, een overeenkomst die de basis vormde van het systeem van royalties zoals dat anno 2011 nog steeds in voege is. Zelf verdiende hij bij Victor een salaris van amper één dollar per jaar, maar hij werd wel eigenaar van de uitgaverechten op de opnames die hij maakte, wat hem in staat stelde een muziekuitgeverij te beginnen die hem schatrijk zou maken.


Jimmie Rodgers (l), Ralph Peer (r) en leden van The Carter Family

Een deel van de Bristol sessies verscheen sinds 1927 fragmentarisch in alle mogelijke muziekformaten, maar nooit eerder werden alle nog bestaande en zelfs nooit eerder geopenbaarde opnames in één uitgave bij elkaar gebracht. De Bear Family box bevat in totaal 124 tracks (goed voor zes en een half uur rootsmuziek die qua authenticiteit zijn gelijke niet kent, het einde en tegelijkertijd het begin van een tijdperk) en een hardcover boek van 120 pagina’s, en er hangt een prijskaartje van 110 euro aan vast. De eerste 250 dozen zijn genummerd. De lancering van de box wordt in Bristol gevierd op 12 en 13 maart met lezingen en een Mountain Stage concert met John Carter Cash (de zoon van Johnny Cash, die gehuwd was met June Carter, de dochter van Mother Maybelle Carter van The Carter Family) en Dale Jett, de kleinzoon van Sara en AP Carter, stamhoofd van The Carter Family. Eregasten dat weekend zijn opperbeer Richard Weize van Bear Family en leden van The Stoneman Family.

Naar Boven

10 februari 2011
MUZIEKMAGNAAT DON KIRSHNER OVERLEDEN

Don Kirshner (links) met Neil Sedaka

Op 17 januari overleed muziekuitgever, promotor en producer Donald Kirshner op 76-jarige leeftijd aan een hartfalen. Don Kirshner, zoon van een kleermaker en student business administratie, schreef zijn eerste liedje toen hij werkte als hulpje in een hotel. Op een dag moest ie de valiezen van Frankie Laine dragen, voor de ondernemende Kirshner dé kans om te proberen zijn liedje te verpatsen. Laine had geen interesse maar legde Kirshner uit hoe en waar hij een demo kon laten opnemen. Zes maanden later werd het nummer uitgegeven, maar het werd nooit opgenomen. In 1957 ging Kirshner in zee met Robert Casotto die korte tijd later succes oogstte als Bobby Darin. Nummers die ze samen schreven zijn Wear My Ring (Bobby Darin, Gene Vincent), Love Me Right (Lavern Baker) en het pas in 1961 uitgebrachte Wait A Minute (The Coasters). Naast liedjes schreven ze ook commercials die ingezongen werden door ene Concetta Franconero, de latere Connie Francis. In mei 1958 richt Kirshner muziekuitgeverij Aldon Music op met Al Nevins, in de jaren ’40 gitarist van popgroep The Three Suns, bekendst van hun origineel van Twilight Time uit 1944, oorspronkelijk een instrumental die zo populair werd dat Buck Ram er een tekst op schreef. Later werd Ram manager van The Platters die in 1958 met Twilight Time hun derde nummer één zouden scoren. Ook geinig: de Spaanse versie van Twilight Time die The Platters in 1963 opnamen in rhumba stijl onder de titel La Hora Del Crepúsculo. Doel van Aldon Music was zich toe te leggen op het publiceren van nieuw materiaal voor het tienerpubliek, en toen ze het meubilair aan het uitpakken waren in hun nieuwe kantoor op 1650 Broadway (over de beroemde Brill Building op 1619 Broadway, later zou Kirshner zijn intrek nemen in de Brill Building zelf) kwam aankomend componistentalent Neil Sedaka en Howard Greenfield binnengewandeld, op zoek naar een muziekuitgeverij. Kirshner bood hen na het beluisteren van Stupid Cupid, The Diary en Calendar Girl onmiddellijk een contract aan, maar Sedaka en Greenfield hielden de boot af: ze zouden Kirshner over een periode van drie maanden acht songs bezorgen, en als een daarvan de hitparade haalde zouden ze tekenen. Kirshner liet Sedaka de nummers spelen voor Connie Francis, die al twee keer de top 40 had gehaald, en Francis koos een van de liedjes als nieuwe single. In oktober 1958 stond ze met Stupid Cupid op nummer 17. In een tijdspanne van minder dan een jaar scoorde ze nog twee hits met de Sedaka-Greenfield composities Fallin' en Frankie. Tegen 1962 had Kirshner 18 componisten in dienst, waaronder hitkanonnen als Barry Mann, Cynthia Weil, Gerry Goffin, Carole King, Jeff Barry, Ellie Greenwich, Tommy Boyce, Bobby Hart en de jonge Neil Diamond. Kirshner sloot deals af met letterlijk honderden kleine platenlabels én met major als Columbia, Decca en Capitol. Naarmate Aldon’s faam groeide wierp Kirshner zich steeds meer op als onafhankelijk producer die in plaats van songs volledig afgewerkte masteropnames aanbood, zodat Aldon Music in plaats van de gebruikelijke 2 dollarcent royalties per verkochte plaat (één voor Aldon, één voor de componisten) tot 10% royalties opstreek. Daarnaast startte Kirshner in 1962 zijn eigen Dimension label dat in één jaar tijd 10 hits scoorde op 13 releases, en had ie een afdeling aan de westkust, geleid door Lou Adler, ook manager van Jan & Dean. Bekende nummers die door Kirshner’s handen gingen zijn ondermeer Will You Love Me Tomorrow (The Shirelles), Locomotion (Little Eva), On Broadway (The Drifters), Martian Hop (The Ran-Dells, op Kirshner’s eigen Chairman label), Blue Moon (The Marcels) en Johnny Angel (Shelley Fabares).
Op 12 april 1963 verkocht Kirshner zijn hele imperium aan Columbia Pictures voor 2 miljoen dollar + aandelen en werd ie Executive Vice President van alle opnames en muziekuitgaven van Columbia Pictures. Al Nevins werd benoemd tot consultant, en ook de componisten werden overgenomen. Voor Columbia startte Kirshner ook het Colpix label. In de jaren ’60 en ’70 zou Kirshner, ondertussen een van de 10 rijkste en machtigste mannen in de showbizz, nog scoren met popgroepen The Monkees (1966) en The Archies (1969) en rockband Kansas. Voor een overzicht van Kirshner achter de schermen consulteert u de dubbel-CD The Colpix - Dimension Story uit 1994 op Sequel, met 40 tracks van artiesten als Carole King, The Cookies, James Darren en Duane Eddy.

Naar Boven

10 februari 2011
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

De eerste Jubop van 2011

Inmiddels is de eerste editie van het nieuwe jaar van het Nederlandse rock ‘n’ roll magazine The Jubop weer uitgekomen met daarin onder meer de rock ‘n’ roll gezien door de ogen van Mr. R&R Methode Louis Smeets, een item over vinyl van The Tielman Brothers door Mr. Vinyl Harold Hartogs, een interview met Mr. Wayne ‘The Train’ Hancock en kleurrijke reportages van onder meer Rockabilly Day in Wippelgem (B), A Tribute To Jerry Lee Lewis in Eindhoven, 25 jaar Explosion Rockets in Oss, The Rockabilly Roundup in De Mortel, The Hillbilly Hellcats en The Spectators in Heerhugowaard *** Op 24 december jl. overleed Indo-rocker Edo Hartsteen. Hartsteen maakte al in de jaren ’50 in Nieuw Guinea muziek op saxofoon en gitaar in een band genaamd The Hellcats. Toen hij in 1959 naar Nederland kwam begon hij in Dordrecht wederom een nieuwe band onder diezelfde naam. Deze Hellcats genoten een grote populariteit in de Indo-rock scene en ook daarbuiten, en ze waren begin jaren ’60 ook drie jaar lang in Duitsland actief. Edo Hartsteen was al geruime tijd ernstig ziek *** Het rock ‘n’ roll minded café Stars ’n Bars in Delft heeft haar deuren besloten wegens te hoge kosten. Alle optredens zijn komen te vervallen. Stars ’n Bars was vrijwel de enige kroeg met geregeld live rock ‘n’ roll in de regio *** Fifties rockers in Nederland vermelden we graag in deze kolommen, en dus maken we u er bij deze op attent dat Sid & Billy King op zaterdag 11 juni op D-Day staan, het gratis festival van de Cruise Inn in Amsterdam, uiteraard deskundig ondersteund door hun vaste begeleidingsband, onze eigen Barnstompers *** Het Bredase Jazz Connection bestaat 20 jaar en dat werd vorige maand in hometown Breda gevierd. Wat doet een jazzband op deze rock ‘n’ roll pagina’s? Welnu, de door Rob Henneveld opgerichte formatie zit in de hoek van de jump ’n jive, een veelal door rockers alom gewaardeerde stijl waarmee onder meer Louis Jordan en Louis Prima furore maakten. De band toerde afgelopen jaren door onder meer België, Engeland, Duitsland, Zwitserland, Denemarken, Noorwegen, Polen en Groot-Britanië, met uitstapjes naar het Midden-Oosten en Azië. Ter gelegenheid van dit jubileum kwam zojuist hun nieuwe, vijfde (live-)CD uit met 15 songs van Louis Prima. Check www.jazzconnection.nl

jump 'n jive: Jazz Connection!

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Het belangrijkste nieuws voor deze update, want zo’n gebeurtenis is en blijft een wonder: de geboorte van Vincent, de zoon van Cristina en onze eigen Frantic Franky op 31 januari jl. Mama en baby stellen het goed, papa is in de wolken en blijft vanuit daar nog steeds verse teksten voor Boppin’ Around schrijven! *** Uiteraard tussen het verwisselen van de pampers door... *** Alles komt terug: Last Call, de bluesband rond frontman Henk Van der Sypt die met evenveel gemak rock ‘n’ roll, zydeco en tex mex in het repertoire verwerkte en tussen 1996 en 2004 vier CD’s uitbracht, plant een reünie tour. Van der Seypt dook na Last Call op in de “two man band” The John Henry Orchestra *** En het vast voorprogramma voor de Last Call reünie wordt Walter Broes solo, te vertalen als: oppersniffer speeltuint in z’n dooie eentje met rootsy covers, singer-songwriter, country, rhythm ‘n’ blues, en Merle Travis instrumentals *** Belgen die het goed doen in diverse buitenlanden: designer Mighty Sam van www.kustom.be ontwerpt tegenwoordig ook T-shirts voor Viva Las Vegas en hoesjes voor Wild Records, met name voor de binnenkort te verschijnen nieuwe CD van Luis & the Wildfires (USA), Heart-Shaped Noose *** Ook dit jaar kan jij met je rockabilly of surfband weer meedoen aan de Sjock Sjowcase, de talentenjacht zaterdagmiddag op het Sjock Festival, met als dank voor je deelname zo’n 250 € aan combitickets en drankbonnen. Bijkomend voordeel: flink wat exposure (je staat daar toch maar mooi voor pakweg 600 man te spelen) én je biedt tegengas aan de heavy bands die ook op Sjock staan. Geen gedoe met het doormailen van websites, gewoon je beste songs op CD branden en met een bio opsturen naar Charlotte Kersemans, Schoorstraat 14, B-2275 Gierle. Als je nog bezig bent de ultieme rock ‘n’ roll song van de 21ste eeuw te componeren, zet er dan haast en spoed achter, want de deadline is 11 april! De Sjock Sjowcase vindt plaats op zaterdag 9 juli, meer info via sjowcase@jkthoekske.be. De line up van Sjock zelf is nog niet vrijgegeven.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

The Thunderbird Club in haar hoogtijdagen...

Binnenkort tegen de vlakte: de Wellingburian Embankment Club in Wellingborough, Northamptonshire (GB) waar de Thunderbird Club jarenlang rock ‘n’ roll concerten organiseerde. Ondermeer Carl Perkins, Sonny Burgess, Ronnie Dawson, Johnny Powers, Jack Scott, The Blue Caps, The Comets, The Crickets, Robert Gordon, Freddie Fingers Lee en Restless stonden er op het podium, en Ray Campi (1998, begeleid door The Hicksville Bombers met John Lewis van The Rimshots en Darrel Higham) en Darrel Higham (2004, met The Enforcers) namen er livealbums op. De Thunderbird Club zelf bestaat al enkele jaren niet meer wegens te lage opkomst (de crisis?) en te veel concurrentie *** Robb Shenton gaat een album opnemen in Alan Wilson’s Western Star studio in Bristol. Shenton was studiozanger voor Joe Meek en tussen 1963 en 1966 betrokken bij vijf Meek bands: The Bobcats, David John & the Mood, The Prestons, The Nashpool en Flip & the Dateliners. In 1980 bracht hij de Meek tribute Lonely Joe uit, wat ie in 2008 naar aanleiding van de publiciteit rond de Telstar film nog eens overdeed met Clem Cattini van The Tornados en The Pirates als drummer en producer *** The Flames (GB) hebben een nieuwe ritmegitarist: Shayne Driscoll vervangt Jeff Jeffery die bij de groep was sinds hun oprichting in 1988. Shayne is de jongere broer van de in 1982 overleden Kevin Driscoll, bassist van de Joe Meek rhythm ‘n’ blues beatgroep The Syndicats, die in 1964-1965 drie singles uitbrachten op Columbia: Maybellene (van Chuck Berry), Howling For My Baby (van Willie Dixon) en On The Horizon (van Ben E. King). Kevin nam op Howling For My Baby ook de leadzang voor zijn rekening, en moeder Driscoll was manager van de groep *** Bill Fadden stelt op 19 maart in Londen zijn nieuwe band The Tag-Alongs voor. 100% rockabilly, zo stelt de flyer, maar wel een beetje een vreemde bezetting: Phil Morgan (van Lynette Morgan en The Western Aces) op steelgitaar, Tony Hillebrandt (van Jessie & the Orbits) op drums, de in Engeland wonende Fransman Gautier Golab (ook Jessie & the Orbits en ex-Ruby Ann) op gitaar, en vooral de in Zwitserland wonende Portugees Nuno Alexandre (ex-Tennessee Boys en ex-Ruby Ann) op contrabas *** En het is dan ook niet verwonderlijk dat ook Ruby Ann (P) op datzelfde festival speelt *** Gehuwd: frontman Peter Riley en violiste Gaynor Sutcliff van western swing band The Swing Commanders (GB). Het feest en de ceremonie waren helemaal in jaren ’40 stijl.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Buddy...

Het standbeeld van Buddy Holly in Lubbock is eind januari verplaatst van 8th en Avenue Q naar de nieuw aangelegde Buddy And Maria Elena Holly Plaza naast het Buddy Holly Center dat fungeert als bezoekerscentrum voor Lubbock. De Plaza zou deze lente feestelijk ingehuldigd worden. Van de verplaatsing werd gebruik gemaakt om het standbeeld een poets- en opknapbeurt te geven, waarbij ondermeer enkele gebroken stemschroeven van Buddy’s gitaar werden hersteld *** Donto James, de echtgenoot van Etta James, heeft aan een rechtbank controle over haar financiën gevraagd en voert daarvoor aan dat de nu 72-jarige Etta aan leukemie en Alzheimer lijdt. Donto en Etta zijn al 41 jaar gehuwd, maar haar belangen worden sinds 2008 behartigd door haar zonen en schoondochter. Donto vraagt ook dat haar medische uitgaven zouden gecontroleerd worden door een onafhankelijke buitenstaander. Een rechter in Riverside County, Californië heeft 60.000 $ vrijgemaakt om haar medische kosten te dragen *** Nog meer gezondheidsproblemen: surfgitarist Eddie Bertrand van The Bel-Airs en Eddie & the Showmen zou bij een val zijn heup gebroken hebben *** El Toro Records (E) blijft bijzonder actief met nieuwe verzamelaars van Johnny & Dorsey Burnette, Johnny Jano en Al Casey. El Toro bestaat trouwens 15 jaar en brengt daarom speciaal vier vinyl singles uit van Wayne Hancock (USA), Arsen Roulette (USA), The Starliters (I) en The Wise Guyz (Oekraïne) *** De op 24 maart 2010 op 70-jarige leeftijd aan kanker overleden Johnny Maestro van The Crests (16 Candles, The Angels Listened In) krijgt op 26 maart een straat naar hem genoemd in Staten Island, New York, waar de intersectie tussen Midland Avenue en Mason Avenue voortaan Johnny Maestro Way heet. Vreemd genoeg was Maestro niet afkomstig van het district Staten Island maar van Manhattan en Brooklyn *** Ook op 26 maart beginnen op Broadway de try-outs van de musical Baby It’s You, gebaseerd op het verhaal van meidengroep The Shirelles en Florence Greenberg, de bazin van het Scepter label. Het script is van de hand van Floyd Mutrux en Colin Escott die ook de Million Dollar Quartet musical penden. In 2009 liep Baby It’s You al enkele weken in Los Angeles en Pasadena *** Hier kun je de videoclip van de nieuwe single van Wanda Jackson, Thunder On The Mountain (origineel van Bob Dylan!) bekijken, van haar op 25 januari verschenen nieuwe album The Party Ain’t Over, in een productie van en begeleid door Jack White van de alternatieve rockband The White Stripes. De reacties zijn verdeeld, maar oordeelt u vooral zelf...

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's RIP's)


Twee keer The Royal Jesters: links in 1960 met Lawson geheel rechts; rechts in 2006 met Lawson links

Op 8 januari overleed de 73-jarige Oscar L. Lawson, in 1958 oprichtend lid van The Royal Jesters, een blanke doo-wop groep uit San Antonio wier debuutsingle My Angel Of Love verscheen in de lente van 1959. Ze namen ondermeer op voor Cobra, Clown, Jox, Harlem, Bell en Tower Records en zouden snel deel gaan uitmaken van de tex-mex muziekscene waarvan de bekendste exponent het Sir Douglas Quintet was, al wordt vaak vergeten dat er ook een grote Hispano-Amerikaanse vocal harmony scene was. The Royal Jesters bleven actief tot 1977 en evolueerden tot een chicano groep gespecialiseerd in tejano music. Twintig jaar later kwamen ze opnieuw bij elkaar als tejano groep. The Royal Jesters speelden een reünieconcert op 16 oktober 2010 met naast Lawson ook originele groepsleden Henry Hernandez en Louie Escalante. Lawson, die naast de muziek werkte als TV producer, overleed nadat hij bij een beroerte ten val kwam en zijn hoofd verwondde. Veel geluk met het zoeken naar de in 1998 op het Franse label Groove Records verschenen CD Rare Texas Vocal Groups Volume 1: The Royal Jesters Meet The Lyrics met 16 nummers uit de begindagen van The Royal Jesters *** Op 22 januari overleed de op 13 april 1933 geboren Bobby Nelson Poe, midden jaren ’50 oprichter van Bobby Poe & the Poe Kats, met op gitaar Vernon Sandusky en op piano Big Al Downing. Inderdaad, dé Big Al Downing, wat van The Poe Kats een – uitzonderlijk in die dagen – interraciale groep maakte. Bobby Poe & the Poe Kats begeleidden niet enkel Big Al Downing op diens Down On The Farm/ Oh Babe single uit 1958, maar waren tot eind 1958 ook de band van Wanda Jackson en in die hoedanigheid haar begeleiders op Let’s Have A Party en Mean Mean Man. Sam Phillips had naar verluidt interesse om Poe’s opname Rock ‘n’ Roll Record Girl uit te brengen op Sun Records, maar dat plannetje ging niet door omdat muziekuitgeverij Acuff-Rose vond dat het nummer verdacht veel leek op Chattanooga Shoe Shine Boy waarop Acuff-Rose de rechten bezat. Uiteindelijk zou Rock ‘n’ Roll Record Girl/ Rock ‘n’ Roll Boogie (opgenomen tijdens de Down On The Farm sessie) in 1958 verschijnen in Dallas op White Rock, het label van Jim Lowe. Niet dezelfde Jim Lowe van Green Door! Na een tweede single, Piano Nellie/ I Found A New Love, uitgebracht in 1958 onder de naam Bobby Brant & the Rhythm Rockers, schoof Poe zijn carrière opzij om andere artiesten te gaan producen en managen, eerst Big Al Downing, later ook The Chartbusters, een voortzetting van The Poe Kats met gitarist Vernon Sandusky. The Chartbusters haalden in 1964 de Top 40 met She’s The One, een rockend beatplaatje dat enkele jaren geleden plots een clubhitje werd in de rock ‘n’ roll scene. Later zou Poe vakbladen uitgeven en conventies organiseren voor de muziekindustrie, alsmede country shows promoten. In 2009 werd hij gediagnoseerd met keelkanker. Hij overwon de ziekte maar was er zo door verzwakt dat een bloedklonter hem op 22 januari fataal werd. Op de in 1994 in Duitsland op Eagle Records verschenen Bobby Poe & the Poe Kats CD Let’s Have A Ball staan 23 tracks. Vier jaar later bracht Eagle de CD Down On The Farm Volume 2 uit van The Poe Kats Featuring Big Al Downing ***

Bobby Poe & the Poekats

Op 25 januari stierf Elmer Lee “Buddy” Charleton, van 1962 tot 1973 steel gitarist van The Texas Troubadours en daarmee een van de muzikanten met de langste staat van dienst in Ernest Tubb’s band die bestond vanaf de jaren ’40. Charleton vormde een hecht team met gitarist Leon Rhodes op instrumentals als Rhodes-Bud Boogie. Charleton, eigenlijk metser van beroep, werd aanbevolen bij Tubb door Patsy Cline bij wier Kountry Krackers hij had gespeeld, en speelde ondermeer mee op Tubb’s live album uit 1965, op de drie Texas Troubadours albums zonder Tubb, en op Tubb’s duetten met Loretta Lynn. Hij stapte op bij de groep omdat hij genoeg had van het toeren en gaf daarna steel gitaar lessen. Charleton leed aan longkanker en werd 72 jaar. In een reactie op Charleton’s overlijden meldde Deke Dickerson dat het een van zijn dromen was om Charleton nog één keer samen te brengen met Leon Rhodes op zijn Guitar Geek festival


Buddy Charleton op de steel bij Ernest Tubb

*** Op 26 januari overleed Gladys Catherine Horton, leadzangeres van The Marvelettes, de eerste Motown groep die de eerste plaats in de poplijsten bereikte, met Please Mr. Postman in 1961, toen Horton slechts 15 jaar was. Horton richtte de groep op in 1961 aan de Inkster High School in Detroit met vier medestudentes onder de naam The Casinyets, oftewel de “Can't Sing Yet’s". Toch maakten ze zoveel indruk op Motown baas Berry Gordy Jr. en Smokey Robinson dat die hen een contract aanboden. Ondanks het feit dat de meeste Motown promotie naar The Supremes ging zouden The Marvelettes in totaal 25 keer de hitlijsten halen alvorens de groep splitte in 1971, al dateerde hun laatste Top 10 hit van 1966. Horton stapte eruit nadat ze in 1967 gehuwd was, waarna ze zich vooral bezighield met de verzorging van haar gehandicapte zoon. Eind jaren ’80 maakten Horton en Wanda Young Rogers, die haar in 1965 had vervangen als lead, een album getiteld The Marvelettes... Now! dat in 1990 verscheen op Motor City records. Bij concerten was Young toen evenwel niet van de partij. Later trad Horton op als Gladys Horton of the Marvelettes, omdat ze geen gebruik meer mocht maken van de groepsnaam, door Motown verkocht aan een concertpromotor. Volgens de legende was Gordy de naam kwijtgespeeld in een spelletje poker. Horton was wel betrokken bij Marc Taylor’s officiële biografie The Original Marvelettes: Motown's Mystery Girl Group uit 2004. Horton had vorig jaar een beroerte en overleed op 65-jarige leeftijd in een verzorgingstehuis in Sherman Oaks, Californië *** Eveneens op 26 januari overleed de 83-jarige maar nog steeds bijzonder actieve Charles Elder Loudermilk, voor de vrienden Charlie Louvin. Charlie was de helft van The Louvin Brothers, geen rock ‘n’ roll maar pure country gebaseerd op bluegrass en gospel, en de missing link tussen de sombere samenzang van The Delmore Brothers als uitdrukking van de grote depressie en de exuberante samenzang van The Everly Brothers in de jaren ’50. Charlie en Ira Louvin begonnen hun carrière in de eerste helft van de jaren ’40, in 1955 stond Elvis nog even in hun voorprogramma, maar mede door de schokgolf van de rock ‘n’ roll eind jaren ’50 taande hun populariteit en de broers splitten in 1963. Twee jaar later kwam Ira om het leven bij een auto ongeval, waarna Charlie onverdroten solo verder ging. Geen rock ‘n’ roll… of wél rock ‘n’ roll? Misschien een vraag om te stellen aan de artiesten die The Louvin Brothers coverden, zoals Sleepy LaBeef (I Don't Believe You've Met My Baby, een nummer één voor de Louvins in 1955), Southern Culture On The Skids (The Great Atomic Power uit 1956), of dichter bij huis The Seatsniffers (River Of Jordan en There’s A Higher Power uit 1958). Cash On The Barrelhead (1956) en Red Hen Hop (1958) van The Louvin Brothers zelf staan trouwens op rockabilly compilaties. Wil u in één klap een overdosis Louvin Brothers in huis halen, schaf u dan de Bear Family 8-CD-doos In Close Harmony uit 1993 aan, goed voor 169 songs. Charlie bleef actief en bracht op 9 november 2010 nog de nieuwe CD The Battle Rages On uit, niet gehinderd door het feit dat hij op 22 juli van dat jaar was geopereerd voor pancreaskanker, al is hij daar nooit volledig van hersteld. Om deze rubriek voor één keer op een positieve noot te eindigen: The Louvin Brothers zijn eindelijk opnieuw samen!

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Vlnr.: gitarist Bobby Marlar, Mack Stevens, Ronnie Weiser en Derek Dugger

Op 6 januari overleed de 47-jarige Derek Dugger aan een hersentumor. Dugger drumde bij bands als The Poison Okies, Jimmy Dale & the Diamondback Trio en Brian Dunning & the Rock ‘n’ Roll Trio, en speelde mee op Mack Stevens’ Rollin Rock CD Let’s Rock Tonight uit 2001. Het nummer I’m Not Good With Words op die CD is gebaseerd op een uitspraak van Dugger *** Schreven wij al eerder dat het lijkt of we bij élke update een nieuw Brian Setzer album aankondigen? In elk geval is het weer van dat: op 19 april verschijnt zijn zevende solo album (dus gewoon onder de naam Brian Setzer, niet als Orchestra) getiteld Setzer Goes Instru-Mental, de eerste keer dat de opperkat een volledig instrumentaal album uitbrengt, in triobezetting met op drums Noah Levy en op bas Johnny "Spaz" Hatton *** Nog meer heuglijk nieuws: Setzer kondigt een Europese Rockabilly Riot tour aan voor dit jaar, op zich niet zó bijzonder, ware het niet dat ie er aan toe voegt “featuring a special set with Slim Jim Phantom”. Data en locaties zijn nog niet bekend.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP


13 augustus 1958, de avond voor Elvis’ moeder Gladys overleed: Lamar Fike tweede van links. En o ja, Elvis zit hier niet te spelen met zijn mobieltje!

Opnieuw in dienst van Elvis, zij het in the sky, Lord, in the sky: op 21 januari overleed de 75-jarige Lamar Fike, na Red West het Memphis Mafia lid met de langste staat van dienst. Fike leerde Elvis kennen in 1954 en begon in 1957 voor hem te werken. Hij vergezelde Elvis naar Duitsland tijdens diens legerdienst en was het eerste lid van de Memphis Mafia dat op Graceland ging wonen. In 1962 was hij een tijdje tourmanager van Brenda Lee, en daarnaast werkte hij in Nashville van 1963 tot 1972 voor muziekuitgeverij Hill And Range, de muziekuitgeverij die ook Elvis’ muziekuitgeverij beheerde. In die functie bezorgde Fike Elvis nummers als Kentucky Rain en Indescribably Blue. Toen Elvis opnieuw ging toeren was Lamar’s officiële taak de belichting. Hij werkte voor Elvis tot diens dood. In 1995 werkte hij mee aan het boek Revelations From The Memphis Mafia (heruitgebracht als Elvis And The Memphis Mafia) van Alanna Nash. Zijn lang aangekondigde autobiografie An Uncommon Journey On Elvis Presley Boulevard is bij ons weten nooit daadwerkelijk verschenen. In april 2005 werd hij gediagnoseerd met een longziekte, en de laatste jaren kwam hij vooral in het nieuws door de verkoop op eBay van Elvis spullen zoals zijn persoonlijke TCB jacket *** Andrew Hearn van Essential Elvis sluit zijn in de lente van 2010 geopende Elvis shop annex museum in Worthing, West Sussex (GB, niet ver van Brighton) wegens te weinig klanten. Zijn al bijna 20 jaar actieve www.essentialelvis.com mailorder en zijn driemaandelijks tijdschrift The Elvis Mag waarvan intussen al meer dan 70 boekjes verschenen blijven gewoon doorgaan *** ElvisMatters meldt dat de 65-jarige Ed Bonja, Elvis’ officiële fotograaf en tourmanager van 1970 tot 1977, is opgenomen in een Duits ziekenhuis met longproblemen. Bonja, die in 2005 al een hartaanval had, verdeelt sinds 2007 zijn tijd tussen Duitsland en Californië en is met zijn exclusieve foto’s een graaggeziene gast op Elvis meetings. Begin januari was hij nog in het Nederlandse Veldhoven op de herdenkingsdienst voor Myrna Smith van The Sweet Inspirations *** Nog meer Elvis in Europa: gitarist James Burton kreeg op 16 januari uit handen van de burgemeester van Wenen de Goldener Ratthausmann uitgereikt, geen eretitel maar een onderscheiding waarvoor geen officiële criteria gelden. Ondermeer acteur Gregory Peck, voetballer Pelé en Miep Gies die het dagboek van Anne Frank redde, kregen eerder dit beeldje *** Memphis Recording Service, de Britse platenfirma gespecialiseerd in luxueus uitgevoerde semi-bootlegs van Elvis materiaal (én die absoluut niets te maken heeft met de Memphis Recording Service van Sun Records) kondigt voor maart de release aan van GI Blues: The Cafe Europa Sessions, een 4-CD-box (met boek?) die alle outtakes verzamelt van de Elvis film GI Blues (1960), waarvan de werktitel Cafe Europa luidde. MRS maakt daarbij handig gebruik van het feit dat in Europa muziekopnames van meer dan 50 jaar oud (concreet: alles van vóór 1961) publiek domein wordt, terwijl dat in de States niét het geval is. Volgens ons vallen nooit officieel uitgebrachte outtakes trouwens niet onder die wet, maar dat geheel terzijde. De opnamesessies zijn evenwel niet nieuw: ze doken voor het eerst op in Frankrijk in 1996 op 4 CD’s + 1 “Best Of” LP op het toepasselijk genaamde Tulsa label: Elvis vertolkte in de film de rol van soldaat Tulsa McLean. Even later verscheen de set als 5 CD’s, ook op Tulsa maar dan in Duitsland en blijkbaar in elkaar gestoken door bootleggers met zin voor humor: het adres van de platenfirma zoals vermeld op de CD’s was Goethestrasse 14 in Bad-Nauheim, zijnde Elvis’ woonplaats tijdens zijn legerdienst. Een deel van de sessies verscheen sindsdien op The Complete GI Blues Sessions volume 1 tot 3 (Angel Records, 1993), de GI Blues Anniversary Edition Volume 1 en 2 (Bilko, 1995 en 1996), Best Of The GI Blues Sessions (Mercury Records, 2000), en uiteraard ook legaal op de BMG/ RCA expanded soundtrack CD uit 1997 in reguliere uitgave én gelimiteerde Deluxe Collectors Edition met een hardcover boekje van 28 pagina’s op CD-formaat. En dan vergeten we er wellicht nog een paar! Fans hebben misschien ook al het boek Inside G.I. Blues van Elvis Unlimited (DK), vergezeld van een DVD met film outtakes en beelden van de set + een vinyl single met radiospots. Daarnaast werkt ook Follow That Dream, het officiële Elvis collectors label van BMG/ RCA (dat uiteraard de originele banden bezit) onder leiding van Ernst Jorgensen aan hun versie van de GI Blues sessies, maar een datum staat daar nog niet op *** Money Honey: bij de Duitse Centrale Bank is tussen de 60.000 valse banbiljetten die ze in 2010 onderschept hebben een bankbiljet van 20 Britse pond met de beeltenis van Elvis gevonden. Op zich niet eens zò merkwaardig want dat soort namaakbiljetten behoort tot de standaard Elvis merchandise, maar de implicatie is dat wél: iemand heeft dit biljet al dan niet bewust ingeleverd bij een bank zonder dat de loketbediende het in de gaten had én heeft er dus echt geld voor in de plaats gekregen!


links: GI Blues. Rechts: toch jammer dat dit geen wettelijk betaalmiddel is...

Naar Boven

14 januari 2011
RADIO MODERN GEEFT WEG!

laat je verwennen door de Modernettes!

Waarom wij zo graag over Radio Modern schrijven? Omdat ze gezellige feestjes organiseren en omdat wij daar ook telkens vrijkaartjes voor mogen weggeven! Vanaf dit jaar organiseert Radio Modern vier keer per jaar een weekend waarin ze twee dagen na mekaar uitpakken met hetzelfde programma in twee mooie Vlaamse ballrooms. De hoofdacts voor de eerste drie weekends zijn al bekend, en niet van de minsten: Mike Sanchez (GB), Ray Collins Hot Club (D) en Ray Gelato & his Giants (GB)! Het brok dynamiet genaamd Mike Sanchez komt op vrijdag 18 en zaterdag 19 februari over naar de Roma in Borgerhout bij Antwerpen en de Vooruit in Gent, en zal niet alleen zijn piano meebrengen maar bovendien begeleid worden door de Antwerp Allstars, en ingewijden weten dat dat de onvolprezen Seatsniffers zijn, voor deze gelegenheid nog eens extra aangevuld met nog méér saxen. Wie The Seatsniffers zelf wil zien heeft pech maar krijgt wel The Baboons, de gedoodverfde opvolgers van The Seatsniffers, die in absolute avant première hun tweede CD komen voorstellen. Daarna wordt de dansvloer vrijgemaakt voor The Aces of Swing uit Nederland, twee koppels die een verschroeiende boogie woogie demonstratie geven, en natuurlijk kan je je zoals steeds laten schminken in het Beauty Boudoir van de Modernettes hostessen. Als kers op de taart klaren DJs The Boppin’ Benvis Brothers de klus af met hun dampende rootscocktail. En het mooie is dus dat Boppin’ Around 5 x twee tickets mag weggeven voor de vrijdagavond in de Roma en de zaterdagavond in de Vooruit, dus mail supersnel naar info@radiomodern.be. Wie zoals alle gewone stervelingen de volle pot wil betalen aan de kassa begeve zich naar www.radiomodern.be.

Naar Boven

14 januari 2011
LEADZANGER ROBINS OVERLEDEN



Op 4 januari overleed de 81-jarige tenor Grady Chapman, leadzanger van The Robins, de groep die zou uitgroeien tot The Coasters. Chapman kwam eind 1952 bij The Robins die toen al meer dan een dozijn platen uit hadden, en nam met hen zes singles op voor RCA en twee singles voor Crown, waarvan vooral A Fool Such As I (1953) opvalt, een zwarte cover van Hank Snow’s country hit, later ook gedaan door Elvis. In februari 1954 draaide Chapman achter de tralies voor een overval en werd hij vervangen door Carl Gardner, die bij de groep bleef ook nadat Chapman eind 1954 terug op vrije voeten was. Chapman doet dan ook niet mee op het in de lente van 1954 opgenomen Riot In Cell Block # 9, het bekendste nummer van The Robins (met op leadzang merkwaardig genoeg Richard Berry die geen deel uitmaakte van de groep), maar wel op een ander bekend Robins nummer, het eind 1954 begin 1955 opgenomen Smokey Joe’s Café, alsmede op hun geslaagd I Love Paris, ook bekend van Screamin’ Jay Hawkins. Anno 1955 ging het uitstekend met The Robins: Smokey Joe’s Café verscheen landelijk op Atco en haalde de 79ste plaats op de popcharts, en The Robins traden op in Las Vegas. Het grote Atlantic Records wou The Robins tekenen, maar toen liep het in het honderd: groepsleden Carl Gardner en Bobby Nunn stapten over naar Atlantic en startten onder de vleugels van componistenduo Jerry Leiber en Mike Stoller The Coasters, die een van de populairste rock ‘n’ roll acts zouden worden met klassiekers als Charlie Brown, Yakety Yak en That Is Rock ‘n’ Roll. De rest van The Robins ging simpelweg door als The Robins en brachten zeven singles en de LP Rock ‘n’ Roll (1957) uit op Whippet Records. Een merkwaardige Whippet single is That Old Black Magic (1956) met nagenoeg hetzelfde arrangement als de hitversie twee jaar later van Louis Prima & Keely Smith: The Robins beweerden dat Prima hun arrangement jatte toen ze in Vegas speelden. Een andere Whippet single van The Robins, Since I First Met You (1956) is te horen in de film Pulp Fiction (1994) maar staat enkel op de Collector’s Edition van de soundtrack-CD, niet op de reguliere uitgave. Daarna verschenen er nog Robins singles op Knight (een onderdeel van Imperial), maar Chapman stapte eind 1958 uit de groep en is enkel te horen op hun eerste Knight single, A Quarter To Twelve/ Pretty Little Dolly, niet op latere Knight singles of andere Robins releases op Arvee en Lavender, dat in maart 1961 de allerlaatste Robins single uitbracht. Tussen 1954 en 1960 verschenen op Money, Zephyr, Knight, Imperial en Mercury ook zeven solo singles van Grady Chapman.
Chapman dook later op in namaak-Coasters als The Coasters Mark II (vanaf midden jaren ’60), The Coasters 2+2 (die zelfs de single Searchin’ 75/ Young Blood uitbrachten, uiteraard in 1975), en The Fabulous Coasters. Eind jaren ’90 verving hij zelfs een aantal keer Carl Gardner in de échte Coasters, en daarnaast trad hij occasioneel nog op als Grady Chapman & the Robins.

Naar Boven

14 januari 2011
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Schreven we vorige update over 25 jaar Explosion Rockets, dan willen we u nu attent maken op een Nederlandse band die in 2011 zijn 50ste verjaardag viert, want The Shakin’ Arrows werden oorspronkelijk opgericht in 1961! De groep kapte er mee in 1966 zonder ooit plaatjes te hebben gemaakt, maar groepsleden Ton Duquesnoy en Tini van Oers besloten 10 jaar later, eind 1976, de groep nieuw leven in te blazen. The Shakin’ Arrows speelden zich in de kijker van Nederlands grootste platenmaatschappij Phonogram, waardoor ze diverse langspeelplaten, singles en EP’s uitbrachten op het Philips label. Ze haalden zelfs de Nederlandse hitparade met de nummers Till I Waltz Again With You en Arrow Boogie. Leadgitarist Ton Duquesnoy maakt anno 2011 nog steeds deel uit van de band! *** Sue Moreno trekt in maart naar Nashville om er op te nemen met Chris Casello, de vaste gitarist van Johnny Powers. Uiteraard gaan Sue en Casello er samen ook enkele optredens geven *** Momenteel te zien in de Nederlandse en Belgische bioscopen: Burlesque, de film met Cher en Christina Aguilera over een meisje uit een trailerpark dat het probeert te maken in de glitterwereld van de burlesque. Om maar aan te tonen hoe populair burlesque momenteel wel is! Hier vindt je de trailer: www.sonypictures.com/previews/movies.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Charlie Roy & his Black Mountains Boys melden dat de release van hun al diverse keren aangekondigde debuut-CD voor onbepaalde tijd is uitgesteld omdat – aldus Charlie Roy – platenfirma Sfax Records, Frankrijk, op de fles is. Wellicht gaat de band het album zelf uitbrengen *** Géén live optredens meer in de Cooperville in Turnhout: het café werd overgenomen en de nieuwe eigenaars houden niet zo van rock ‘n’ roll.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Alles komt terug, zelfs als de zanger-gitarist al jaren dood is: Torment drummer Kevin Haynes wil enkele optredens doen onder de naam Torment Tribute en zou daarvoor voormalig Torment contrabassist Tony Biggs (later bij The Rimshots) en Vince Mildren (merkwaardig genoeg óók ex-Torment contrabassist) hebben aangesproken. Torment (GB) werd opgericht door Haynes en Brand in 1985 en hield na vier albums op te bestaan toen de aan depressies lijdende Brand in 1994 zelfmoord pleegde *** De Londense versie van de Million Dollar Quartet musical die in Europese première gaat op 8 februari in het Noel Coward Theatre in West End heeft de volledige bezetting bekendgemaakt: Elvis, Jerry Lee Lewis, Johnny Cash en Carl Perkins zullen vertolkt worden door respectievelijk Michael Malarkey, Ben Goddard, Derek Hagen en Robert Britton Lyons. Voor zover wij weten zijn dat allemaal acteurs en geen muzikanten *** Op 4 februari gaat in Engeland de nieuwe filmversie van Brighton Rock in première, gebaseerd op de thriller van Graham Greene uit 1938 en de originele film uit 1947. Waarom wij het hier over moordmysteries hebben? Omdat de nieuwe Brighton Rock film zich afspeelt tegen de achtergrond van het Brighton anno 1964, strijdtoneel van de clash tussen mods en rockers *** Jerry Chattabox brengt een DVD uit met het optreden van Janis Martin op de Rave 2006 (begeleid door onze hoogsteigen Ragtime Wranglers), haar laatste concert in Europa. Love Me To Pieces bevat ook de Janis tribute door zangeressen als Little Esther (NL), Miss Mary Ann (NL), Lynette Morgan (GB), Maibell van Maibell & the Misfires (FI), Rockin Bonnie (I) en Jessie van Jessie & the Orbits (GB) op de Rave 2010.

Chattabox tribute to Janis Martin... en meer

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Het gaat weer een stuk beter met Chuck Berry sinds hij twee weken geleden op het podium onwel werd. De rock 'n' roll legende bleek oververmoeid te zijn, maar werd al snel uit het ziekenhuis ontslagen *** De Rock 'n' Roll Hall Of Fame kondigde op 15 december aan wie er op 14 maart met de klas van 2011 wordt bijgezet in de galerij der groten, en de enige twee namen die écht iets met rock ‘n’ roll te maken hebben zijn Darlene Love (leadzangeres op He's A Rebel en He's Sure The Boy I Love van The Crystals, onder eigen naam scoorde ze in 1963 met (Today I Met) The Boy I'm Gonna Marry en Christmas (Baby Please Come Home), en ze is als als achtergrondzangeres te zien in Elvis’ ’68 Comeback Special) en Dr. John, die zijn carrière in 1956 begon in New Orleans als Mac Rebennack aan de zijde van Frankie Ford en Jerry Byrne, tussen 1956 en 1963 werden in New Orleans 50 nummers van zijn hand opgenomen. De op 10 april 1958 overleden Chuck Willis (CC Rider, Hang Up My Rock 'n' Roll Shoes, What Am I Living For) en de op 13 augustus 1982 overleden Joe Tex die na Come In This House, zijn debuutsingle uit 1955, al massa’s plaatjes had uitgebracht voor hij in de jaren '60 doorbrak als soulzanger, waren genomineerd maar zijn niet uitverkoren. De nu 68-jarige pianist Leon Russell die zijn carrière begon naast James Burton, Dorsey Burnette, Bobby “Boris” Pickett en Brian Hyland en vast lid was van producer Phil Spector’s studiomuzikanten wordt in de bloemetjes gezet als sideman (tegenwoordig heet dat de Award For Musical Excellence), en de Ahmet Ertegun Award voor niet-uitvoerders gaat naar Art Rupe, de man die na de tweede wereldoorlog in Los Angeles het Specialty label oprichtte en daarop platen uitbracht van Little Richard, Lloyd Price, Don & Dewey, Larry Williams, Guitar Slim, Roy Milton, The Pilgrim Travelers en The Soul Stirrers *** Een rechtbank buigt zich over de vraag of producer Phil Spector die een straf van 19 jaar uitzit voor de moord op actrice Lana Clarkson 1 miljoen $ moet terugkrijgen die hij betaalde aan zijn advocaat Robert Shapiro. Shapiro gaf “slechts” 186.000 $ uit maar houdt vol dat een overeenkomst met Spector hem dat miljoen garandeerde *** De New Yorkse burgemeester Michael Bloomberg riep 4 december officieel uit tot Million Dollar Quartet Day, naar aanleiding van de 54ste verjaardag van de historische jamsessie van Elvis, Johnny Cash, Jerry Lee Lewis en Carl Perkins op 4 december 1956 in de Sun studio. Bloomberg noemde de herdenking “een erkenning van de voortdurende relevantie en vitaliteit van Elvis, Johnny Cash, Jerry Lee Lewis en Carl Perkins, en van de overweldigende impact die ze hadden op de muziekgemeenschap”. Het feit dat op Broadway een musical rond het Million Dollar Quartet loopt (met Eddie Clendening als Elvis) is uiteraard geheel toevallig... *** En betreffende die Million Dolllar Quartet musical op Broadway: Stary Cats bassist Lee Rocker gaat er van 21 tot 31 januari de rol van Jay Perkins vertolken, de in 1958 aan een hersentumor gestorven contrabassende broer van Carl Perkins. Rocker voelt zich ongetwijfeld persoonlijk betrokken bij de rol, want hij was goed bevriend met de in 1998 overleden Carl Perkins *** Er wordt gemeld dat de 79-jarige songschrijver/ producer Bob Crewe gewond is nadat hij in het huis van zijn broer van de trap viel. Volgens sommige bronnen zou hij daarbij zijn rug gebroken hebben. Crewe is de man achter hits als Silhouettes en Daddy Cool (The Rays), Tallahassee Lassie en Okefenokee (Freddy Cannon), en Sherry, Big Girls Don’t Cry en Walk Like A Man (The Four Seasons) *** The Bird Is Still The Word, ook in 2010: Surfin’ Bird van The Trashmen haalde met kerst de derde plaats in de Britse hitparade! Een aantal enthousiastelingen waren een Facebook campagne gestart om Surfin’ Bird op nummer één te krijgen, als reactie op de melige kerstplaatjes die in Engeland (en bij uitbreiding overal in de wereld) rond de jaarwisseling de hitlijsten domineren. Op 48 uur stond Surfin' Bird in de Top 10 van de downloads, maar strandde uiteindelijk op nummer drie. Anderzijds: toch geweldig dat een nonsens rock ‘n’ roll plaatje uit 1963 anno 2010 nog bijna 70.000 stuks kan verkopen *** Ross Bagdasarian Jr, zoon en financiëel beheerder van de in 1972 overleden David Seville, heeft een rechtszaak aangespannen tegen EMI Music en eist 3,6 millioen $ schadevergoeding voor het niet betalen van royalties op een CD box van The Chipmunks. Bagdasarian heeft al een zaak lopen tegen 20th Century Fox betreffende de opbrengst van de tweede Chipmunk film. David Seville scoorde in de zomer van 1958 een nummer één met Witch Doctor, waarop ie werkte met via een bandopnemer versnelde en dus hoger klinkende stemmen. Denk aan Vader Abraham en zijn Smurfenlied, dat principe! Hij ging datzelfde jaar verder op de ingeslagen weg met de drie Chipmunks, die zo populair werden dat er tot eind jaren ’60 een reeks singles, LPs en een tekenfilmserie volgden. Bagdasarian Jr. nam vanaf 1979 de fakkel over met een nieuwe reeks Chipmunks platen, die uiteindelijk uitmondden in de films Alvin And The Chipmunks (2007) en Alvin And The Chipmunks: The Squeakquel (2009) *** Nog nieuws uit de rechtbank: De Britse rechtszaak tegen P.J. Proby die van start moest gaan op 5 januari is op verzoek van zijn advocaat een maand uitgesteld. Proby was niet aanwezig op de zitting. De nu 72-jarige Proby woont al jaren in Engeland en wordt beschuldigd van het niet aangeven van inkomsten en fraude met belastingvoordelen. In 2011 toert ie door heel Engeland als gast van Elvis imitator Lee Memphis King in een show getiteld One Night With Elvis ***

Een kiekje van PJ Proby van alweer jaren geleden

Wanda Jackson speelt tussen 5 en 19 februari zeven concerten in Oostenrijk, Duitsland en Spanje, maar helaas niet in de Benelux. Hopelijk wel in juni, want dan is er ook alvast één datum in Duitsland bevestigd *** PSA/ DNA Authentication Services, het derde grootste bedrijf ter wereld gespecialiseerd in het verifiëren van de echtheid van handtekeningen, heeft een top 10 opgesteld van de meest vervalste handtekeningen uit de entertainment industrie. PSA/ DNA onderzocht in 2010 in opdracht van verzamelaars en verkopers meer dan 200.000 handtekeningen van beroemdheden en kwam tot de conclusie dat de meest vervalste handtekening die van Elvis is. Op vier staat Marilyn Monroe, op 9 James Dean. PSA/ DNA schat dat het aantal vervalste handtekeningen op de markt nog veel groter is, omdat zij als een van de marktleiders zelden vervalsingen aangeboden krijgen ter verificatie *** Op komst in Bear Family’s Gonna Shake This Shack Tonight reeks en boordevol onuitgegeven tracks en demo’s: Glenn Reeves (inclusief de demo van Heartbreak Hotel!) en Jimmy Spellman *** Op komst in Bear Family’s The Sun Years, Plus reeks: Billy “Red” Love. Nooit van gehoord? Dat is geen schande, want Love is nog straffer dan de Sun artiesten die slechts één of twee singles uitbrachten: hij bracht namelijk nooit iets uit op Sun! Love was begin jaren ’50 de vaste rhythm ‘n’ blues sessiepianist bij Sun en daarnaast ook leider van de band van Rosco Gordon. Van Love verscheen in 1952 op Chess Records de in 1951 bij Sun opgenomen 78-toeren plaat Drop Top/ You’re Gonna Cry, en datzelfde jaar bracht Chess een andere Sun opname van Love getiteld Juiced uit onder de naam Jackie Brenston & his Delta Cats, als opvolger van Brenston’s hit Rocket 88. Nooit iets uitgebracht op Sun, en anno 2010 dus een Bear Family The Sun Years, Plus CD met 26 tussen 1951 en 1954 opgenomen boogie, blues en R ‘n’ B tracks! *** Columbia/ Legacy kondigt dan weer de release aan op 22 februari van de dubbel-CD Johnny Cash Bootlegs Volume 2: From Memphis To Hollywood. Op de eerste CD komen een radio uitzending uit 1955 gepresenteerd door de Man In Het Zwart, 11 onuitgegeven pré-Sun demos en 7 Sun outtakes 1954-1957, het tweede schijfje bevat 25 Columbia opnames 1958-1969 met singles die nooit uitkwamen op LP, B-kantjes en outtakes *** Merkwaardig genoeg hebben wij dus nog nooit gehoord van een Johnny Cash Bootlegs Volume 1, maar navraag leerde dat het gaat om de opvolger van de in 2006 verschenen dubbelaar Personal File die 49 tracks bevatte door Cash tussen 1973 en 1982 bij hem thuis opgenomen met zijn akoestische gitaar *** Het boek Hot Rod Magazine, All The Covers van Drew Hardin en de redactie van Hot Rod Magazine bevat 256 pagina’s met 1000 full colour reproducties van alle 850 covers van Hot Rod Magazine van januari 1948 tot nu. Het Amerikaanse maandblad Hot Rod Magazine is het oudste, euh, hot rod magazine ter wereld en bestaat nog steeds. Overigens kan je al die voorpagina’s ook online bekijken op www.hotrod.com.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's RIP's)

Clay Cole in Twist Around The Clock

Op 18 december overleed de 72-jarige Clay Cole, na Dick Clark wellicht de belangrijkste rock ‘n’ roll host op televisie. Cole (echte naam: Albert Rucker Jr.) was als tiener theater- en stem-acteur op de radio en presenteerde zijn eerste muziekshow op TV in 1953 toen hij 15 jaar was. In 1957 was hij productieassistent bij de quiz Twenty-One, waarover in 1994 de film Quiz Show werd gemaakt. In 1958 presenteerde hij het muziekprogramma Al Rucker And The Seven Teens dat uitgroeide tot de Clay Cole Show die tot 1968 zou lopen. Helaas werden alle uitzendingen op een gegeven moment gewist in het kader van besparingen; er zou nog slechts één tape uit 1958 bestaan. Begin jaren ’60 organiseerde Cole rock ‘n’ roll concerten in onder meer het Brooklyn Paramount Theater en het Apollo Theater in Harlem, met Fats Domino, Ray Charles, Bobby Rydell, Brenda Lee, Neil Sedaka, Dion, Bobby Vee, The Drifters, The Coasters, Johnny Burnette, Jackie Wilson, Bobby Vinton en Chubby Checker. In 1961 speelde hij zichzelf in de film Twist Around The Clock met Dion, The Marcels en Chubby Checker. In 1961 and 1962 toerde hij met Clay Cole’s Twist-A-Rama revue, een show met onder andere The Capris en The Ronettes. Clay werd later TV scenarist en producer, en was betrokken bij meer dan 3500 programmas. Clay Cole was nog steeds actief in het oldies circuit, en publiceerde vorig jaar het boek Sh-Boom: The Explosion Of Rock ‘n’ Roll 1953-1968 *** Diezelfde 18de december overleed de 71-jarige Robert Graham Demmon, ritmegitarist van The Astronauts, de instrumentale band uit Boulder, Colorado die zich er door het feit dat ze kilometers ver van elke oceaan zaten niet van lieten weerhouden een surf klassieker op hun naam te schrijven, het door Lee Hazlewood gepende Baja. The Astronauts, die zichzelf trouwens nooit als surfband maar gewoon als instro band beschouwden, werden opgericht in 1956 en noemden zich naar de uit Boulder afkomstige astronaut Scott Carpenter, de vierde Amerikaan in de ruimte. Ze haalden één keer de hitparade, toen Baja strandde op de 94ste plaats. Ze brachten minstens twee live LP’s en vier studio albums uit (net zoals de meeste platen van instrumentale bands in die dagen voornamelijk gevuld met rock ‘n’ roll klassiekers en covers van andermans hits), massa’s singles en EP’s, waren te zien in de beach films Surf Party en Ride The Wild Surf (allebei 1964), en waren bijzonder populair in Japan. Nadat de groep het in 1967 voor bekeken hield werd Bob Demmon muziekleraar in een high school in San Diego waar hij ook de schoolfanfare leidde. In onderstaand clipje uit de film Surf Party (1964) zie je The Astronauts met een minder bekend nummer boordevol reverb, Firewater:



*** Op kerstdag overleed de 76-jarige Dorothy Jones Johnson, in 1954 oprichtend lid van meidentrio The Cookies. Hun door Jesse Stone geschreven debuutsingle Don’t Let Go werd later gecoverd door Jerry Lee Lewis, in 1956 scoorden ze al een top 10 rhythm ‘n’ blues hit met In Paradise, en door hun sessiewerk voor Atlantic Records als achtergrondvocalisten voor ondermeer Ray Charles, Ruth Brown, Big Joe Turner, Chuck Willis en Lavern Baker zouden Cookies Ethel Darlene McCrea en Margie Hendricks in 1958 mee Ray Charles’ vaste meisjeskoortje The Raylettes opstarten. Jones bracht in 1961 de solo single It’s Unbearable uit en ging verder met een nieuwe Cookies bezetting met haar nicht Margaret Ross en Darlene’s jongere zus Earl-Jean McCrea. The Cookies scoorden hun grootste hit in 1963 met Don't Say Nothin' Bad (About My Baby) dat de zevende plaats haalde in de Billboard popcharts. Daarnaast namen ze nog steeds backings op voor andere artiesten zoals in 1962 Neil Sedaka (Breaking Up Is Hard To Do) en Little Eva (The Locomotion), ze blikten demo’s in voor schrijversduo Carole King en Gerry Goffin, en brachten ook singles uit als The Cinderellas, The Stepping Stones, The Honey Bees en The Palisades. Een verdere voetnoot uit de muziekgeschiedenis is hun origineel van Chains uit 1962, dat door The Beatles werd gecoverd op hun eerste LP. Hun laatste plaat verscheen in 1967. Dorothy Jones leed aan Alzheimer *** Op 31 december overleed de 64-jarige Joseph “Little Joe” Jones Jr van Joe Pope’s Tams aan pancreaskanker. Jones werd in 1972 lid van de oorspronkelijk in 1959 opgerichte groep en zingt dus niet mee op hun early sixties opnames als Untie Me (1962) en What Kind Of Fool (1963) die het midden houden tussen late doo-wop, popcorn en vroege soul. The Tams splitsten in twee groepen die nog allebei optreden: enerzijds RL Smith & the Original Tams onder leiding van origineel groepslid Robert Lee Smith, en The Joe Pope Tams met origineel groepslid Charles Pope (broer van de in 1966 overleden Joseph “Joe” Pope) en Albert “Little Red” Cottle, de zoon van Joe Pope. Joe Jones zong tot 2008 in Joe Pope’s Tams *** Ja, we weten het: het is en blijft ingewikkeld... *** Op 1 januari stierf Gil Garfield, oprichtend lid van The Cheers, die hun eerste hit scoorden in 1954 met het door Jerry Leiber en Mike Stoller geschreven en geproduceerde Bazoom (I Need Your Lovin’), de eerste keer dat Leiber & Stoller succes hadden met blanke artiesten. Opvolger Black Denim Trousers And Motorcycle Boots deed het een jaar later nog beter toen het de zesde plaats in de hitlijsten bereikte. Black Denim Trousers And Motorcycle Boots werd datzelfde jaar gecoverd door The Diamonds en in 1956 een hit in Frankrijk voor Edith Piaf als L’Homme A La Moto. In 1959 maakte Dodie Stevens er een parodie op onder de titel Pink Shoe Laces.Voor The Cheers volgden er nog zes Leiber & Stoller songs maar die deden het een pak minder, en drie jaar later kapte het trio er mee. Garfield, die later in onroerend goed handelde en kunstschilder werd, werd op 77-jarige leeftijd geveld door kanker *** Op 10 januari overleed de 93-jarige Bobby Robinson, grote baas van de Fury, Fire, Red Robin, Whirlin' Disc en Enjoy labels en uitbater van de invloedrijke Bobby's Happy House platenwinkel (opgericht in 1946 als Bobby’s Record Store) in Harlem, New York. Robinson leerde het vak als assistent van Ahmet Ertegun bij Atlantic Records om al snel zelfstandig te gaan opereren. Zijn eerste productie was Bobby's Boogie van saxofonist Morris Lane in 1951, en hij legde zich vooral toe op blues en zwarte vocal harmony, genres die evolueerden naar doo-wop en rock ‘n’ roll. Zijn eerste succes scoorde hij met Shake Baby Shake van Champion Jack Dupree in 1953. Bekende nummers waar Robinson mee tussen zat zijn ondermeer Kansas City en Let’s Stick Together (2x Wilbert Harrison), Dedicated To The One I Love (The Shirelles), The Happy Organ (Dave “Baby” Cortez), Fannie Mae (Buster Brown), Ya Ya (Lee Dorsey), Tossin’ And Turnin’ (Bobby Lewis), Mean Ole Frisco (Arthur Crudup), Soul Twist (King Curtis), The Sky Is Crying, Rollin' And Tumblin', Shake Your Moneymaker (3x Elmore James), Number 9 Train en Wildcat Tamer (Tarheel Slim). Hij bleef zijn vinger op de muzikale pols houden en had vanaf de jaren ’70 ook succes met hip hop artiesten als Packman, Grandmaster Flash en Kool Moe Dee. Zijn platenwinkel sloot Robinson pas in 2008 toen de eigenaar van het pand het gebouw wou platgooien voor nieuwbouw *** Op 11 januari overleed de 74-jarige David Nelson, vanaf 1952 samen met zijn jongere broer Ricky op de Amerikaanse televisie te zien in de serie The Adventures Of Ozzie And Harriet. Nelson groeide uit tot acteur en regisseur, zijn broertje groeide uit tot rock ‘n’ roller Ricky Nelson. David Nelson leed aan darmkanker.


Op beide afbeeldingen is David de oudste en grootste broer (en Ricky Nelson de kleinste en de jongste...)

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Lee Rocker

In februari brengt Stray Cats bassist Lee Rocker een nieuwe 6 track EP uit getiteld The Cover Sessions, waarop ie zes songs die hij als kind op de radio hoorde semi-akoestisch covert met contrabas, banjo, mandoline, accordeon, autoharp (een ouderwets snaarinstument dat vooral in de bluegrass werd gebruikt, met name in de jaren ’30 door country pioniers The Carter Family. Reese Witherspoon bespeelde er eentje in haar rol van June Carter in de Johnny Cash biopic Walk The Line), harmonica en de occasionele elektrische gitaar. Opvallend: het gaat hier om 70s hits als Come Together, City Of New Orleans en Drivin’ My Life Away. Lee Rocker omschrijft de EP als “geen rockabilly en geen country, maar daar ergens tussenin” *** Zoals we al eerder meldden, toert Phil Friendly van 15 januari t/m 9 januari door – met name - de Benelux (zie uiteraard Be There!©). Mocht je ‘m spreken, vraag ‘m dan eens over de grote collectie originele singles van zijn manager die afkomstig is van Alan Freed. Phil’s manager was toendertijd de manager van Jody Reynolds en zij kregen net voor zijn dood van Freed zijn collectie in handen. Al deze platen zijn destijds in zijn radioshow gedraaid en zijn voorzien van persoonlijke notities. Het mooie voor jou is wellicht dat deze collectors items nu te koop zijn *** Op 1 januari overleed de 24-jarige Frankie Campagna, zanger-gitarist van het in 2003 in Dallas opgerichte punkabilly trio Spector 45 die de CD’s 16 With A Bullet (2003), We Wanna Go (2006) en Pist ‘n’ Broke (2008) uitbrachten. In september 2010 verscheen nog de 6-track-EP Break Me. Campagna pleegde zelfmoord na een optreden op oudejaarsavond *** Op 15 januari vindt in San Diego de wereldpremière plaats van Toughest Girl Alive, een autobiografische musical over en met Candye Kane die ondermeer haar moeilijke beginperiode behandelt, met als moraal van het verhaal dat we altijd kracht vinden in onszelf als we die het meest nodig hebben. Stof genoeg voor een spectaculair verhaal in elk geval want rondborstige biseksuele Cane was achtereenvolgens lid van een jeugdbende, ongehuwde tienermoeder, punker en pornoactrice, en overwon tussendoor pancreaskanker. Kane zingt 23 eigen songs in de musical, die – het verbaast ons niet – enkel geschikt wordt geacht voor een “rijper publiek” *** Op 6 januari overleed Gary Claxton, de zanger van Heybale, een band met Kevin Smith van High Noon (bas), Earl Poole Ball (piano) en Redd Volkaert (gitaar) die meer dan 10 jaar elke zondagavond het huisorkest was in de Continental Club in Austin en minstens twee CD’s uitbracht, The Last Country Album en Live From 1-A 2003. Claxton, die net een CD had afgewerkt met Flat Top Jones, stapte zelf uit het leven *** Vanaf nu op uw ontbijttafel: Rockabilly O’s, de ontbijtgranen voor iedereen die is blijven hangen in 1962, met in elke doos een rockabilly cliché! Voor alle duidelijkheid: dit filmpje is een parodie:



KORT OVERIG ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Links: de Japanse rocker Keijiro Yamashita; rechts: geen idee wat er op dit plaatje staat, maar het ziet er goed uit!

Op 5 januari overleed in een hospitaal in Tokyo de 71-jarige Keijiro Yamashita aan kanker. Yamashita was een van de rock ‘n’ roll pioniers in Japan en het meest bekend van het Western Carnival festival, een reeks concerten samen met Masaaki Hirao en de Anglo-Japanse Mickey Curtis van 8 tot 15 februari 1958 in het Nihon Gekijo theater in Tokyo, een van de meest gepubliceerde rock ‘n’ roll shows in Japan die samenviel met studentenoproer. De optredens leidden tot een kortstondige boom in wat de media rokabiri noemde, wellicht een verbastering van het woord rockabilly, een muzikale stroming die snel van overheidswege de kop werd ingedrukt door de overheid die rokabiri linkte aan jeugdcriminaliteit. De muziekindustrie volgde en maakte zoals overal ter wereld van de rock ‘n’ roll popmuziek. Yamashita leerde het vak als tiener in een countryband die optrad op Amerikaanse legerbasissen en schakelde over op rock ‘n’ roll nadat hij Elvis hoorde. Welke platen hij juist opnam is ons totaal onbekend, maar zijn bekendste single schijnt een cover van Paul Anka’s Diane geweest te zijn. Yamashita schreef in 2002 een autobiografie getiteld Reset en trad ondanks zijn ziekte nog steeds op: op 26 december deed ie een show van meer dan een half uur gezeten in een rolstoel! Op 9 april 2011 was een concert gepland samen met de nu 72-jarige Mickey Curtis en de nu 73-jarige Masaaki Hirao onder de naam Rockabilly Sannin Otoko.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP


Linkerfoto: Myrna Smith met The Sweet Inspirations in 1969 onderaan; rechterfoto: in 2009 Myrna rechts op de foto

Op 24 december overleed in een ziekenhuis in Los Angeles de 69-jarige Myrna Smith van The Sweet Inspirations, de vrouwengroep die Elvis begeleidde van 1969 tot 1977. The Sweet Inspirations ontstonden uit de in de jaren ’50 opgerichtte Drinkard Sisters, een vrouwelijke vocal groep waar ooit nog Dionne Warwick, Cissy Houston (de moeder van Whitney Houston) en Doris Troy deel van uitmaakten en die soul artiesten als Wilson Pickett, Solomon Burke en Aretha Franklin begeleidden. Smith was een lerares die in 1965 bij de groep kwam en met hen tussen 1967 en 1979 elf keer de hitlijsten zou halen. In 1978 zongen ze de backings op Frankie Valli’s wereldhit Grease uit de gelijknamige film. Hun bekendste nummer is Sweet Inspiration uit 1968 dat hen niet enkel hun nieuwe naam bezorgde maar ook de aandacht van Elvis trok. The Sweet Inspirations kwamen in 1994 opnieuw bij elkaar en waren sindsdien een vaste waarde in het Elvis circuit, en Smith werd in maart 2010 tijdens een Britse reeks Elvis On Tour concerten opgenomen in een ziekenhuis met nierproblemen, longontsteking en een beroerte. Terug in de States moest ze aan de nierdialyse, behandeling welke kort voor kerst werd stopgezet omdat de artsen geen hoop op herstel meer koesterden. Sylvia Shemwell, ook lid van The Sweet Inspirations in hun Elvis periode, overleed in februari 2010. Omdat Myrna Smith uit geldgebrek werd gecremeerd in familiekring zonder uitvaartplechtigheid of aanwezigen organiseerde de Belgisch-Nederlandse ElvisMatters fanclub afgelopen zaterdag (8 januari, Elvis’ 76ste verjaardag) een herdenkingsdienst in de Immanuelkerk in Veldhoven, geleid door dominee Fred Omvlee *** Op 9 januari werd de 48-jarige Jeff Burton, zoon en gitarist van James Burton, in het Hilton Metropole Hotel in Birmingham (GB) in elkaar geslagen door Michael Cawthray, een Elvis imitator uit North Wales die in Birmingham een preselectie organiseerde voor het Elvis European Championship. Burton en Cawthray verbleven in hetzelfde hotel, waar zo’n 80 Elvissen streden om deelname aan de International Elvis Tribute Artist Contest in Memphis in augustus 2011. De winnaar werd overigens ene Gordon Hendricks. Jeff Burton, die optrad tijdens het driedaagse evenement, werd afgevoerd met een gebroken neus en kaak, Cawthray werd opgepakt door de politie. De reden voor de aanval is onbekend *** Helemaal bizar qua entertainment daar was een optreden aangekondigd als “the authentic sounds of Sun Studios featuring members of Scotty Moore’s personal touring band”. Bij nadere bestudering bleek het te gaan om bassist Pete Pritchard (Flying Saucers en Avengers), pianist Liam Grundy (Avengers en Blubbery Hellbellies), gitarist Dave Briggs (Flying Saucers, Freddie Fingers Lee) en drummer Jimmy Russell (ex-Paul Ansell), die inderdaad allemaal met Scotty Moore werkten voor die zijn gitaar aan de wilgen hing wegens artritis.

Naar Boven

5 januari 2011
TEARS IN MY EYES: NICK SANTO VAN THE CAPRIS OVERLEDEN


The Capris met Nick Santo in het midden

Op 30 december stierf de 69-jarige Nick Santo (echte naam: Santamaria), leadzanger van de Italo-Amerikaanse doo-wop groep The Capris, opgericht in Queens, New York in 1957 en genoemd naar de Lincoln Capri. Ze namen hun debuutsingle There's A Moon Out Tonight/ Indian Girl op in 1958 voor Planet Records, het plaatje flopte gigantisch en The Capris splitten. Einde verhaal, ware het niet dat twee jaar later iemand een exemplaar van There’s A Moon Out Tonight binnenbracht in de tweedehands platenwinkel Times Square Record Shop, waarop bediende en vooral verzamelaar Jerry Greene (later de man achter doo-wop re-issue label Collectables) de single doorspeelde aan radio DJ Allen Fredericks die het veelvuldig begon te draaien. Greene kocht 100 There’s A Moon Out Tonight singles over van Planet Records, verkocht die in een dikke week, en kocht nog meer originele singles over van Planet. Toen hij voor de derde keer aanklopte bij Planet Records bleek alles de deur uit maar verkocht de eigenaar de originele masters van het plaatje voor 200 $. Voor 10 $ bovenop kreeg ie ook de publishing rights aangeboden, maar die 10 $ extra bleek Greene net niet te kunnen missen, achteraf bekeken een enorme financiële vergissing. Greene liet 330 exemplaren persen op rood plastic vinyl op zijn eigen Lost Nite label, en There’s A Moon Out Tonight werd zo populair dat Old Town Records het overnam voor landelijke verdeling. Resultaat: begin 1961 stond There’s A Moon Out Tonight op de 3de plaats in de Billboard charts en floten The Capris – je moet het ijzer smeden als het heet is – de groep opnieuw bij elkaar. Op 13 januari 1961 waren ze te zien in Dick Clark's American Bandstand, en ze zouden nog drie keer in de hitlijsten opduiken met Where I Fell In Love (1961), Girl In My Dreams (1961) en Limbo (1962), maar toen die single verscheen had Santo de groep al verlaten om solo te gaan, een carrièrewending die niet echt succesvol bleek aangezien hij in 1965 politieagent werd. The Capris zelf bleven in wisselende bezetting steeds bestaan en staan mee op de op 29 november 1969 in Madison Square Garden opgenomen live LP 1950s Rock ‘n’ Roll Revival (Kama Sutra Records, met ook Bill Haley, Gary US Bonds en diverse andere doo-wop groepen).
In 1982 kwam Santo opnieuw bij de groep, die met hem het nieuwe album There's A Moon Out Again uitbrachten op Ambient Sound Records. Een van de nummers daarop was Morse Code Of Love, dat in 1982 gekoppeld aan There's A Moon Out Again ook op single verscheen. Morse Code Of Love zou uitgroeien tot een doo-wop klassieker en haalde in de coverversie van The Manhattan Transfer als Baby Come Back To Me in 1985 zelfs de Billboard charts.
In november 2007 kondigde Santo aan dat hij aan kanker leed en The Capris ontbond, wat de groep er niet van weerhield intussen opnieuw te gaan optreden zònder Nick Santo met nog slechts één origineel groepslid, Frank Reina, die ook de rechten op de groepsnaam bezit. Our Story uit 1999 op het J-M-V label lijkt ons zowat de ultieme Capris verzamel-CD met diverse demo’s, onuitgegeven tracks en andere zeldzaamheden.

Naar Boven

2 januari 2011
CHUCK BERRY ONWEL TIJDENS SHOW

Chuck Berry

De inmiddels 84-jarige Chuck Berry werd tijdens het zogenaamde Winterdance optreden afgelopen zaterdag 1 januari in het Congress Theater te Chicago onwel. De rock 'n' roll legende was al niet fit en wisselde tijdens de show van gitaar naar keyboards om vervolgens het nummer Let It Rock in te zetten. Na een langzamer Roll Over Beethoven zette hij het op dat moment voor de hand liggende Everyday I Have The Blues in om vervolgens halverwege deze song op te geven. Er zijn zelfs bronnen die melden dat hij met zijn hoofd op het keyboard kwam en enige tijd roerloos bleef liggen. Wat de juiste versie van het verhaal ook is, na een minuut of twintig probeerde hij het wederom met gitaar maar de enigszins verwarde Berry werd vervolgens netjes van het podium begeleid. Men gelaste het optreden vervolgens definitief af.
Op het eerste YouTube filmpje hieronder is te zien hoe Chuck Berry de draad na 20 minuten tevergeefs weer probeert op te pakken om vervolgens van het podium af begeleid te worden. In het tweede clipje komt Chuck terug om afscheid van het publiek te nemen en om af te sluiten met een gitaarloze duckwalk...

Naar Boven

Lees hier de oudere nieuwsberichten

Terug naar de voorpagina